Чу наздикии нарм поён расед

چو نزدیکی نرم‌پایان رسید

Нигаҳ карду мардум беандоза дид

نگه کرد و مردم بی‌اندازه دید

На асп ва на ҷавшан на теғ ва на гурз

نه اسپ و نه جوشن نه تیغ و نه گرز

Азон ҳар яке чун яке сарви брз

ازان هر یکی چون یکی سرو برز

Чу раъди хурушони баромади ғарив

چو رعد خروشان برآمد غریو

Бараҳнаи сипоҳӣ ба кирдори дев

برهنه سپاهی به کردار دیو

Яке санги борони бкрднди сахт

یکی سنگ‌باران بکردند سخت

Чу боди хазони барзанад бар дарахт

چو باد خزان برزند بر درخت

Ба тир ва ба теғ андар омад сипоҳ

به تیر و به تیغ اندر آمد سپاه

Ту гуфтӣ ки шуд рӯзи равшани сиёҳ

تو گفتی که شد روز روشن سیاه

Чу аз нарми поён фаровон бимонад

چو از نرم‌پایان فراوان بماند

Сикандари бросўд ва лашкар баранд

سکندر برآسود و لشکر براند

Бишуд тозён то ба шаҳрӣ расед

بشد تازیان تا به شهری رسید

Ки онро карон ва миёна надид

که آن را کران و میانه ندید

Ба ойини ҳамаи пеш боз омаданд

به آیین همه پیش باز آمدند

Кушодаи дил ва бениёз омаданд

گشاده‌دل و بی‌نیاز آمدند

Ббрднди ҳаргуна густурданӣ

ببردند هرگونه گستردنی

зи пўшидниҳо ва аз хӯрданӣ

ز پوشیدنیها و از خوردنی

Сикандар бипурседу бнўохтшон

سکندر بپرسید و بنواختشان

Барандоза бар поигаҳи сохташон

براندازه بر پایگه ساختشان

Кашиданд бар дашти пардаи сарой

کشیدند بر دشت پرده‌سرای

Сипоҳаш наҷуст андари он шаҳри ҷой

سپاهش نجست اندر آن شهر جای

Сари андари ситораи яке кӯҳ дид

سر اندر ستاره یکی کوه دید

Ту гуфтӣ ки гардун бихоҳад кашид

تو گفتی که گردون بخواهد کشید

Барон кӯҳи мардуми бадии андакӣ

بران کوه مردم بدی اندکی

Шаби тираи зишони нмондии яке

شب تیره زیشان نماندی یکی

Бипурсед азишон Сикандар ки роҳ

بپرسید ازیشان سکندر که راه

Кадомаст ва чун ронад бояд сипоҳ

کدامست و چون راند باید سپاه

Ҳамаи яксараи хонданди офарин

همه یکسره خواندند آفرین

Ки эй номвари шаҳриёри замин

که ای نامور شهریار زمین

Ба рафтан барин кӯҳ будӣ гузар

به رفتن برین کوه بودی گذر

Агар бргзштӣ бирав роҳ бар

اگر برگذشتی برو راه‌بر

Яке аждҳоист зон рӯй кӯҳ

یکی اژدهایست زان روی کوه

Ки мурғ ояд аз ранҷи заҳраши сутӯҳ

که مرغ آید از رنج زهرش ستوه

Наёрад гузаштани брўбри сипоҳ

نیارد گذشتن بروبر سپاه

Ҳамеи дӯд заҳраш барояд ба моҳ

همی دود زهرش برآید به ماه

Ҳамеи оташи афрӯзад аз коми ӯй

همی آتش افروزد از کام اوی

Ду гесу буд пелро доми ӯй

دو گیسو بود پیل را دام اوی

Ҳамаи шаҳр бо ӯ надорем тов

همه شهر با او نداریم تاو

Хӯриш боядаш ҳар шабии панҷ гов

خورش بایدش هر شبی پنج گاو

Биҷавӣем ва бар кӯҳ хоро барем

بجوییم و بر کوه خارا بریم

Пари андешау пар мудоро барем

پر اندیشه و پر مدارا بریم

Бидон то наёяд бад-ӣн рӯй кӯҳ

بدان تا نیاید بدین روی کوه

Нинҷомид аз мо гаравҳо гуруҳ

نینجامد از ما گروها گروه

Бифармуд солор дияем ҷӯй

بفرمود سالار دیهیم جوی

Ки он рӯз ндиҳанд чизи бадавӣ

که آن روز ندهند چیزی بدوی

Чу гоҳ хӯриш даргузашт аждаҳо

چو گاه خورش درگذشت اژدها

Биёмад чу оташ барон тунди ҷо

بیامد چو آتش بران تند جا

Сикандар бифармуд то лашкараш

سکندر بفرمود تا لشکرش

Яке тирборон кунанд азбрш

یکی تیرباران کنند ازبرش

Бузади як дами он аждаҳои палид

بزد یک دم آن اژدهای پلید

Танӣ чанд азишон ба дами дркшид

تنی چند ازیشان به دم درکشید

Бифармуд Искандари Филқўс

بفرمود اسکندر فیلقوس

Табира ба захм овареданду кӯс

تبیره به زخم آوریدند و کوس

Ҳамон бекарон оташ афрӯхтанд

همان بی‌کران آتش افروختند

Ба ҳарҷоӣ машъал ҳаме сӯхтанд

به هرجای مشعل همی سوختند

Чу кӯҳ аз табираи пуровози гашт

چو کوه از تبیره پرآواز گشت

Битарсед азон аждаҳои бозгашт

بترسید ازان اژدها بازگشت

Чу хуршеди барзади сар аз бурҷи гов

چو خورشید برزد سر از برج گاو

зи глзорбрхости бонги Чехияов

ز گلزاربرخاست بانگ چکاو

Чу он аждаҳоро хӯриш буд гоҳ

چو آن اژدها را خورش بود گاه

зи мардон лашкар гузин кард шоҳ

ز مردان لشکر گزین کرد شاه

Дирам дод солор чанде зи ганҷ

درم داد سالار چندی ز گنج

Биоварад бо хештани гови панҷ

بیاورد با خویشتن گاو پنج

Бикушту зи сарашони броҳхти пӯст

بکشت و ز سرشان برآهخت پوست

Бидон ҷодӯӣ дода дили марди дӯст

بدان جادوی داده دل مرد دوست

Бёгнди чармаш ба заҳр ва ба нафт

بیاگند چرمش به زهر و به نفت

Сӯии аждаҳо рӯй биниҳод тафт

سوی اژدها روی بنهاد تفت

Марони чармҳоро пар аз бод кард

مران چرمها را پر از باد کرد

зи додари некии диҳиш ёд кард

ز دادار نیکی دهش یاد کرد

Бифармуд то пӯст бардоштанд

بفرمود تا پوست برداشتند

Ҳамеи даст бар дасти бгзоштнд

همی دست بر دست بگذاشتند

Чу наздикӣ аждаҳо рафт шоҳ

چو نزدیکی اژدها رفت شاه

Басони яке абр дидаш сипоҳ

بسان یکی ابر دیدش سپاه

Забонаши кабӯд ва ду чашмаш чу хӯн

زبانش کبود و دو چشمش چو خون

Ҳаме оташ омад зи комаши бурун

همی آتش آمد ز کامش برون

Чу гов аз сари кӯҳи бндохтнд

چو گاو از سر کوه بنداختند

Барон аждаҳо дил бипардохтанд

بران اژدها دل بپرداختند

Фурӯи барад чун боди гови аждаҳо

فرو برد چون باد گاو اژدها

Чу омад зи чанги далерони раҳо

چو آمد ز چنگ دلیران رها

Чу аз гови пайвандаш огндаҳ шуд

چو از گاو پیوندش آگنده شد

Бар андоми заҳраш пароганда шуд

بر اندام زهرش پراگنده شد

Ҳамаи рўдгониш сӯрох кард

همه رودگانیش سوراخ کرد

Ба мағз ва ба паии роҳ густох кард

به مغز و به پی راه گستاخ کرد

Ҳаме зад сарашро барон кӯҳи санг

همی زد سرش را بران کوه سنگ

Чунин то баромади замонии диранг

چنین تا برآمد زمانی درنگ

Сипоҳӣ брўбр баборед тир

سپاهی بروبر ببارید تیر

Ба пой омад он кӯҳи нахчиргир

به پای آمد آن کوه نخچیرگیر

Вазони ҷойгаҳи тез лашкар баранд

وزان جایگه تیز لشکر براند

Тани аждаҳоро ҳам анҷо бимонад

تن اژدها را هم‌انجا بماند

Биоварад лашкар ба кӯҳӣ дигар

بیاورد لشکر به کوهی دگر

Казон хира шуд марди прхошхр

کزان خیره شد مرد پرخاشخر

Баландяши бинои ҳаме дайр дид

بلندیش بینا همی دیر دید

Сари кӯҳ чун теғ ва шамшер дид

سر کوه چون تیغ و شمشیر دید

Яке тахт заррин барон теғи кӯҳ

یکی تخت زرین بران تیغ کوه

зи анбӯҳи иксўу давр аз гуруҳ

ز انبوه یکسو و دور از گروه

Яке мурдаи марди андарони тахт бар

یکی مرده مرد اندران تخت‌بر

Ҳамоно ки будаш пас аз марги фар

همانا که بودش پس از مرگ فر

з дебо кашида бирав чодар

ز دیبا کشیده برو چادری

з ҳар гавҳарӣ бар сараши афсарӣ

ز هر گوهری بر سرش افسری

Ҳамаи гирд бар гирд ӯ симу зар

همه گرد بر گرد او سیم و زر

Касеро набӯдӣ брўбри гузар

کسی را نبودی بروبر گذر

Ҳронкс ки рафтӣ барон кӯҳсор

هرآنکس که رفتی بران کوهسار

Ки аз мурда чизе кунад хостор

که از مرده چیزی کند خواستار

Барон кӯҳ аз бим ларзон шудӣ

بران کوه از بیم لرزان شدی

Ба мардӣ ва бар ҷой резон шудӣ

به مردی و بر جای ریزان شدی

Сикандар баромад барон кӯҳи сар

سکندر برآمد بران کوه‌سر

Назора барон мард бо симу зар

نظاره بران مرد با سیم و زر

Яке бонг бишунид к-эии шаҳриёр

یکی بانگ بشنید کای شهریار

Басии барадии андари ҷаҳони рӯзгор

بسی بردی اندر جهان روزگار

Басии тахт шоҳон бипардохтӣ

بسی تخت شاهان بپرداختی

Саратро ба гардуни броФрохтӣ

سرت را به گردون برافراختی

Басии душман ва дӯст кардӣ табоҳ

بسی دشمن و دوست کردی تباه

зи гетӣ кунун бозгаштаст гоҳ

ز گیتی کنون بازگشتست گاه

Рухи шоҳи з овоз шуд чун чароғ

رخ شاه ز آواز شد چون چراغ

Азон кӯҳи баргашти дили пари зи доғ

ازان کوه برگشت دل پر ز داغ

Ҳаме рафт бо номдорони рӯм

همی رفت با نامداران روم

Бидон шористон шуд ки хуонеи ҳрўм

بدان شارستان شد که خوانی هروم

Ки он шаҳр яксар занон доштанд

که آن شهر یکسر زنان داشتند

Касеро дарон шаҳр нагузоштанд

کسی را دران شهر نگذاشتند

Сӯии рости пистон чу он занон

سوی راست پستان چو آن زنان

Басони яке нор бар парниён

بسان یکی نار بر پرنیان

Сӯии чап ба кирдори ҷӯяндаи мард

سوی چپ به کردار جوینده مرد

Ки ҷавшани бипушад ба рӯзи набард

که جوشن بپوشد به روز نبرد

Чу омад ба наздики шаҳри ҳрўм

چو آمد به نزدیک شهر هروم

Сарафроз бо номдорони рӯм

سرافراز با نامداران روم

Яке нома бинвишт бо расм ва дод

یکی نامه بنوشت با رسم و داد

Чнончўн буд марди фаррухи нажод

چنانچون بود مرد فرخ‌نژاد

Ба унвон бар аз шоҳи Эрону рӯм

به عنوان بر از شاه ایران و روم

Сӯй онк доранд марзи ҳрўм

سوی آنک دارند مرز هروم

Сари нома аз кирдигори сипеҳр

سر نامه از کردگار سپهر

Кзўисти бахшоиш ва доду меҳр

کزویست بخشایش و داد و مهر

Ҳронкс ки дорад рӯонаши хирад

هرانکس که دارد روانش خرد

Ҷаҳонро ба умрӣ ҳаме биспурад

جهان را به عمری همی بسپرد

Шунид онки мо дар ҷаҳон карда ем

شنید آنک ما در جهان کرده‌ایم

Сари меҳтарӣ бар куҷо барда ем

سر مهتری بر کجا برده‌ایم

Касе кӯи зи фармони мо сар битофт

کسی کو ز فرمان ما سر بتافت

Ниҳолӣ ба ҷузи хок тира наёфт

نهالی به جز خاک تیره نیافت

Нахоҳам ки ҷое буд дар ҷаҳон

نخواهم که جایی بود در جهان

Ки дидор он бошад аз ман ниҳон

که دیدار آن باشد از من نهان

Гар оем маро бо шумо нест разм

گر آیم مرا با شما نیست رزم

Ба дил оштӣ дораму рои базм

به دل آشتی دارم و رای بزم

Агар ҳеҷ доред донанда Эй

اگر هیچ دارید داننده‌ای

Хирадманду бедори хонанда Эй

خردمند و بیدار خواننده‌ای

Чу бархонад ин номаи пандманд

چو برخواند این نامهٔ پندمند

Бронкс ки ҳаст аз шумо арҷманд

برآنکس که هست از شما ارجمند

Бабандед пеш омаданро миён

ببندید پیش آمدن را میان

Казин омадан кас надорад зиён

کزین آمدن کس ندارد زیان

Бифармуд то файласуфии зи рӯм

بفرمود تا فیلسوفی ز روم

Баради номаи наздики шаҳри ҳрўм

برد نامه نزدیک شهر هروم

Басӣ низ ширин суханҳо бигуфт

بسی نیز شیرین سخنها بگفت

Фиристодаи худ бо хирад буд ҷуфт

فرستاده خود با خرد بود جفت

Чу доно ба наздик эшон расед

چو دانا به نزدیک ایشان رسید

Ҳамаи шаҳр зан дид ва мардӣ надид

همه شهر زن دید و مردی ندید

Ҳамаи лашкар аз шаҳр берун шуданд

همه لشکر از شهر بیرون شدند

Ба дидори рӯмӣ ба ҳомӯн шуданд

به دیدار رومی به هامون شدند

Барон нома бар шуд ҷаҳони анҷуман

بران نامه‌بر شد جهان انجمن

Азишон ҳронкс ки бади рои зан

ازیشان هرانکس که بد رای زن

Чу ин нома бархонад донои шаҳр

چو این نامه برخواند دانای شهر

зи рои дили шоҳи бардошти баҳр

ز رای دل شاه برداشت بهر

Нишастанд ва посух навиштанд боз

نشستند و پاسخ نوشتند باز

Ки доим бизӣ шоҳи гардани фароз

که دایم بزی شاه گردن فراز

Фиристодаро пеши бншондим

فرستاده را پیش بنشاندیم

Якояки ҳамаи номаи брхўондим

یکایک همه نامه برخواندیم

Нахустин ки гуфтӣ зи шоҳони сухан

نخستین که گفتی ز شاهان سخن

зи пирӯзӣ ва размҳои куҳан

ز پیروزی و رزمهای کهن

Агар лашкари оре ба шаҳри ҳрўм

اگر لشکر آری به شهر هروم

Набинӣ зи наълу паии аспи бум

نبینی ز نعل و پی اسپ بوم

Беандоза дар шаҳр мо барзанаст

بی‌اندازه در شهر ما برزنست

Баҳри барзанӣ бар ҳазорон занаст

بهر برزنی بر هزاران زنست

Ҳамаи шаб ба хуфтон ҷанг андарем

همه شب به خفتان جنگ اندریم

зи баҳри фузӯнӣ ба танг андарем

ز بهر فزونی به تنگ اندریم

зи чандини якеро набӯдаст шӯй

ز چندین یکی را نبودست شوی

Ки дӯшизагонему пӯшида рӯй

که دوشیزگانیم و پوشیده‌روی

з ҳар сӯ ки оеи барин бум ва бар

ز هر سو که آیی برین بوم و بر

Биҷузи жарф дарё набинӣ гузар

بجز ژرف دریا نبینی گذر

зи мо ҳар занӣ кӯ гароед бишӯй

ز ما هر زنی کو گراید بشوی

Азон пас кас ӯро на байнем рӯй

ازان پس کس او را نه‌بینیم روی

Бибояд гузаштан ба дарёии жарф

بباید گذشتن به دریای ژرف

Агар хуш вагар низ борида барф

اگر خوش و گر نیز باریده برف

Агар духтар оядаш чун крдшўӣ

اگر دختر آیدش چون کردشوی

Зани осоу ҷӯяндаи рангу буи

زن‌آسا و جویندهٔ رنگ و بوی

Ҳам он хонаи ҷовиди ҷой вай аст

هم آن خانه جاوید جای وی است

Баланди осмонаши ҳавоӣ вай аст

بلند آسمانش هوای وی است

Вагар мрдўш бошаду сарфароз

وگر مردوش باشد و سرفراز

Басӯи ҳрўмш фиристанд боз

بسوی هرومش فرستند باز

Вагар зу писар зояд онҷо ки ҳаст

وگر زو پسر زاید آنجا که هست

Ббошд набошад бар моаш даст

بباشد نباشد بر ماش دست

зи мо ҳрк ӯ рӯзгори набард

ز ما هرک او روزگار نبرد

Аз аспи андари оради яке шермард

از اسپ اندر آرد یکی شیرمرد

Яке тоҷи зарринаш бар сар наҳем

یکی تاج زرینش بر سر نهیم

Ҳамон тахт ӯ бар ду пайкар наҳем

همان تخت او بر دو پیکر نهیم

Ҳамоно зи мо зан буд сӣ ҳазор

همانا ز ما زن بود سی‌هزار

Ки бо тоҷи заранд ва бо гӯшвор

که با تاج زرند و با گوشوار

Ки мардии зи гарданкашони рӯзи ҷанг

که مردی ز گردنکشان روز جنگ

Ба чангол ӯ хок шуд бе диранг

به چنگال او خاک شد بی‌درنگ

Ту мардии бузургӣ ва науммат баланд

تو مردی بزرگی و نامت بلند

Дар ном бар хештан дар мабанд

در نام بر خویشتن در مبند

Ки гӯйанд бо зани броўихтнӣ

که گویند با زن برآویختنی

з овихтан низ бигурехтӣ

ز آویختن نیز بگریختی

Яке нанг бошад турои зини сухан

یکی ننگ باشد ترا زین سخن

Ки то ҳаст гетӣ нагардад куҳан

که تا هست گیتی نگردد کهن

Чаҳ хоҳӣ ки бо номдорони рӯм

چه خواهی که با نامداران روم

Биёе бигардӣ ба марзи ҳрўм

بیایی بگردی به مرز هروم

Чу бо ростӣ бошӣу мардумӣ

چو با راستی باشی و مردمی

Набинӣ ҷуз аз хӯбӣу хуррамӣ

نبینی جز از خوبی و خرمی

Ба пеши ту ореми чандон сипоҳ

به پیش تو آریم چندان سپاه

Ки тира шавад бар ту хуршеду моҳ

که تیره شود بر تو خورشید و ماه

Чу он посух нома шуд аспр

چو آن پاسخ نامه شد اسپری

Занӣ буд гуё ба пайғамбарӣ

زنی بود گویا به پیغمبری

Абои тоҷ ва бо ҷомаи шоҳвор

ابا تاج و با جامهٔ شاهوار

Ҳаме рафт бо хуби рухи даҳ савор

همی رفت با خوب‌رخ ده سوار

Чу омад хиромон ба наздики шоҳ

چو آمد خرامان به نزدیک شاه

Пазира фиристод чанде ба роҳ

پذیره فرستاد چندی به راه

Зани номбурдор нома бидод

زن نامبردار نامه بداد

Паёми далерон ҳама кард ёд

پیام دلیران همه کرد یاد

Сикандар чу он посух нома дид

سکندر چو آن پاسخ نامه دید

Хирадманду бинодлии баргузед

خردمند و بینادلی برگزید

Бадишон паёмӣ фиристод ва гуфт

بدیشان پیامی فرستاد و گفت

Ки бо мағзи мардуми хиради боди ҷуфт

که با مغز مردم خرد باد جفت

Ба гирди ҷаҳон шаҳриёрӣ намонад

به گرد جهان شهریاری نماند

Ҳамон бар замин номадорӣ намонад

همان بر زمین نامداری نماند

Ки на србсри пеш ман кеҳтаранд

که نه سربسر پیش من کهترند

Вгрчаҳ баланданд ва нек ахтаранд

وگرچه بلندند و نیک‌اخترند

Марои гирди кофуру хоки сиёҳ

مرا گرد کافور و خاک سیاه

Ҳамонаст ва ҳам базм ва ҳам размгоҳ

همانست و هم بزم و هم رزمگاه

На ман ҷангро омадам тозён

نه من جنگ را آمدم تازیان

Ба пелону кӯсу табираи занон

به پیلان و کوس و تبیره زنان

Сипоҳии барин сон ки ҳомӯну кӯҳ

سپاهی برین سان که هامون و کوه

Ҳаме гардад аз сами аспони сутӯҳ

همی گردد از سم اسپان ستوه

Марои рои дидор шаҳр шумост

مرا رای دیدار شهر شماست

Гар ойед наздики мо ҳам равост

گر آیید نزدیک ما هم رواست

Чу дидор бошад баронам сипоҳ

چو دیدار باشد برانم سپاه

Набошам фаровони бад-ӣни ҷойгоҳ

نباشم فراوان بدین جایگاه

Бубинем то чистатон ройу фар

ببینیم تا چیستتان رای و فر

Саворӣу зебоӣу пойу пар

سواری و زیبایی و پای و پر

зи кор зҳштон бипурсам ниҳон

ز کار زهشتان بپرسم نهان

Ки бе марди зан чун буд дар ҷаҳон

که بی‌مرد زن چون بود در جهان

Агар марг бошад фузӯнӣ з кист

اگر مرگ باشد فزونی ز کیست

Ба байнам ки фарҷоми ин кор чист

به بینم که فرجام این کار چیست

Фиристода омад суханҳо бигуфт

فرستاده آمد سخنها بگفت

Ҳамаи роз берун кашид аз наҳуфт

همه راز بیرون کشید از نهفت

Бузургони яке анҷуман сохтанд

بزرگان یکی انجمن ساختند

зи гуфтори дилро бипардохтанд

ز گفتار دل را بپرداختند

Ки мо баргузедем зани ду ҳазор

که ما برگزیدیم زن دو هزار

Сухани гӯйу донандау ҳӯшёр

سخن‌گوی و داننده و هوشیار

Або ҳар садӣ бастаи даҳ тоҷи зар

ابا هر صدی بسته ده تاج زر

Бадв дар нишондаи фаровони гуҳар

بدو در نشانده فراوان گهر

Чу гирд ояд он тоҷ бошад дивист

چو گرد آید آن تاج باشد دویست

Ки ҳар як ҷузи андари хур шоҳ нест

که هر یک جز اندر خور شاه نیست

Якояки бсхтим ва кардем тел

یکایک بسختیم و کردیم تل

Абогўҳрон ҳар яке сӣ ратл

اباگوهران هر یکی سی رطل

Чу донем комад ба наздики шоҳ

چو دانیم کامد به نزدیک شاه

Якояк пазира шавемаш ба роҳ

یکایک پذیره شویمش به راه

Чу омад ба наздики мо огаҳӣ

چو آمد به نزدیک ما آگهی

зи донои шоҳи вази Фрҳӣ

ز دانایی شاه وز فرهی

Фиристодаи баргашт ва посух бигуфт

فرستاده برگشت و پاسخ بگفت

Суханҳо ҳама бо хирад буд ҷуфт

سخنها همه با خرد بود جفت

Сикандари зи манзил сипаҳ барграфт

سکندر ز منزل سپه برگرفت

зи кори занони мондаи андари шигифт

ز کار زنان مانده اندر شگفت

Ду манзил биёмад яке бод хост

دو منزل بیامد یکی باد خاست

Взўи барф бо кӯҳу дргшти рост

وزو برف با کوه و درگشت راست

Таба шуд басии мардуми поикор

تبه شد بسی مردم پایکار

зи сармоу барфи андари он рӯзгор

ز سرما و برف اندر آن روزگار

Баромади яке абру дӯдии сиёҳ

برآمد یکی ابر و دودی سیاه

Бар оташ ҳаме рафт гуфтӣ сипоҳ

بر آتش همی رفت گفتی سپاه

Зираи китфи озодагонро бсухт

زره کتف آزادگان را بسوخت

зи наъли саворон замин барфурӯхт

ز نعل سواران زمین برفروخت

Бад-ӣни ҳам нишон то ба шаҳрӣ расед

بدین هم نشان تا به شهری رسید

Ки мардуми басони шаб тира дид

که مردم بسان شب تیره دید

Фрўҳштаҳи лФчу баровардаи кФч

فروهشته لفچ و برآورده کفچ

Ба кирдори қӣру шабаҳи кФчу лФч

به کردار قیر و شبه کفچ و لفچ

Ҳамаи дидаҳоашон ба кирдори хӯн

همه دیده‌هاشان به کردار خون

Ҳаме аз даҳон оташ омад бурун

همی از دهان آتش آمد برون

Басии пели бурданди пешаш ба роҳ

بسی پیل بردند پیشش به راه

Ҳамон ҳадяи мардумони сиёҳ

همان هدیه مردمان سیاه

Бигуфтанд кини барфу боди дмон

بگفتند کین برف و باد دمان

зи мо буд комади шуморо зиён

ز ما بود کامد شما را زیان

Ки ҳаргизи бад-ӣн шаҳр нагузашт кас

که هرگز بدین شهر نگذشت کس

Туроу сипоҳи ту дидему бас

ترا و سپاه تو دیدیم و بس

Ббўди андари он шаҳри як моҳи шоҳ

ببود اندر آن شهر یک ماه شاه

Чу осӯдаи гаштанди шоҳу сипоҳ

چو آسوده گشتند شاه و سپاه

Азнҷо биёмад дмону ?данон

ازآنجا بیامد دمان و دنان

Дили оростаи сӯии шаҳри занон

دل‌آراسته سوی شهر زنان

зи дарё гузар кард зани ду ҳазор

ز دریا گذر کرد زن دو هزار

Ҳамаи пок бо афсару гӯшвор

همه پاک با افسر و گوشوار

Яке бешаи бади пари зи обу дарахт

یکی بیشه بد پر ز آب و درخت

Ҳамаи ҷои равшани дилу некбахт

همه جای روشن‌دل و نیکبخت

Хӯриш гирд карданд бар марғзор

خورش گرد کردند بر مرغزار

зи гстрдниҳо ба ранг ва нигор

ز گستردنیها به رنگ و نگار

Чу омад Сикандар ба шаҳри ҳрўм

چو آمد سکندر به شهر هروم

Занони пеши рафтанди зи ободи бум

زنان پیش رفتند ز آباد بوم

Ббрднди пас тоҷҳо пеши ӯй

ببردند پس تاجها پیش اوی

Ҳамон ҷомау гавҳару рангу буи

همان جامه و گوهر و رنگ و بوی

Сикандари бпзрФту бнўохтшон

سکندر بپذرفت و بنواختشان

Барон хуррамии ҷойгаҳи сохташон

بران خرمی جایگه ساختشان

Чу шаб рӯз шуд андромд ба шаҳр

چو شب روز شد اندرآمد به شهر

Ба дидори бардошт зон шаҳри баҳр

به دیدار برداشت زان شهر بهر

Кам ва беш эшон ҳамеи бозҷст

کم و بیش ایشان همی بازجست

Ҳаме буд то розҳо шуд дуруст

همی بود تا رازها شد درست