Сикандар чу кард андари Эрони нигоҳ

سکندر چو کرد اندر ایران نگاه

Бидонаст кӯро шуд он тоҷу гоҳ

بدانست کو را شد آن تاج و گاه

Ҳамеи роҳ ва бероҳ лашкар кашид

همی راه و بی‌راه لشکر کشید

Сӯй кед ҳиндӣ сипаҳ баркашид

سوی کید هندی سپه برکشید

Ба ҷое ки омад Сикандари фароз

به جایی که آمد سکندر فراز

Дар шористонҳо кушоданд боз

در شارستانها گشادند باز

Азон марзи касро ба мардум надошт

ازان مرز کس را به مردم نداشت

зи ноҳиди мғФри ҳамеи бргзошт

ز ناهید مغفر همی برگذاشت

Чу омад барон шористони бузург

چو آمد بران شارستان بزرگ

Ки мелод хондяш кед сутург

که میلاد خواندیش کید سترگ

Барон марзи лашкар фурӯд оваред

بران مرز لشکر فرود آورید

Ҳамаи буми эшон сипаҳ густаред

همه بوم ایشان سپه گسترید

Нависандаи номаро хонданд

نویسندهٔ نامه را خواندند

Ба пеши Сикандараши бншонднд

به پیش سکندرش بنشاندند

Яке нома бинвишт наздик кед

یکی نامه بنوشت نزدیک کید

Чу ширӣ ки арғндаҳ гардад ба сайд

چو شیری که ارغنده گردد به صید

зи Искандари роди пирӯзгар

ز اسکندر راد پیروزگر

Худованди шамшеру тоҷу камар

خداوند شمشیر و تاج و کمر

Сари нома буд офарин аз нахуст

سر نامه بود آفرین از نخست

Бдонкс ки дилро ба дониш бишуст

بدانکس که دل را به دانش بشست

зи кор он гузинад ки беранҷ тар

ز کار آن گزیند که بی‌رنج‌تر

Чу хоҳад ки бардорад аз ганҷ бар

چو خواهد که بردارد از گنج بر

Гроиндаҳ бошад ба яздони пок

گراینده باشد به یزدان پاک

Бадв дорад умед ва зу тарсу бок

بدو دارد امید و زو ترس و باک

Бидонад ки мо тахтро моя ем

بداند که ما تخت را مایه‌ایم

Ҷаҳондори пирӯзро соя ем

جهاندار پیروز را سایه‌ایم

Навиштам яке номаи наздики ту

نوشتم یکی نامه نزدیک تو

Ки равшан кунад ҷони торики ту

که روشن کند جان تاریک تو

Ҳам онгаҳ ки бар ту бихонад дабир

هم‌آنگه که بر تو بخواند دبیر

Манеҳ пеш ва инро сголши мгир

منه پیش و این را سگالش مگیر

Агар шаб расад равшаниро мапоӣ

اگر شب رسد روشنی را مپای

Ҳам андари замони сӯии фармони гароӣ

هم‌اندر زمان سوی فرمان گرای

Вагар бигузарӣ зин сухан нагузарам

وگر بگذری زین سخن نگذرم

Сару тоҷу тахтат ба пай биспурам

سر و تاج و تختت به پی بسپرم