Сӯии хонаи рафтанд ҳар се чўбод

سوی خانه رفتند هر سه چوباد

Шаб омад бихуфтанд пирӯзу шод

شب آمد بخفتند پیروز و شاد

Чу хуршед зад акси бросмон

چو خورشید زد عکس برآسمان

Прагаанд бар ложварди арғавон

پراگند بر لاژورد ارغوان

Бирафтанд ва ҳар се биёростанд

برفتند و هر سه بیاراستند

Абои хештан мӯбадон хостанд

ابا خویشتن موبدان خواستند

Кашиданд бо лашкарӣ чун сипеҳр

کشیدند با لشکری چون سپهر

Ҳамаи номдорони хўршидчҳр

همه نامداران خورشیدچهر

Чу аз омаданашон шуд огоҳи сарв

چو از آمدنشان شد آگاه سرو

Биёрост лашкар чу пари тзрў

بیاراست لشکر چو پر تذرو

Фиристодашон лашкарии гшни пеш

فرستادشان لشکری گشن پیش

Чаҳ бегонаи фарзонагон ва чаҳ хеш

چه بیگانه فرزانگان و چه خویش

Шуданд ин се пурмояи андари Яман

شدند این سه پرمایه اندر یمن

Бурун омаданд аз Ямани марду зан

برون آمدند از یمن مرد و زن

Ҳамеи гавҳар ва заъфарон рехтанд

همی گوهر و زعفران ریختند

Ҳамеи машк бо май бромихтнд

همی مشک با می برآمیختند

Ҳамаи ёли аспони пар аз машк ва май

همه یال اسپان پر از مشک و می

Парогандаи динор дар зери пай

پراگنده دینار در زیر پی

Нишастани гуҳии сохт шоҳи Яман

نشستن گهی ساخت شاه یمن

Ҳама номдорон шуданд анҷуман

همه نامداران شدند انجمن

Дар ганҷҳои куҳан кард боз

در گنجهای کهن کرد باز

Кушоди ончии як чанд гуҳ буд роз

گشاد آنچه یک چند گه بود راز

Се хуршеди рухро чу боғи биҳишт

سه خورشید رخ را چو باغ بهشت

Ки мӯбад чу эшон санавбар накишт

که موبد چو ایشان صنوبر نکشت

Абои тоҷ ва бо ганҷи нодидаи ранҷ

ابا تاج و با گنج نادیده رنج

Магари зулфашони дидаи ранҷи шиканҷ

مگر زلفشان دیده رنج شکنج

Биоварад ҳар се бадишони супурд

بیاورد هر سه بدیشان سپرد

Ки се моҳи нав буд ва се шоҳи гирд

که سه ماه نو بود و سه شاه گرد

зи кӣна ба дил гуфт шоҳи Яман

ز کینه به دل گفت شاه یمن

Ки аз оФридўн бад омад ба ман

که از آفریدون بد آمد به من

Бад аз ман ки ҳаргиз мабодам миён

بد از من که هرگز مبادم میان

Ки мода шуд аз тухм нараҳ каён

که ماده شد از تخم نره کیان

Ба ахтари каси он дон ки духтараш нест

به اختر کس آن‌دان که دخترش نیست

Чу духтар буд равшан ахтараш нест

چو دختر بود روشن اخترش نیست

Ба пеши ҳамаи мӯбадон сарв гуфт

به پیش همه موبدان سرو گفت

Ки зебо буд моҳро шоҳи ҷуфт

که زیبا بود ماه را شاه جفت

Бидонед кини се ҷаҳони байни хеш

بدانید کین سه جهان بین خویش

Супурдами бадишон бар ойини хеш

سپردم بدیشان بر آیین خویش

Бидон то чу дидаи бдорндшон

بدان تا چو دیده بدارندشان

Чу ҷони пеши дил бар нгорндшон

چو جان پیش دل بر نگارندشان

Хурӯшеду бор ғарибон бибаст

خروشید و بار غریبان ببست

Абри пушти шарзаи ҳиўнони маст

ابر پشت شرزه هیونان مست

зи гавҳари Ямани гашти афрӯхта

ز گوهر یمن گشت افروخته

Имории як андрдгри дӯхта

عماری یک اندردگر دوخته

Чу фарзандро бошад ойину фар

چو فرزند را باشد آئین و فر

Гиромӣ ба дил бар чаҳ мода чаҳ нар

گرامی به دل بر چه ماده چه نر

Ба сӯй Фаридун ниҳоданд рӯй

به سوی فریدون نهادند روی

Ҷавонони бинодли роҳи ҷӯй

جوانان بینادل راه جوی