Сикандари сипаҳро ба Бобул кашид
سکندر سپه را به بابل کشید
зи гирд сипаҳ шуд ҳавои нопадид
ز گرد سپه شد هوا ناپدید
Ҳаме ронад як моҳи худ бо сипоҳ
همی راند یک ماه خود با سپاه
Надиданд зишони каси оромгоҳ
ندیدند زیشان کس آرامگاه
Бад-ӣни гӯна то сӯй кӯҳӣ расед
بدینگونه تا سوی کوهی رسید
зи дидори дидаи сараши нопадид
ز دیدار دیده سرش ناپدید
Ба сар бар яке абри торик буд
به سر بر یکی ابر تاریک بود
Ба кайвон ту гуфтӣ ки наздик буд
به کیوان تو گفتی که نزدیک بود
Ба ҷое брўбр надиданд роҳ
به جایی بروبر ندیدند راه
Форуманд аз роҳи шоҳу сипоҳ
فروماند از راه شاه و سپاه
Гузаштанд бар кӯҳи хоро ба ранҷ
گذشتند بر کوه خارا به رنج
Взў хира шуд марди борӣки санҷ
وزو خیره شد مرد باریک سنج
з рафтан чу гаштанд яксар сутӯҳ
ز رفتن چو گشتند یکسر ستوه
Яке жарфи дарёи бади он рӯй кӯҳ
یکی ژرف دریا بد آن روی کوه
Падед омад ва шод шуд зон сипоҳ
پدید آمد و شاد شد زان سپاه
Ки дарё ва ҳомӯн бидиданд роҳ
که دریا و هامون بدیدند راه
Сӯии жарфи дарёи ҳамеи ронданд
سوی ژرف دریا همی راندند
Ҷаҳони офаринро ҳамеи хонданд
جهانآفرین را همی خواندند
Даду доми бад ҳар сӯй бе шумор
دد و دام بد هر سوی بیشمار
Сипаҳро набад хӯрдании ҷузи шикор
سپه را نبد خوردنی جز شکار
Падед омад аз даври мардии сутург
پدید آمد از دور مردی سترگ
Пар аз мӯӣ бо гӯшҳои бузург
پر از موی با گوشهای بزرگ
Таниши зери мӯии андаруни ҳамчуи нил
تنش زیر موی اندرون همچو نیل
Ду гӯшаш ба кирдори ду гӯши пел
دو گوشش به کردار دو گوش پیل
Чу диданди гарданкашон зон нишон
چو دیدند گردنکشان زان نشان
Ббрднди пеши Сикандари кашон
ببردند پیش سکندر کشان
Сикандар нигаҳ кард зу хира монад
سکندر نگه کرد زو خیره ماند
Брўбри ҳамеи ном яздон бихонад
بروبر همی نام یزدان بخواند
Чаҳ мардӣ бадв гуфт ном ту чист
چه مردی بدو گفت نام تو چیست
зи дарё чаҳ ёбӣу ком ту чист
ز دریا چه یابی و کام تو چیست
Бадв гуфт шоҳои марои боб ва моам
بدو گفت شاها مرا باب و مام
Ҳамон гӯш бистар ниҳоданд ном
همان گوش بستر نهادند نام
Бипурсед кон чист Бамёни об
بپرسید کان چیست بمیان آب
Казон сӯй май барзанади офтоб
کزان سوی می برزند آفتاب
Азон пас чунин гуфт к-эии шаҳриёр
ازان پس چنین گفت کای شهریار
Ҳамеша бадӣ дар ҷаҳони номдор
همیشه بدی در جهان نامدار
Яке шористонаст ин чун биҳишт
یکی شارستانست این چون بهشت
Ки гӯйӣ на аз хок дорад сиришт
که گویی نه از خاک دارد سرشت
Набинӣ бдўондри айвону хон
نبینی بدواندر ایوان و خان
Магари пӯшиш аз моҳӣу устихон
مگر پوشش از ماهی و استخوان
Бар айвонҳо чеҳри афросйоб
بر ایوانها چهر افراسیاب
Нигоридаи равшантар аз офтоб
نگاریده روشنتر از آفتاب
Ҳамон чеҳри Кайхусрави ҷанги ҷӯй
همان چهر کیخسرو جنگجوی
Бузургӣу мардӣу фарҳанги ӯй
بزرگی و مردی و فرهنگ اوی
Барон устихон бар нигоридаи пок
بران استخوان بر نگاریده پاک
Набинӣ ба шаҳри андаруни гирду хок
نبینی به شهر اندرون گرد و خاک
зи моҳӣ буд мардумонро хӯриш
ز ماهی بود مردمان را خورش
Надоранд чизеи ҷузин парвариш
ندارند چیزی جزین پرورش
Чу фармон диҳад номбурдори шоҳ
چو فرمان دهد نامبردار شاه
Рӯм ман барон шористон бе сипоҳ
روم من بران شارستان بیسپاه
Сикандар бидон гӯш вар гуфт рӯ
سکندر بدان گوش ور گفت رو
Биовар касе то чаҳ байнем нав
بیاور کسی تا چه بینیم نو
Бишуд гӯши бистари ҳам андари замон
بشد گوش بستر هم اندر زمان
Азон шористони баради мардуми дмон
ازان شارستان برد مردم دمان
Гузаштанд бар оби ҳафтод мард
گذشتند بر آب هفتاد مرد
Хирад ёфта мардуми солхўрд
خرد یافته مردم سالخورد
Ҳамаи ҷомаҳоашон з хазу ҳарир
همه جامههاشان ز خز و حریر
Азу чанд бурнои бад ва чанд пер
ازو چند برنا بد و چند پیر
Азуи ҳрки перии бад ва ном дошт
ازو هرک پیری بد و نام داشت
Пар аз дар заррини яке ҷом дошт
پر از در زرین یکی جام داشت
Касе кӯи ҷавон буд тоҷӣ ба даст
کسی کو جوان بود تاجی به دست
Бар қайсар омад сроФгндаҳи паст
بر قیصر آمد سرافگنده پست
Бирафтанду бурданди пешаши намоз
برفتند و بردند پیشش نماز
Бигуфтанд бо ӯ замонии дароз
بگفتند با او زمانی دراز
Ббўди он шабу гоҳи бонги хурӯс
ببود آن شب و گاه بانگ خروس
з даргоҳ бархест овои кӯс
ز درگاه برخاست آوای کوس
Вазони ҷойгаҳи сӯй Бобул кашид
وزان جایگه سوی بابل کشید
Замини гашт аз лашкараши нопадид
زمین گشت از لشکرش ناپدید