Чу бардошти пардаи зи пеши офтоб

چو برداشت پرده ز پیش آفتاب

Сипедаи баромади бполўди хоб

سپیده برآمد بپالود خواب

Ду беҳударо дил бидон кори гарм

دو بیهوده را دل بدان کار گرم

Ки дида бишӯйанд ҳар ду зи шарм

که دیده بشویند هر دو ز شرم

Бирафтанд ҳар ду гурозони зи ҷой

برفتند هر دو گرازان ز جای

Ниҳоданд сари сӯии пардаи сарой

نهادند سر سوی پرده‌سرای

Чу аз хаймаи Эраҷ ба раҳ бингаред

چو از خیمه ایرج به ره بنگرید

Пар аз меҳри дили пеши эшон давид

پر از مهر دل پیش ایشان دوید

Бирафтанд бо ӯ ба хаймаи дарун

برفتند با او به خیمه درون

Сухани бештар бар чаро рафт ва чун

سخن بیشتر بر چرا رفت و چون

Бадв гуфт тӯр ар ту аз мо киӣ

بدو گفت تور ار تو از ما کهی

Чаро барниҳодӣ кулоҳи маӣ ?

چرا برنهادی کلاه مهی؟

Туро бояд Эрону тахти каён

ترا باید ایران و تخت کیان

Маро бар дар тарки бастаи миён ?

مرا بر در ترک بسته میان؟

Бародар ки меҳтар ба ховар ба ранҷ

برادر که مهتر به خاور به رنج

Ба сар бар турои афсару зери ганҷ ?

به سر بر ترا افسر و زیر گنج؟

Чунин бахшишии кон ҷаҳонҷӯй кард

چنین بخششی کان جهان‌جوی کرد

Ҳамаи сӯии кеҳтари писар рӯй кард

همه سوی کهتر پسر روی‌کرد

На тоҷи каёни монам акнӯн на гоҳ

نه تاج کیان مانم اکنون نه گاه

На номи бузургӣ на Эрони сипоҳ

نه نام بزرگی نه ایران سپاه

Чу аз тӯр бишунид Эраҷи сухан

چو از تور بشنید ایرج سخن

Яке поктар посух афганд бен

یکی پاک‌تر پاسخ افگند بن

Бадв гуфт к-эии меҳтари коми ҷӯй

بدو گفت کای مهتر کام‌جو‌ی

Агар коми дили хоҳии ороми ҷӯй

اگر کام دل خواهی‌، آرام جوی

Ман Эрон нахоҳам на ховар на чин

من ایران نخواهم نه خاور نه چین

На шоҳӣ на густарда рӯй замин

نه شاهی نه گسترده روی زمین

Бузургӣ ки фарҷом ӯ тирагӣаст

بزرگی که فرجام او تیرگی‌ست

Барони меҳтарӣ бар бибояд гирист

بر آن مهتری بر بباید گریست

Сипеҳри баланд ар кашад зини ту

سپهر بلند ار کشد زین تو

Саранҷом хиштаст болини ту

سرانجام‌، خشت است بالین تو

Марои тахти Эрон агар буд зер

مرا تخت ایران اگر بود زیر

Кунун гаштам аз тоҷ ва аз тахти сайр

کنون گشتم از تاج و از تخت سیر

Супурдами шуморо кулоҳу нигин

سپردم شما را کلاه و نگین

Бад-ӣн рӯй бо ман мадоред кин

بدین روی با من مدارید کین

Маро бо шумо нест нангу набард

مرا با شما نیست ننگ و نبرد

Равонро набояд барин ранҷа кард

روان را نباید برین رنجه کرد

Замона нахоҳам ба озоратон

زمانه نخواهم به آزار‌تان

Агар даври монами зи дидоратон

اگر دور مانم ز دیدار‌تان

Ҷуз аз кеҳтарӣ нест ойини ман

جز از کهتری نیست آیین من

Мабод озу гардани кашии дайни ман

مباد آز و گردن‌کشی دین من

Чу бишунид тӯр аз бародари чунин

چو بشنید تور از برادر چنین

Ба абрӯи зи хашм андар оварад чин

به ابرو ز خشم اندر آورد چین

Наомадаш гуфтори Эраҷи писанд

نیامدش گفتار ایرج پسند

Набад ростӣ назд ӯ арҷманд

نبد راستی نزد او ارجمند

Ба курсӣ ба хашм андар оварад пой

به کرسی به خشم اندر آورد پای

Ҳаме гуфт ва бурҷаст ҳзмони зи ҷой

همی‌گفت و برجست هزمان ز جای

Якояки баромади з ҷой нишаст

یکایک برآمد ز جای نشست

Гирифт он гарони курсии зар ба даст

گرفت آن گران کرسی زر به‌دست

Бузад бар сари хусрави тоҷдор

بزد بر سر خسرو تاجدار

Аз ӯ хости Эраҷ ба ҷон зинҳор

از او خواست ایرج به جان زینهار

Наёядат гуфт инчи бим аз худоӣ ?

نیایدت گفت ایچ بیم از خدای؟

На шарм аз падари худ ҳаминаст рой

نه شرم از پدر خود همین است رای

Макаши мари марои кати саранҷоми кор

مکش مر مرا که‌ت سرانجام کار

Бипечанд аз хӯни ман кирдигор

بپیچاند از خون من کردگار

Макун хештанро зи мардуми кашон

مکن خویشتن را ز مردم‌کشان

Казин пас наёбӣ зи ман худ нишон

کزین پس نیابی ز من خود نشان

Басанда кунам зини ҷаҳони гӯша Эй

بسنده کنم زین جهان گوشه‌ای

Ба кӯшиш фароз оварам тӯша Эй

به کوشش فراز آورم توشه‌ای

Ба хӯни бародар чаҳ бандии камар ?

به خون برادر چه بندی کمر؟

Чаҳ сӯзии дил пер гашта падар ?

چه سوزی دل پیر گشته پدر؟

Ҷаҳон хостӣ ёфтӣ хӯни марез

جهان خواستی یافتی خون مریز

Макун бо ҷаҳондори яздони ситез

مکن با جهاندار یزدان ستیز

Суханро чу бишунид посухи надод

سخن را چو بشنید پاسخ نداد

Ҳамон гуфтан омад ҳамон сарди бод

همان گفتن آمد همان سرد باد

Яке ханҷар обгун баркашид

یکی خنجر آبگون برکشید

Саропоӣ ӯ чодар хӯн кашид

سراپای او چادر خون کشید

Бидон тези зҳробгўни ханҷараш

بدان تیز زهر‌آبگون خنجر‌ش

Ҳаме кард чоки он киёнии буриш

همی‌کرد چاک آن کیانی برش

Фурӯд омад аз пои сарви сеӣ

فرود آمد از پای سرو سهی

Гусаст он камаргоҳи шоҳаншаҳӣ

گسست آن کمرگاه شاهنشهی

Равони хӯн аз он чеҳраи арғавон

روان خون از آن چهرهٔ ارغوان

Шуд он номвари шаҳриёри ҷавон

شد آن نامور شهریار جوان

Ҷаҳонои бпрўрдиш дар канор

جهانا بپروردیش در کنار

Вази он пас надодӣ ба ҷон зинҳор

وز آن پس ندادی به جان زینهار

Наоне надонам туро дӯст кист

نهانی ندانم ترا دوست کیست

Бад-ӣни ошкорат бибояд гирист

بدین آشکارت بباید گریست

Сари тоҷўри зи он тани пилўор

سر تاجور ز آن تن پیلوار

Ба ханҷар ҷудо карду баргашти кор

به خنجر جدا کرد و برگشت کار

Бёгнди мағзаш ба машку абир

بیاگند مغز‌ش به مشک و عبیر

Фиристод назд ҷаҳони бахши пер

فرستاد نزد جهان‌بخش پیر

Чунин гуфт кинат сари он ниёз

چنین گفت کاینت سر آن نیاز

Ки тоҷи ниёгони бадви гашти боз

که تاج نیاگان بدو گشت باز

Кунун хоҳи тоҷаши даҳу хоҳи тахт

کنون خواه تاجش ده و خواه تخت

Шуд он сояи густари ниёзии дарахт

شد آن سایه‌گستر نیازی درخت

Бирафтанд бози он ду бедод шавам

برفتند باز آن دو بیداد شوم

Яке сӯии тарк ва яке сӯии рӯм

یکی سوی ترک و یکی سوی روم