Сипаҳ чун ба наздик Эрон кашид

سپه چون به نزدیک ایران کشید

Ҳмонгаҳи хабар бо Фаридун расед

همانگه خبر با فریدون رسید

Бифармуд пас то манӯчеҳри шоҳ

بفرمود پس تا منوچهر شاه

зи паҳлу ба ҳомӯн гузорад сипоҳ

ز پهلو به هامون گذارد سپاه

Яке достон зад ҷаҳондида кӣ

یکی داستان زد جهاندیده کی

Ки марди ҷавон чун буд неки пай

که مرد جوان چون بود نیک‌پی

Бдом оядаш носголидаҳи мяш

بدام آیدش ناسگالیده میش

Паланг аз пас пушту сайёди пеш

پلنگ از پس پشت و صیاد پیش

Шикебеу ҳушу ройу хирад

شکیبایی و هوش و رای و خرد

Ҳужабр аз биёбон ба дом оварад

هژبر از بیابان به دام آورد

Ва дигари зи бади мардуми бади куниш

و دیگر ز بد مردم بد کنش

Ба фарҷом рӯзӣ бипечад таниш

به فرجام روزی بپیچد تنش

БбодоФраҳ онгаҳ штобидмӣ

ببادافره آنگه شتابیدمی

Ки тФсидаҳи оҳани бтобидмӣ

که تفسیده آهن بتابیدمی

Чу лашкари манӯчеҳр бар содаи дашт

چو لشکر منوچهر بر ساده دشت

Буруни баради онҷои ббди рӯзи ҳашт

برون برد آنجا ببد روز هشت

Фаридунаши ҳангом рафтан бидид

فریدونش هنگام رفتن بدید

Суханҳо ба дониш бадв густаред

سخنها به دانش بدو گسترید

Манӯчеҳр гуфт эй сарафрози шоҳ

منوچهر گفت ای سرافراز شاه

Кӣ ояд касе пеши ту кӣнаи хоҳ

کی آید کسی پیش تو کینه خواه

Магари бади сголди бадви рӯзгор

مگر بد سگالد بدو روزگار

Ба ҷону тан худ хӯрд зинҳор

به جان و تن خود خورد زینهار

Ман инак миёнро ба рӯмии зира

من اینک میان را به رومی زره

Бабандам ки нгшоим аз тани гиреҳ

ببندم که نگشایم از تن گره

Ба кин ҷустан аз дашти овардгоҳ

به کین جستن از دشت آوردگاه

Барорам ба хуршеди гирди сипоҳ

برآرم به خورشید گرد سپاه

Азон анҷуман кас надорам ба мард

ازان انجمن کس ندارم به مرد

Куҷо ҷуст ёранд бо ман набард

کجا جست یارند با من نبرد

Бифармуд то Қорани разми ҷӯй

بفرمود تا قارن رزم جوی

зи паҳлу ба дашт андар оварад рӯй

ز پهلو به دشت اندر آورد روی

Саропардаи шоҳ берун кашид

سراپردهٔ شاه بیرون کشید

Дирафши ҳумоюн ба ҳомӯн кашид

درفش همایون به هامون کشید

Ҳаме рафт лашкари гаравҳо гуруҳ

همی رفت لشکر گروها گروه

Чу дарё Биҷӯшед ҳомӯну кӯҳ

چو دریا بجوشید هامون و کوه

Чунон тира шуд рӯзи равшани зи гирд

چنان تیره شد روز روشن ز گرد

Ту гуфтӣ ки хуршед шуд лоҷувард

تو گفتی که خورشید شد لاجورد

зи кишвари баромади саросари хурӯш

ز کشور برآمد سراسر خروش

Ҳамеи кршдии мардуми тизгўш

همی کرشدی مردم تیزگوش

Хурӯшидани тозии аспони зи дашт

خروشیدن تازی اسپان ز دشت

зи бонги табираи ҳамеи бргзшт

ز بانگ تبیره همی برگذشت

зи лашгари гуҳи паҳлавон то ду майл

ز لشگر گه پهلوان تا دو میل

Кашида ду равияи радаи жандаи пел

کشیده دو رویه رده ژنده‌پیل

Азон шаст бар пушташони тахти зар

ازان شصت بر پشتشان تخت زر

Ба зари андарун чанд гӯнаи гуҳар

به زر اندرون چند گونه گهر

Чу сесад буна барниҳоданд бор

چو سیصد بنه برنهادند بار

Чу сесад ҳамон аз дар корзор

چو سیصد همان از در کارزار

Ҳамаи зери бргстўони андарун

همه زیر برگستوان اندرون

Нбдшони ҷуз аз чашми зи оҳани бурун

نبدشان جز از چشم ز آهن برون

Саропардаи шоҳ берун заданд

سراپردهٔ شاه بیرون زدند

зи тмишаҳи лашкар бҳомўн заданд

ز تمیشه لشکر بهامون زدند

Сипаҳдор чун Қорани кӣнаи дор

سپهدار چون قارن کینه‌دار

Саворони ҷангӣ чу сисдҳзор

سواران جنگی چو سیصدهزار

Ҳамаи номдорони ҷавшани варон

همه نامداران جوشن‌وران

Бирафтанд бо гурзҳои гарон

برفتند با گرزهای گران

Далерони якояк чу шери жён

دلیران یکایک چو شیر ژیان

Ҳамаи баста бар кини Эраҷи миён

همه بسته بر کین ایرج میان

Ба пеши андаруни Ковиёнии дирафш

به پیش اندرون کاویانی درفش

Ба чанги андаруни теғҳои бунафш

به چنگ اندرون تیغهای بنفش

Манӯчеҳр бо Қорани пилтан

منوچهر با قارن پیلتن

Бурун омад аз бешаи норван

برون آمد از بیشهٔ نارون

Биёмад ба пеши сипаҳи бргзшт

بیامد به پیش سپه برگذشت

Биёрост лашкар барон паҳни дашт

بیاراست لشکر بران پهن‌دشت

Чапи лашкарашро бгршосп дод

چپ لشکرش را بگرشاسپ داد

Абри майманаи соми ял бо Қубод

ابر میمنه سام یل با قباد

Рада бар кашида з ҳар сӯи сипоҳ

رده بر کشیده ز هر سو سپاه

Манӯчеҳр бо сарв дар қалби гоҳ

منوچهر با سرو در قلب‌گاه

Ҳаме тофт чун маи миёни гуруҳ

همی تافت چون مه میان گروه

Набӯд инчи пайдои зи афрози кӯҳ

نبود ایچ پیدا ز افراز کوه

Сипаҳи каш чу Қорани мубориз чу сом

سپه کش چو قارن مبارز چو سام

Сипаҳ баркашида ҳисом аз ниёам

سپه برکشیده حسام از نیام

Тилоия ба пеши андарун чун Қубод

طلایه به پیش اندرون چون قباد

Камӣни вар чу гирди телямони нажод

کمین ور چو گرد تلیمان نژاد

Яке лашкари ороста чун арӯс

یکی لشکر آراسته چون عروس

Ба шерони ҷангӣу овои кӯс

به شیران جنگی و آوای کوس

Ба тӯр ва ба силам огаҳӣ тохтанд

به تور و به سلم آگهی تاختند

Ки эрониёни ҷангро сохтанд

که ایرانیان جنگ را ساختند

зи беша бҳомўн кашиданд саф

ز بیشه بهامون کشیدند صف

зи хӯни ҷигар бар лаб оварда каф

ز خون جگر بر لب آورده کف

Ду хӯнии ҳамон бо сипоҳии гарон

دو خونی همان با سپاهی گران

Бирафтанд огндаҳ аз кини сарон

برفتند آگنده از کین سران

Кашиданд лашкар ба дашти набард

کشیدند لشکر به دشت نبرد

Алонони дижро пас пушт кард

الانان دژ را پس پشت کرد

Якояк тилоия биёмад Қубод

یکایک طلایه بیامد قباد

Чу тӯр огаҳӣ ёфт омад чу бод

چو تور آگهی یافت آمد چو باد

Бадв гуфт назд манӯчеҳри шӯ

بدو گفت نزد منوچهر شو

Бигӯяш ки эй бе падари шоҳи нав

بگویش که ای بی‌پدر شاه نو

Агар духтар омад зи Эраҷи нажод

اگر دختر آمد ز ایرج نژاد

Турои теғу куполу ҷавшан ки дод

ترا تیغ و کوپال و جوشن که داد

Бадв гуфт ореи гузорами паём

بدو گفت آری گزارم پیام

Бад-ӣни сон ки гуфтӣу барадии ту ном

بدین سان که گفتی و بردی تو نام

Валикингар андеша гардад дароз

ولیکن گر اندیشه گردد دراز

Хирад бо дил ту нишинад броз

خرد با دل تو نشیند براز

Бадоне ки корят ҳавласт пеш

بدانی که کاریت هولست پیش

Битарсӣ азин хоми гуфтори хеш

بترسی ازین خام گفتار خویش

Агар бар шумо дому дади рӯзу шаб

اگر بر شما دام و دد روز و شب

Ҳаме гирядӣ нестии баси аҷаб

همی گریدی نیستی بس عجب

Ки аз бешаи норван то бичин

که از بیشهٔ نارون تا بچین

Саворон ҷанганду мардони кин

سواران جنگند و مردان کین

ДрФшидни теғҳои бунафш

درفشیدن تیغهای بنفش

Чу байнед боКовиёнии дирафш

چو بینید باکاویانی درفش

Бадаради дилу мағзатон аз наҳиф

بدرد دل و مغزتان از نهیب

Баландӣ ндонед боз аз нишеб

بلندی ندانید باز از نشیب

Қубод омад онгаҳ ба наздики шоҳ

قباد آمد آنگه به نزدیک شاه

Бигуфт ончӣ бишунид азон разми хоҳ

بگفت آنچه بشنید ازان رزم خواه

Манӯчеҳр хандид ва гуфт онгаҳе

منوچهر خندید و گفت آنگهی

Ки чунин нагӯяд магари аблаҳӣ

که چونین نگوید مگر ابلهی

Сипос аз ҷаҳондор ҳар ду ҷаҳон

سپاس از جهاندار هر دو جهان

Шносндаҳи ошкору ниҳон

شناسندهٔ آشکار و نهان

Ки донад ки Эраҷ ниёӣ манаст

که داند که ایرج نیای منست

Фаридуни фаррух гўоӣ манаст

فریدون فرخ گوای منست

Кунун гар баҷанг андари ореми сар

کنون گر بجنگ اندر آریم سر

Шавад ошкорои нажоду гуҳар

شود آشکارا نژاد و گهر

Ба зӯри худованди хуршеду моҳ

به زور خداوند خورشید و ماه

Ки чандон нмонми варои дастгоҳ

که چندان نمانم ورا دستگاه

Ки бар ҳам занад чашми зеру зибр

که بر هم زند چشم زیر و زبر

Бурӣда ба лашкари намоямаши сар

بریده به لشکر نمایمش سر

Бифармуд то хон биёростанд

بفرمود تا خوان بیاراستند

Ншстнгаҳ равад ва ме хостанд

نشستنگه رود و می‌خواستند