Яке кӯҳи бади пеши марди ҷавон
یکی کوه بد پیش مرد جوان
Барангехти он бораро паҳлавон
برانگیخت آن باره را پهلوان
Нигаҳ кард баҳман ба нахчиргоҳ
نگه کرد بهمن به نخچیرگاه
Бидид он бар паҳлавони сипоҳ
بدید آن بر پهلوان سپاه
Дарахтии гирифта ба чанги андарун
درختی گرفته به چنگ اندرون
Бар ӯ нишаста басии раҳнамӯн
بر او نشسته بسی رهنمون
Яке нараҳ гӯрӣ зада бар дарахт
یکی نره گوری زده بر درخت
Ниҳода бар хеши гўполу рахт
نهاده بر خویش گوپال و رخت
Яке ҷоми пар май ба даст дигар
یکی جام پر می به دست دگر
Парастанда бар пои пешаши писар
پرستنده بر پای پیشش پسر
Ҳамеи гашти Рахши андарони марғзор
همی گشت رخش اندران مرغزار
Дарахту гё буд ва ҳам ҷӯйбор
درخت و گیا بود و هم جویبار
Ба дил гуфт баҳман ки ин рустамаст
به دل گفت بهمن که این رستمست
Вагар офтоб сипеда дамаст
و گر آفتاب سپیده دمست
Ба гетӣ касе марди азин сон надид
به گیتی کسی مرد ازین سان ندید
На аз номдорон пешӣ шунид
نه از نامداران پیشی شنید
Битарсам ки бо ӯ яли Исфандиёр
بترسم که با او یل اسفندیار
Нтобад бипечад сар аз корзор
نتابد بپیچد سر از کارزار
Ман инро ба як санг биҷон кунам
من این را به یک سنگ بیجان کنم
Дили золу рӯдоба печон кунам
دل زال و رودابه پیچان کنم
Яке санг зон кӯҳи хорои бикунад
یکی سنگ زان کوه خارا بکند
Фрўҳшт зон кӯҳсори баланд
فروهشت زان کوهسار بلند
зи нхчиргоҳш зуввора бидид
ز نخچیرگاهش زواره بدید
Хурӯшидани санг хоро шунид
خروشیدن سنگ خارا شنید
Хурӯшед к-эии меҳтари номдор
خروشید کای مهتر نامدار
Яке санг ғалтон шуд аз кӯҳсор
یکی سنگ غلتان شد از کوهسار
Наҷунбед рустам на биниҳод гӯр
نجنبید رستم نه بنهاد گور
Зуввора ҳаме кард азон гӯнаи шӯр
زواره همی کرد ازان گونه شور
Ҳаме буд то санг наздик шуд
همی بود تا سنگ نزدیک شد
зи гардиш бар кӯҳ торик шуд
ز گردش بر کوه تاریک شد
Бузади пошнаи санги бндохти давр
بزد پاشنه سنگ بنداخت دور
Зуввора бирав офарин карду пӯр
زواره برو آفرین کرد و پور
Ғамӣ шуд дили баҳман аз кори ӯй
غمی شد دل بهمن از کار اوی
Чу дид он бузургӣу кирдори ӯй
چو دید آن بزرگی و کردار اوی
Ҳаме гуфтгар фаррухи Исфандиёр
همی گفت گر فرخ اسفندیار
Кунад бо чунин номвари корзор
کند با چنین نامور کارزار
Тани хеш дар ҷанг расво кунад
تن خویش در جنگ رسوا کند
Ҳамон ба ки бо ӯ мудоро кунад
همان به که با او مدارا کند
Вари аидўнк ӯ беҳтар ояд ба ҷанг
ور ایدونک او بهتر آید به جنگ
Ҳамаи шаҳр Эрон бигирад ба чанг
همه شهر ایران بگیرد به چنگ
Нишаст аз бар бораи бодпоӣ
نشست از بر بارهٔ بادپای
Пурандеша аз кӯҳ шуд бози ҷой
پراندیشه از کوه شد باز جای
Бигуфт он шигифтӣ ба мӯбад ки дид
بگفت آن شگفتی به موبد که دید
Вазони роҳи осони сар андар кашид
وزان راه آسان سر اندر کشید
Чу омад ба наздики нахчиргоҳ
چو آمد به نزدیک نخچیرگاه
Ҳам анга Таҳамтан бидидаш зи роҳ
همانگه تهمتن بدیدش ز راه
Ба мӯбад чунин гуфт кин мард кист
به موبد چنین گفت کین مرد کیست
Ман айдун гумонам ки гштоспист
من ایدون گمانم که گشتاسپیست
Пазира шудаш бо зуввораи баҳам
پذیره شدش با زواره بهم
Ба нхчиргаҳи ҳрки бад беш ва кам
به نخچیرگه هرک بد بیش و کم
Пиёда шуд аз бораи баҳман чу дӯд
پیاده شد از باره بهمن چو دود
Бпрсидш ва никўиҳо фузуд
بپرسیدش و نیکویها فزود
Бадв гуфт рустам ки то номи хеш
بدو گفت رستم که تا نام خویش
Нагӯйӣ наёбӣ зи ман коми хеш
نگویی نیابی ز من کام خویش
Бадв гуфт ман пӯри Исфандиёр
بدو گفت من پور اسفندیار
Сари расатони баҳмани номдор
سر راستان بهمن نامدار
Варои паҳлавони зуд дар бар гирифт
ورا پهلوان زود در بر گرفت
зи дайр омадани пӯзиш андар гирифт
ز دیر آمدن پوزش اندر گرفت
Бирафтанд ҳар ду ба ҷой нишаст
برفتند هر دو به جای نشست
Худу номдорони хсрўпрст
خود و نامداران خسروپرست
Чу бинишаст баҳман бидодаш дуруд
چو بنشست بهمن بدادش درود
зи шоҳу зи эрониёни брФзўд
ز شاه و ز ایرانیان برفزود
Азон пас чунин гуфт косФндёр
ازان پس چنین گفت کاسفندیار
Чу оташ бирафт аз дар шаҳриёр
چو آتش برفت از در شهریار
Саропарда зад бар лаби ҳирманд
سراپرده زد بر لب هیرمند
Ба фармони фархундаи шоҳи баланд
به فرمان فرخنده شاه بلند
Паёмии расонами зи Исфандиёр
پیامی رسانم ز اسفندیار
Агар башнавад паҳлавони савор
اگر بشنود پهلوان سوار
Чунин гуфт рустам ки фармони шоҳ
چنین گفت رستم که فرمان شاه
Баронам ки бартари зи хуршеду моҳ
برآنم که برتر ز خورشید و ماه
Хӯрем онч дорем чизеи нахуст
خوریم آنچ داریم چیزی نخست
Пас ангаи ҷаҳони зери фармони тест
پسانگه جهان زیر فرمان تست
Бгстрд бар суфра бар нони нарм
بگسترد بر سفره بر نان نرم
Яке гӯр бирён биоварад гарм
یکی گور بریان بیاورد گرم
Чу дсторхўони пеши баҳмани ниҳод
چو دستارخوان پیش بهمن نهاد
Гузашта суханҳо бирав кард ёд
گذشته سخنها برو کرد یاد
Бародарашро низ бо худ нишонд
برادرش را نیز با خود نشاند
Вазони номдорони касонро нахонд
وزان نامداران کسان را نخواند
Дигар гӯр биниҳод пеши таниш
دگر گور بنهاد پیش تنش
Ки ҳар бори гӯрии бадӣ хӯрданяш
که هر بار گوری بدی خوردنش
Намак бар прагаанд ва бибаред ва хӯрд
نمک بر پراگند و ببرید و خورد
Назораи брўбри сарафрози мард
نظاره بروبر سرافراز مرد
Ҳаме хӯрд баҳмани зи гӯри андакӣ
همی خورد بهمن ز گور اندکی
Набад хӯрданаш зон ӯ сад яке
نبد خوردنش زان او صد یکی
Бихандед рустам бадв гуфт шоҳ
بخندید رستم بدو گفت شاه
зи баҳр хӯриш дорад ин пешгоҳ
ز بهر خورش دارد این پیشگاه
Хӯриш чун бад-ӣни гӯнаи дорӣ ба хон
خورش چون بدین گونه داری به خوان
Чаро рафтӣ андари дами ҳФтхўон
چرا رفتی اندر دم هفتخوان
Чигуна задӣ найза дар корзор
چگونه زدی نیزه در کارزار
Чу хӯрдан чунин дорӣ эй шаҳриёр
چو خوردن چنین داری ای شهریار
Бадв гуфт баҳман ки хусрави нажод
بدو گفت بهمن که خسرو نژاد
Сухани гӯй ва бисёр хора мабод
سخنگوی و بسیار خواره مباد
Хӯриш кам буд кӯшишу ҷанг беш
خورش کم بود کوشش و جنگ بیش
Ба каф бар наҳем он замони ҷони хеш
به کف بر نهیم آن زمان جان خویش
Бихандед рустам ба овоз гуфт
بخندید رستم به آواز گفت
Ки мардӣ нишоед з мардон наҳуфт
که مردی نشاید ز مردان نهفت
Яке ҷоми заррини пар аз бода кард
یکی جام زرین پر از باده کرد
Взўи ёди мардон озода кард
وزو یاد مردان آزاده کرد
Дигар ҷом бар дасти баҳмани ниҳод
دگر جام بر دست بهمن نهاد
Ки баргир азон кас ки хоҳии ту ёд
که برگیر ازان کس که خواهی تو یاد
Битарсед баҳмани з ҷом набед
بترسید بهمن ز جام نبید
Зуввораи нахустин дамии дркшид
زواره نخستین دمی درکشید
Бадв гуфт к-эии бачаи шаҳриёр
بدو گفت کای بچهٔ شهریار
Ба ту шоди бодо мева мегусор
به تو شاد بادا می و میگسار
Азуи бастади он ҷоми баҳман ба чанг
ازو بستد آن جام بهمن به چنگ
Дил озор карда бидон май диранг
دل آزار کرده بدان می درنگ
Ҳаме монад аз рустами андари шигифт
همی ماند از رستم اندر شگفت
Азон хӯрдану ёлу бозуӣу кафат
ازان خوردن و یال و بازوی و کفت
Нишастанд бар бора ҳар ду савор
نشستند بر باره هر دو سوار
Ҳаме ронад баҳман бар номдор
همی راند بهمن بر نامدار
Бидодаш якояки дуруду паём
بدادش یکایک درود و پیام
Аз Исфандиёри он яли неки ном
از اسفندیار آن یل نیکنام