Фаридуни ниҳодаи ду дида ба роҳ
فریدون نهاده دو دیده به راه
Сипоҳу кулоҳи орзӯманди шоҳ
سپاه و کلاه آرزومند شاه
Чу ҳангом баргаштани шоҳ буд
چو هنگام برگشتن شاه بود
Падар зон сухани худ кӣ огоҳ буд
پدر زان سخن خود کی آگاه بود
Ҳамеи шоҳро тахти пирӯзаи сохт
همی شاه را تخت پیروزه ساخت
Ҳамеи тоҷро гавҳари андари ншохт
همی تاج را گوهر اندر نشاخت
Пазира шуданро биёростанд
پذیره شدن را بیاراستند
намева равад ва ромишгарон хостанд
می و رود و رامشگران خواستند
Табираи ббрднду пел аз дараш
تبیره ببردند و پیل از درش
Бибастанд озин ба ҳар кишвараш
ببستند آذین به هر کشورش
Ба зини андарун буд шоҳу сипоҳ
به زین اندرون بود شاه و سپاه
Яке гирди тираи баромади зи роҳ
یکی گرد تیره برآمد ز راه
Ҳиўнӣ бурун омад аз тираи гирд
هیونی برون آمد از تیره گرد
Нишаста бирав сӯгворӣ ба дард
نشسته برو سوگواری به درد
Хурӯшӣ баровард дили сӯгвор
خروشی برآورد دل سوگوار
Яке зари тобуташи андари канор
یکی زر تابوتش اندر کنار
Ба тобути зари андаруни парниён
به تابوت زر اندرون پرنیان
Ниҳодаи сари Эраҷи андари миён
نهاده سر ایرج اندر میان
Абои нолау оҳ ва бо рӯй зард
ابا ناله و آه و با روی زرد
Ба пеш Фаридун шуд он шӯхи мард
به پیش فریدون شد آن شوخ مرد
зи тобути зар таҳта бардоштанд
ز تابوت زر تخته برداشتند
Ки гуфтор ӯ хор пиндоштанд
که گفتار او خوار پنداشتند
зи тобут чун парниён баркашид
ز تابوت چون پرنیان برکشید
Сар Эраҷ омад бурӣдаи падед
سر ایرج آمد بریده پدید
БёФтоди зи аспи оФридўн ба хок
بیافتاد ز اسپ آفریدون به خاک
Сипаҳи сар ба сар ҷома карданд чок
سپه سر به سر جامه کردند چاک
Сияҳ шуд рух ва дидагон шуд сипед
سیه شد رخ و دیدگان شد سپید
Ки дидани дигаргуна будаш умед
که دیدن دگرگونه بودش امید
Чу хусрав барон гӯна омад зи роҳ
چو خسرو برانگونه آمد ز راه
Чунин бозгашт азпазира сипоҳ
چنین بازگشت از پذیره سپاه
Даридаи дирафшу нигунсори кӯс
دریده درفش و نگونسار کوس
Рухи номдорон ба ранги обнӯс
رخ نامداران به رنگ آبنوس
Табира сияҳ карда ва рӯй пел
تبیره سیه کرده و روی پیل
Пароканда бар тозии аспонаши нил
پراکنده بر تازی اسپانش نیل
Пиёдаи сипаҳбади пиёдаи сипоҳ
پیاده سپهبد پیاده سپاه
Пар аз хок сар барграфтанд роҳ
پر از خاک سر برگرفتند راه
Хурӯшидани паҳлавонон ба дард
خروشیدن پهلوانان به درد
Кунони гӯшти танро барон родмард
کنان گوشت تن را بران رادمرد
Барин гӯна гардад ба мо бар сипеҳр
برین گونه گردد به ما بر سپهر
Бихоҳад рубудан чу бинмуд чеҳр
بخواهد ربودن چو بنمود چهر
Мабар худ ба меҳри замонаи гумон
مبر خود به مهر زمانه گمان
На некӯ буд ростӣ дар камон
نه نیکو بود راستی در کمان
Чу душманашгирӣ намоядати меҳр
چو دشمنش گیری نمایدت مهر
Вагар дӯст хуоне набиняш чеҳр
و گر دوست خوانی نبینیش چهر
Яке панд гӯям турои ман дуруст
یکی پند گویم ترا من درست
Дил аз меҳри гетӣ бибоядат шаст
دل از مهر گیتی ببایدت شست
Сипаҳи доғи дили шоҳ боҳоиу ҳўӣ
سپه داغ دل شاه با های و هوی
Сӯии боғ Эраҷ ниҳоданд рӯй
سوی باغ ایرج نهادند روی
Ба рӯзии куҷои ҷашни шоҳони бадӣ
به روزی کجا جشن شاهان بدی
Вазони пештари бзмгоҳони бадӣ
وزان پیشتر بزمگاهان بدی
Фаридуни сари шоҳи пӯри ҷавон
فریدون سر شاه پور جوان
Биёмад бабри баргирифтаи навон
بیامد ببر برگرفته نوان
Бар он тахт шоҳаншаҳӣ бингаред
بر آن تخت شاهنشهی بنگرید
Сари шоҳро нздр тоҷ дид
سر شاه را نزدر تاج دید
Ҳамон ҳавзи шоҳону сарви сеӣ
همان حوض شاهان و سرو سهی
Дарахти голфашону бед ва баӣ
درخت گلفشان و بید و بهی
Тиҳӣ дид аз озодагони ҷашнгоҳ
تهی دید از آزادگان جشنگاه
Ба кайвони баровардаи гирди сиёҳ
به کیوان برآورده گرد سیاه
Ҳамеи сӯхти боғ ва ҳаме хаст рӯй
همی سوخت باغ و همی خست روی
Ҳамеи рехти ашк ва ҳаме кунад мӯӣ
همی ریخت اشک و همی کند موی
Миёнро ба зноз хунин бибаст
میان را به زنار خونین ببست
Фиканд оташи андар сарой нишаст
فکند آتش اندر سرای نشست
Гулистонаш барканд ва сарвон бсухт
گلستانش برکند و سروان بسوخت
Ба якборагии чашм шодӣ бадухт
به یکبارگی چشم شادی بدوخت
Ниҳодаи сари Эраҷи андари канор
نهاده سر ایرج اندر کنار
Сар хештан кард зии кирдигор
سر خویشتن کرد زی کردگار
Ҳаме гуфт к-эии довари додгар
همی گفت کای داور دادگر
Бад-ӣн бе гунаҳи куштаи андари нигар
بدین بیگنه کشته اندر نگر
Ба ханҷари сараши канда дар пеши ман
به خنجر سرش کنده در پیش من
Таниши хӯрдаи шерони он анҷуман
تنش خورده شیران آن انجمن
Дил ҳар ду бедод аз он сон бисӯз
دل هر دو بیداد از آن سان بسوز
Ки ҳаргиз набенанд ҷузи тираи рӯз
که هرگز نبینند جز تیره روز
Ба доғӣ ҷигарашон кунӣ ождаҳ
به داغی جگرشان کنی آژده
Ки бахшоиши орад баришон дада
که بخشایش آرد بریشان دده
Ҳаме хоҳам аз равшани кирдигор
همی خواهم از روشن کردگار
Ки чандон замон ёбам аз рӯзгор
که چندان زمان یابم از روزگار
Ки аз тухми Эраҷи яке номвар
که از تخم ایرج یکی نامور
Бияёд барин кини бибандади камар
بیاید برین کین ببندد کمر
Чу дидам чунин зон сипас шоядам
چو دیدم چنین زان سپس شایدم
Агар хоки болои бпимоидм
اگر خاک بالا بپیمایدم
Барин гӯна бигирист чандон бзор
برینگونه بگریست چندان بزار
Ҳаме то гёи рстши андари канор
همی تا گیا رستش اندر کنار
Замини бистару хоки болин ӯ
زمین بستر و خاک بالین او
Шудаи тираи равшани ҷаҳони байн ӯ
شده تیره روشن جهانبین او
Дар бори бастаи кушодаи забон
در بار بسته گشاده زبان
Ҳаме гуфт к-эии довари расатон
همی گفت کای داور راستان
Кас аз тоҷдорони бад-ӣн сон намурда
کس از تاجداران بدینسان نمرد
Ки мардаст ин номбурдори гирд
که مُردهست این نامبردار گُرد
Сарашро бурӣда ба зори аҳриман
سرش را بریده به زار اهرمن
Танишро шудаи коми шерони кафан
تنش را شده کام شیران کفن
Хурӯшӣ ба зорӣу чашмии пуроб
خروشی به زاری و چشمی پرآب
з ҳар дому дади бардаи орому хоб
ز هر دام و دد برده آرام و خواب
Саросари ҳамаи кишвараши марду зан
سراسر همه کشورش مرد و زن
Ба ҳар ҷой карда яке анҷуман
به هر جای کرده یکی انجمن
Ҳамаи дидаи пуробу дили пари зи хӯн
همه دیده پرآب و دل پر ز خون
Нишаста ба тимору гарми андарун
نشسته به تیمار و گرم اندرون
Ҳама ҷома карда кабӯду сиёҳ
همه جامه کرده کبود و سیاه
Нишаста ба андӯҳ дар сӯги шоҳ
نشسته به اندوه در سوگ شاه
Чаҳ мояи чунин рӯзи бгзоштнд
چه مایه چنین روز بگذاشتند
Ҳамаи зиндагӣ марг пиндоштанд
همه زندگی مرگ پنداشتند