Вазон рӯй лашкари сӯй чин кашид
وزان روی لشکر سوی چین کشید
Сари номдорон ба берун кашид
سر نامداران به بیرون کشید
Ҳаме ронад манзил ба манзил ба дашт
همی راند منزل به منزل به دشت
Чиҳил рӯз то пеши дарёи гузашт
چهل روز تا پیش دریا گذشت
зи дебои саропарда Эй баркашид
ز دیبا سراپردهای برکشید
Сипаҳро ба манзил фурӯд оваред
سپه را به منزل فرود آورید
Яке нома фармуд пас то дабир
یکی نامه فرمود پس تا دبیر
Нависад зи Искандари шаҳргир
نویسد ز اسکندر شهرگیر
Навиштанд ҳаргунае хубу зишт
نوشتند هرگونهای خوب و زشت
Нависанда чун нома андар навишт
نویسنده چون نامه اندر نوشت
Сикандар бишуд чун фиристода Эй
سکندر بشد چون فرستادهای
Гузин кард бинодли озода Эй
گزین کرد بینادل آزادهای
Ки бо ӯ бадии як дил ва як сухан
که با او بدی یکدل و یکسخن
Бигӯед ба меҳтар ки кун ё макун
بگوید به مهتر که کن یا مکن
Сипаҳро ба солори лашкари супурд
سپه را به سالار لشکر سپرد
Вазони рӯмёни панҷ донои бабрад
وزان رومیان پنج دانا ببرد
Чу огоҳӣ омад ба фағфури азин
چو آگاهی آمد به فغفور ازین
Ки омад фиристодае сӯии чин
که آمد فرستادهای سوی چین
Пазира фиристод чанде сипоҳ
پذیره فرستاد چندی سپاه
Сикандар гурозон биёмад ба роҳ
سکندر گرازان بیامد به راه
Чу омад барон боргоҳи бузург
چو آمد بران بارگاه بزرگ
Бидид он гузидаи сипоҳи бузург
بدید آن گزیده سپاه بزرگ
Биёмад зи даҳлез то пеши ӯй
بیامد ز دهلیز تا پیش اوی
Пурандешаи ҷони бидонадяши ӯй
پراندیشه جان بداندیش اوی
Давони пеш ӯ рафту барадаши намоз
دوان پیش او رفت و بردش نماز
Нишаст андари айвони замонии дароз
نشست اندر ایوان زمانی دراز
Бипурсед фағфуру бнўохтш
بپرسید فغفور و بنواختش
Яке номвари ҷойгаҳи сохташ
یکی نامور جایگه ساختش
Чу барзади сар аз кӯҳи равшани чароғ
چو برزد سر از کوه روشن چراغ
Ббрднди болои заррини ҷноғ
ببردند بالای زرین جناغ
Фиристодаи шоҳро пеш хонд
فرستادهٔ شاه را پیش خواند
Сикандари фаровон суханҳо баранд
سکندر فراوان سخنها براند
Бигуфт онч боист ва нома бидод
بگفت آنچ بایست و نامه بداد
Суханҳои қайсар ҳама кард ёд
سخنهای قیصر همه کرد یاد
Барон номаи унвони бад аз шоҳи рӯм
بران نامه عنوان بد از شاه روم
Ҷаҳондору солор ҳар марзу бум
جهاندار و سالار هر مرز و بوم
Ки хонанд шоҳон бирав офарин
که خوانند شاهان برو آفرین
Змои бандагони ҷаҳони офарин
زما بندگان جهان آفرین
Ҷаҳондору донандау раҳнамоӣ
جهاندار و داننده و رهنمای
Худованди покӣ ва некӣ физой
خداوند پاکی و نیکی فزای
Дигар гуфт фармони мо сӯии чин
دگر گفت فرمان ما سوی چین
Чунонаст ки обод монад замин
چنانست که آباد ماند زمین
Набояд бсичиди моро ба ҷанг
نباید بسیچید ما را به جنگ
Ки аз ҷанг шуд рӯз бар Фўри танг
که از جنگ شد روز بر فور تنگ
Чу доро ки бади шаҳриёри ҷаҳон
چو دارا که بد شهریار جهان
Чу фарёни тозӣу дигари маон
چو فریان تازی و دیگر مهان
з ховар бирав то дар бохтар
ز خاور برو تا در باختر
зи фармони мо кас наҷуед гузар
ز فرمان ما کس نجوید گذر
Шумор сипоҳам надонад сипеҳр
شمار سپاهم نداند سپهر
Вагар башмурд низ ноҳиду меҳр
وگر بشمرد نیز ناهید و مهر
Агар ҳеҷ фармон мо башиканӣ
اگر هیچ فرمان ما بشکنی
Тану буму кишвар ба ранҷи аФгнӣ
تن و بوم و کشور به رنج افگنی
Чу нома бихонӣ бёрои сов
چو نامه بخوانی بیارای ساو
Маранҷон тани хеш ва бо бади маков
مرنجان تن خویش و با بد مکاو
Гар оеи бинии маро бо сипоҳ
گر آیی بینی مرا با سپاه
Бубинами турои як дилу неки хоҳ
ببینم ترا یکدل و نیک خواه
Бидорем бар ту ҳамин тоҷу тахт
بداریم بر تو همین تاج و تخت
Ба чизе газандат наёяд зи бахт
به چیزی گزندت نیاید ز بخت
Вагар кунад бошӣ ба пеш омадан
وگر کند باشی به پیش آمدن
зи кишвари сӯии шоҳи хеш омадан
ز کشور سوی شاه خویش آمدن
зи чизе ки бошад троиФ ба чин
ز چیزی که باشد طرایف به چین
зи зарринау аспу теғу нигин
ز زرینه و اسپ و تیغ و نگین
Ҳам аз ҷомау пардау тахти оҷ
هم از جامه و پرده و تخت عاج
зи дебои пурмояу тавқу тоҷ
ز دیبای پرمایه و طوق و تاج
зи чизе ки ёбӣ фиристӣ ба ганҷ
ز چیزی که یابی فرستی به گنج
Чу хоҳӣ ки аз мо наёядат ранҷ
چو خواهی که از ما نیایدت رنج
Сипоҳ маро бозгардон зи роҳ
سپاه مرا بازگردان ز راه
Ббоши эмин аз ганҷу тахту кулоҳ
بباش ایمن از گنج و تخت و کلاه
Чу солори чин зон нишон нома дид
چو سالار چین زان نشان نامه دید
Барошуфт ва пас хомшии баргузед
برآشفت و پس خامشی برگزید
Бихандед ва пас бо фиристода гуфт
بخندید و پس با فرستاده گفت
Ки шоҳи турои осмони боди ҷуфт
که شاه ترا آسمان باد جفت
Бигӯӣ ончи донеи зи гуфтори ӯй
بگوی آنچ دانی ز گفتار اوی
зи болоу мардӣу дидори ӯй
ز بالا و مردی و دیدار اوی
Фиристода гуфт эй сипаҳдори чин
فرستاده گفت ای سپهدار چین
Касе чун Сикандари мадон бар замин
کسی چون سکندر مدان بر زمین
Ба мардӣу родӣу бахшу хирад
به مردی و رادی و بخش و خرد
зи андеша ҳар касе бугзарад
ز اندیشهٔ هر کسی بگذرد
Ба болой сарваст ва бо зӯри пел
به بالای سروست و با زور پیل
Ба бахшиш ба кирдори дарёии нил
به بخشش به کردار دریای نیل
Забонаш ба кирдори барандаи теғ
زبانش به کردار برنده تیغ
Ба чарбии уқоби андари оради зи меғ
به چربی عقاب اندر آرد ز میغ
Чу бишунид фағфури чини ин сухан
چو بشنید فغفور چین این سخن
Яке дигар андеша афганд бен
یکی دیگر اندیشه افگند بن
Бифармуд то хон ва ме хостанд
بفرمود تا خوان و می خواستند
Ба боғи андар айвон биёростанд
به باغ اندر ایوان بیاراستند
Ҳаме хӯрд май то ҷаҳон тира шуд
همی خورد می تا جهان تیره شد
Сари мигсорони з мехира шуд
سر میگساران ز می خیره شد
Сипаҳдори чин бо фиристода гуфт
سپهدار چین با فرستاده گفت
Ки бо шоҳи ту муштарии боди ҷуфт
که با شاه تو مشتری باد جفت
Чу равшан шавад нома посух кунем
چو روشن شود نامه پاسخ کنیم
Ба дидори ту рӯз фаррух кунем
به دیدار تو روز فرخ کنیم
Сикандар биёмад туранҷӣ ба даст
سکندر بیامد ترنجی به دست
зи айвони солори чини ним маст
ز ایوان سالار چین نیممست
Чу хуршеди барзади сар аз бурҷи шер
چو خورشید برزد سر از برج شیر
Сипеҳр андар оварад шабро ба зер
سپهر اندر آورد شب را به زیر
Сикандар ба наздик фағфур шуд
سکندر به نزدیک فغفور شد
Аз андешаи бади дилаш давр шуд
از اندیشهٔ بد دلش دور شد
Бипурсед зу гуфт шаб чун бадӣ
بپرسید زو گفت شب چون بدی
Ки берун шудӣ дӯш мегаван бадӣ
که بیرون شدی دوش میگون بدی
Азон пас бифармуд то шуд дабир
ازان پس بفرمود تا شد دبیر
Биоварад қртосу машку абир
بیاورد قرطاس و مشک و عبیر
Марони номаро зуд посух навишт
مران نامه را زود پاسخ نوشت
Биёрост қртосро чун биҳишт
بیاراست قرطاس را چون بهشت
Нахуст офарин кард бар додгар
نخست آفرین کرد بر دادگر
Худованди мардӣ ва доду ҳунар
خداوند مردی و داد و هنر
Худованди фарҳангу парҳезу дайн
خداوند فرهنگ و پرهیز و دین
Азуи бод бар шоҳи рӯми офарин
ازو باد بر شاه روم آفرین
Расед ин фиристодаи чарби гӯй
رسید این فرستادهٔ چربگوی
Ҳам он номаи шоҳи фарҳанги ҷӯй
هم آن نامهٔ شاه فرهنگ جوی
Суханҳои шоҳон ҳама хондам
سخنهای شاهان همه خواندم
Вазон бо бузургон сухан ронадам
وزان با بزرگان سخن راندم
зи дорои доробу фарёну Фўр
ز دارای داراب و فریان و فور
Сухани ҳарчи пайдои бад аз разму сур
سخن هرچ پیدا بد از رزم و سور
Ки пирӯзи гаштӣ баришон ҳама
که پیروز گشتی بریشان همه
Шубон будӣу шаҳриёрони рама
شبان بودی و شهریاران رمه
Ту дод худованди хуршеду моҳ
تو داد خداوند خورشید و ماه
Ба мардии мадону фузуни сипоҳ
به مردی مدان و فزون سپاه
Чу бар меҳтарӣ бугзарад рӯзгор
چو بر مهتری بگذرد روزگار
Чаҳ дар сур мерад чаҳ дар корзор
چه در سور میرد چه در کارزار
Чу фарҷомашони рӯзи разми ту буд
چو فرجامشان روز رزم تو بود
Замона на коҳад нахоҳад фузуд
زمانه نه کاهد نخواهد فزود
Ту зишон макун кашӣу бартарӣ
تو زیشان مکن کشی و برتری
Кигар зи оҳанӣ бегумон бигузарӣ
که گر ز آهنی بیگمان بگذری
Куҷо шуд Фаридуну заҳҳоку ҷам
کجا شد فریدون و ضحاک و جم
Фароз омад аз бод ва шуд сӯии дам
فراز آمد از باد و شد سوی دم
Ман аз ту натарсам на ҷанг оварам
من از تو نترسم نه جنگ آورم
На бар сони ту бод гирад серум
نه بر سان تو باد گیرد سرم
Ки хӯн рехтан нест ойини мо
که خون ریختن نیست آیین ما
На бад кардани андрхўри дайни мо
نه بد کردن اندرخور دین ما
Бихонӣ маро бар ту бошад шикаст
بخوانی مرا بر تو باشد شکست
Ки яздони пурситам на хсрўпрст
که یزدانپرستم نه خسروپرست
Фузун зон фиристам ки дорои маниш
فزون زان فرستم که دارای منش
з бахшиш набошад марои сарзаниш
ز بخشش نباشد مرا سرزنش
Сикандар ба рухи ранг тшўир хӯрд
سکندر به رخ رنگ تشویر خورد
зи гуфтор ӯ бар ҷигар тир хӯрд
ز گفتار او بر جگر تیر خورد
Ба дил гуфт азин пас каси андари ҷаҳон
به دل گفت ازین پس کس اندر جهان
Набинад марои рафта ҷое ниҳон
نبیند مرا رفته جایی نهان
з айвон биёмад ба ҷой нишаст
ز ایوان بیامد به جای نشست
Миён аз пай бозгаштан бибаст
میان از پی بازگشتن ببست
Сарафроз фағфур бикшод ганҷ
سرافراز فغفور بگشاد گنج
з бахшиш наомад ба дилаши инчи ранҷ
ز بخشش نیامد به دلش ایچ رنج
Нахустин бифармуд панҷоҳ тоҷ
نخستین بفرمود پنجاه تاج
Ба гавҳари бёгндаҳи даҳ тахти оҷ
به گوهر بیاگنده ده تخت عاج
зи симину зарринаи уштури ҳазор
ز سیمین و زرینه اشتر هزار
Бифармуд то барниҳоданд бор
بفرمود تا برنهادند بار
зи дебои чинӣ ва хазу ҳарир
ز دیبای چینی و خز و حریر
зи кофури вази машку буиу абир
ز کافور وز مشک و بوی و عبیر
Ҳазор уштури боркаш бор кард
هزار اشتر بارکش بار کرد
Тан осон шуд онкўи дирам хор кард
تنآسان شد آنکو درم خوار کرد
зи санҷобу қоқми зи мӯии смўр
ز سنجاب و قاقم ز موی سمور
зи гстрдниҳоу ҷоми булӯр
ز گستردنیها و جام بلور
Биоварад зин ҳар яке даҳ ҳазор
بیاورد زین هر یکی ده هزار
Хирадманд ганҷур барбаст бор
خردمند گنجور بربست بار
Гиронмояи сад зин ба симини стом
گرانمایه صد زین به سیمین ستام
зи зарринаи панҷоҳ бурданди ном
ز زرینه پنجاه بردند نام
Ббрднди сесад шутури сурхи мӯӣ
ببردند سیصد شتر سرخموی
ТроиФи бадви дори чинии бадавӣ
طرایف بدو دار چینی بدوی
Яке мард бо сангу ширини сухан
یکی مرد با سنگ و شیرین سخن
Гузин кард зон чинёни куҳан
گزین کرد زان چینیان کهن
Бифармуд то бо дуруду хиром
بفرمود تا با درود و خرام
Бияёд бар шоҳу оради паём
بیاید بر شاه و آرد پیام
Ки як чанд бошад ба наздики чин
که یک چند باشد به نزدیک چین
Бирав номдорон кунанд офарин
برو نامداران کنند آفرین
Фиристода шуд бо Сикандар ба роҳ
فرستاده شد با سکندر به راه
Гумоне ки барадӣ ки ӯйаст шоҳ
گمانی که بردی که اویست شاه
Чу млоҳ рӯй Сикандар бидид
چو ملاح روی سکندر بدید
Сабки заврақӣ бодбон баркашид
سبک زورقی بادبان برکشید
Чу дастур бо лашкар омадаш пеш
چو دستور با لشکر آمدش پیش
Бигуфт онч омад зи бозори хеш
بگفت آنچ آمد ز بازار خویش
Сипоҳаш бирав хонданди офарин
سپاهش برو خواندند آفرین
Ҳама барниҳоданд сар бар замин
همه برنهادند سر بر زمین
Бидонаст чинӣ ки ӯ ҳаст шоҳ
بدانست چینی که او هست شاه
Пиёда биёмад ғаривон ба роҳ
پیاده بیامد غریوان به راه
Сикандар бадв гуфт пӯзиш макун
سکندر بدو گفت پوزش مکن
Марони пеши фағфури зин дар сухан
مران پیش فغفور زین در سخن
Ббўди он шабу бомдоди пагоҳ
ببود آن شب و بامداد پگاه
Ба ором бинишаст бар тахти шоҳ
به آرام بنشست بر تخت شاه
Фиристодаро чиз бахшед ва гуфт
فرستاده را چیز بخشید و گفت
Ки бо ту равон Масеҳаст ҷуфт
که با تو روان مسیحست جفت
Бирав пеши фағфур чинӣ бигӯӣ
برو پیش فغفور چینی بگوی
Ки наздик мо ёфтӣ об рӯй
که نزدیک ما یافتی آبروی
Гар эдар ббошии ҳаме чин турост
گر ایدر بباشی همی چین تراست
Вагар ҷои дигар хиромӣ равост
وگر جای دیگر خرامی رواست
Биёсоем эдар ки чандини сипоҳ
بیاسایم ایدر که چندین سپاه
Ба тундӣ нишоед кашӣдан ба роҳ
به تندی نشاید کشیدن به راه
Фиристодаи баргашт ва омад чу бод
فرستاده برگشت و آمد چو باد
Ба фағфури пайғом қайсар бидод
به فغفور پیغام قیصر بداد