Гузин кард зон рӯмёни мард чанд
گزین کرد زان رومیان مرد چند
Хирадманду бодонаш ва бе газанд
خردمند و بادانش و بیگزند
Яке нома бинвишт пас шаҳриёр
یکی نامه بنوشت پس شهریار
Пар аз пӯзишу рангу буи ва нигор
پر از پوزش و رنگ و بوی و نگار
Ки на номвари зи устуворони хеш
که نه نامور ز استواران خویش
Азин пурҳунари номдорони хеш
ازین پرهنر نامداران خویش
Хирадманду бодонашу шарму рой
خردمند و بادانش و شرم و رای
Ҷаҳонҷӯйу пурдонишу раҳнамоӣ
جهانجوی و پردانش و رهنمای
Фиристодам инак ба наздики ту
فرستادم اینک به نزدیک تو
На печанд бо рои борӣки ту
نه پیچند با رای باریک تو
Ту ин чизҳоро бадишон намой
تو این چیزها را بدیشان نمای
Ҳамоно ббошди ҳам анҷо ба ҷой
همانا بباشد همانجا به جای
Чу ман нома ёбам зи перони хеш
چو من نامه یابم ز پیران خویش
Ҷаҳондидау роздорони хеш
جهاندیده و رازداران خویش
Ки бигузашт бар чашми мо чори чиз
که بگذشت بر چشم ما چار چیز
Ки касро ба гетӣ набӯдаст низ
که کس را به گیتی نبودست نیز
Нивисам яке номаи дилписанд
نویسم یکی نامهٔ دلپسند
Ки кидст то бошад ӯ шоҳи ҳинд
که کیدست تا باشد او شاه هند
Хирадманд на мард рӯмӣ бирафт
خردمند نه مرد رومی برفت
зи пеши Сикандар сӯй кед тафт
ز پیش سکندر سوی کید تفت
Чу солори ҳинди он саронро бидид
چو سالار هند آن سران را بدید
Фаровон бипурсед ва посух шунид
فراوان بپرسید و پاسخ شنید
Чнончўни ббоисти бнўохтшон
چنانچون ببایست بنواختشان
Яке ҷои шоистаи бншохтшон
یکی جای شایسته بنشاختشان
Дигар рӯз чун осмони гашти зард
دگر روز چون آسمان گشت زرد
Броҳихти хуршеди теғи набард
برآهیخت خورشید تیغ نبرد
Биёрост он духтари шоҳ ро
بیاراست آن دختر شاه را
Набояд худ оростани моҳ ро
نباید خود آراستن ماه را
Ба хонаи даруни тахти заррини ниҳод
به خانه درون تخت زرین نهاد
Ба гирди андари ороиши чини ниҳод
به گرد اندر آرایش چین نهاد
Нишаст аз бар тахти хуршеди чеҳр
نشست از بر تخت خورشید چهر
зи ноҳиди тобандатар бар сипеҳр
ز ناهید تابندهتر بر سپهر
Бирафтанд бедор на марди пер
برفتند بیدار نه مرد پیر
Забони чарбу гӯяндау ёдгир
زبان چرب و گوینده و یادگیر
Фиристодашон шоҳи сӯии арӯс
فرستادشان شاه سوی عروس
Бар овози Искандари Филқўс
بر آواز اسکندر فیلقوس
Бидиданд перони рухи духти шоҳ
بدیدند پیران رخ دخت شاه
Дирафшони азуи ёрау тахту гоҳ
درفشان ازو یاره و تخت و گاه
Фурӯи монданди андрўи хираи хайр
فرو ماندند اندرو خیره خیر
зи дидор ӯ суст шуд пои пер
ز دیدار او سست شد پای پیر
Хирадманд на пери монда ба ҷой
خردمند نه پیر مانده به جای
Забонҳо пар аз офарини худоӣ
زبانها پر از آفرین خدای
На ҷой гузар дид азишон яке
نه جای گذر دید ازیشان یکی
На зу чашм бардоштанд андакӣ
نه زو چشم برداشتند اندکی
Чу фарзонагони дайртар монданд
چو فرزانگان دیرتر ماندند
Кас омад бар шоҳашони хонданд
کس آمد بر شاهشان خواندند
Чунин гуфт бо рӯмёни шаҳриёр
چنین گفت با رومیان شهریار
Ки чандин чаро будатон рӯзгор
که چندین چرا بودتان روزگار
Ҳамӯи одамии бўдкон чеҳра дошт
همو آدمی بودکان چهره داشت
Ба хӯбии з ҳар ахтарӣ баҳра дошт
به خوبی ز هر اختری بهره داشت
Бадв гуфт рӯмӣ ки эй шаҳриёр
بدو گفت رومی که ای شهریار
Дар айвони чуну кас набинад нигор
در ایوان چنو کس نبیند نگار
Кунун ҳар яке аз як андоми моҳ
کنون هر یکی از یک اندام ماه
Фиристем як номаи наздики шоҳ
فرستیم یک نامه نزدیک شاه
Нишастанд пас файласуфони баҳам
نشستند پس فیلسوفان بهم
Гирифтанд қртосу қӣру қалам
گرفتند قرطاس و قیر و قلم
Навиштанд ҳар мӯбадии з онк дид
نوشتند هر موبدی ز آنک دید
Ки қртоси з анқос шуд нопадид
که قرطاس ز انقاس شد ناپدید
зи наздики эшон саворӣ бирафт
ز نزدیک ایشان سواری برفت
Ба назд Сикандар ба мелоди тафт
به نزد سکندر به میلاد تفت
Чу шоҳи ҷаҳони нома ҳоашон бихонад
چو شاه جهان نامههاشان بخواند
зи гуфторашон дар шигифтӣ бимонад
ز گفتارشان در شگفتی بماند
Ба нома ҳар андомро зу яке
به نامه هر اندام را زو یکی
Сифат карда буданд лек андакӣ
صفت کرده بودند لیک اندکی
Бадишони ҷаҳондор посух навишт
بدیشان جهاندار پاسخ نوشت
Ки бахи бах ки дидам хуррами биҳишт
که بخبخ که دیدم خرم بهشت
Кунун бозгардед бо чори чиз
کنون بازگردید با چار چیز
Барин бар фузӯнии мҷўиид низ
برین بر فزونی مجویید نیز
Чу маншуру аҳди ман ӯро диҳед
چو منشور و عهد من او را دهید
Шумо бо Фғстони бунаи брнҳид
شما با فغستان بنه برنهید
Ниёзорад ӯро касе зин сипас
نیازارد او را کسی زین سپس
Азу дар ҷаҳон ёфтам доду бас
ازو در جهان یافتم داد و بس