Азон пас биёмад давони модараш
ازان پس بیامد دوان مادرش
Фаровони бимолиди рух бар буриш
فراوان بمالید رخ بر برش
Ҳаме гуфт к-эии номвари подшо
همی گفت کای نامور پادشا
Ҷаҳондору неки ахтару порсо
جهاندار و نیکاختر و پارسا
Ба наздикии андари ту даврии зи ман
به نزدیکی اندر تو دوری ز من
Ҳам аз дӯдау лашкару анҷуман
هم از دوده و لشکر و انجمن
Равонами равони турои бандаи бод
روانم روان ترا بنده باد
Дили ҳрки зин шод шуд кандаи бод
دل هرک زین شاد شد کنده باد
Азон пас бишуд равшанаки пари зи дард
ازان پس بشد روشنک پر ز درد
Чунин гуфт к-эии шоҳи озодамард
چنین گفت کای شاه آزادمرد
Ҷаҳондори дороӣ доро куҷост
جهاندار دارای دارا کجاست
Казу дошт гетии ҳамеи пушти рост
کزو داشت گیتی همی پشت راست
Ҳамон хусраву ашку фарёну Фўр
همان خسرو و اشک و فریان و فور
Ҳамон номвари хусрави шҳрзўр
همان نامور خسرو شهرزور
Дигар шаҳриёрон ки рӯзи набард
دگر شهریاران که روز نبرد
Саронишони зи бод андар омад ба гирд
سرانشان ز باد اندر آمد به گرد
Чу абрии бадии тунду бориши тагарг
چو ابری بدی تند و بارش تگرگ
Туро гуфтам эмини шдстии зи марг
ترا گفتم ایمن شدستی ز مرگ
зи баси разму пайкору хӯни рехтан
ز بس رزم و پیکار و خون ریختن
Чаҳ танҳо чаҳ бо лашкар овихтан
چه تنها چه با لشکر آویختن
Замона туро дод гуфтам ҷавоз
زمانه ترا داد گفتم جواز
Ҳамеи дорӣ аз мардуми хеши роз
همی داری از مردم خویش راز
Чу кардӣ ҷаҳон аз бузургони тиҳӣ
چو کردی جهان از بزرگان تهی
Биндохтии тоҷи шоҳаншаҳӣ
بینداختی تاج شاهنشهی
Дарахтӣ ки киштӣ чу омад ба бор
درختی که کشتی چو آمد به بار
Дили хоки байнами турои ғмгсор
دل خاک بینم ترا غمگسار
Чу тоҷи сипеҳр андар омад ба зер
چو تاج سپهر اندر آمد به زیر
Бузургони зи гуфтори гаштанди сайр
بزرگان ز گفتار گشتند سیر
Наҳуфтанд сандӯқ ӯро ба хок
نهفتند صندوق او را به خاک
Надорад ҷаҳон аз чунин тарсу бок
ندارد جهان از چنین ترس و باک
зи боди андари оради баради сӯии дам
ز باد اندر آرد برد سوی دم
На додаст пайдо на пайдои ситам
نه دادست پیدا نه پیدا ستم
Наёбӣ ба чун ва чаро низ роҳ
نیابی به چون و چرا نیز راه
На кеҳтари барин даст ёбад на шоҳ
نه کهتر برین دست یابد نه شاه
Ҳамаи некӯӣ бояду мардумӣ
همه نیکوی باید و مردمی
Ҷавонмардӣ ва хӯрдану хуррамӣ
جوانمردی و خوردن و خرمی
Ҷуз инат набинам ҳамеи баҳра Эй
جز اینت نبینم همی بهرهای
Агар кеҳтари ое вагар шуҳра Эй
اگر کهتر آیی وگر شهرهای
Агар монад эдар зи ту номи зишт
اگر ماند ایدر ز تو نام زشت
Бидонҷо ниёеи ту хуррами биҳишт
بدانجا نیایی تو خرم بهشت
Чунинаст расми сарои куҳан
چنین است رسم سرای کهن
Сикандар шуд ва монад эдар сухан
سکندر شد و ماند ایدر سخن
Чу ӯ сӣ ва шаш подшоро бикушт
چو او سی و شش پادشا را بکشت
Нигар то чаҳ дорад зи гетӣ ба мушт
نگر تا چه دارد ز گیتی به مشت
Баровард пурмояи даҳ шористон
برآورد پرمایه ده شارستان
Шуд он шористонҳо кунун хорстон
شد آن شارستانها کنون خارستان
Биҷуст ончи ҳаргизи нҷстсти кас
بجست آنچ هرگز نجستست کس
Сухан монад азуи андари офоқу бас
سخن ماند ازو اندر آفاق و بس
Сухан ба ки вайрон нагардад сухан
سخن به که ویران نگردد سخن
Чу аз барфу борони сарои куҳан
چو از برف و باران سرای کهن
Гузаштами азин сади Искандарӣ
گذشتم ازین سد اسکندری
Ҳамаи беҳтарии боду неки ахтарӣ
همه بهتری باد و نیکاختری
Агар чанд ҳам бугзарад рӯзгор
اگر چند هم بگذرد روزگار
Навишта бимонад зи мо ёдгор
نوشته بماند ز ما یادگار
Агар сад Бамоне вагар садҳазор
اگر صد بمانی و گر صدهزار
Ба хок андар ояд саранҷоми кор
به خاک اندر آید سرانجام کار
Дили шаҳриёри ҷаҳони шоди бод
دل شهریار جهان شاد باد
з ҳар бади тани покаши озоди бод
ز هر بد تن پاکش آزاد باد