Фиристодаи силам чун гашти боз

فرستادهٔ سلم چون گشت باز

Шаҳаншоҳ бинишаст ва бикшод роз

شهنشاه بنشست و بگشاد راز

Гиромии ҷаҳонҷӯйро пеш хонд

گرامی جهانجوی را پیش خواند

Ҳамаи гуфтҳо пеш ӯ бозронд

همه گفتها پیش او بازراند

Варо гуфт кони ду писари ҷангҷӯӣ

ورا گفت کان دو پسر جنگجوی

зи ховари сӯй мо ниҳоданд рӯй

ز خاور سوی ما نهادند روی

Аз ахтар чунинасташон баҳраи худ

از اختر چنین استشان بهره خود

Ки бошанд шодон ба кирдори бад

که باشند شادان به کردار بد

Дигар онкии ду кишвар обишхураст

دگر آنکه دو کشور آبشخورست

Ки он бумҳоро дуруштӣ бараст

که آن بومها را درشتی برست

Бародарати чандон бародар буд

برادرت چندان برادر بود

Куҷои мари туро бар сари афсар буд

کجا مر ترا بر سر افسر بود

Чу пажмурда шуд рӯй рангини ту

چو پژمرده شد روی رنگین تو

Нагардад дигар гирди болини ту

نگردد دگر گرد بالین تو

Тугар пеши шамшери мҳроўрӣ

تو گر پیش شمشیر مهرآوری

Сарат гардад ошуфта аз доварӣ

سرت گردد آشفته از داوری

Ду фарзанди ман каз ду дӯши ҷаҳон

دو فرزند من کز دو دوش جهان

Бринсон кушоданд бар ман забон

برینسان گشادند بر من زبان

?герат сар бакораст бпсичи кор

گرت سر بکارست بپسیچ کار

Дар ганҷ бигушоӣ ва барбанд бор

در گنج بگشای و بربند بار

Тугар чоштро дасти ёзӣ ба ҷом

تو گر چاشت را دست یازی به جام

Вагар на хуранд эй писар бар ту шом

و گر نه خورند ای پسر بر تو شام

Набояд зи гетии турои ёри кас

نباید ز گیتی ترا یار کس

Беозорӣу ростии ёри бас

بی‌آزاری و راستی یار بس

Нигаҳ кард пас Эраҷи номвар

نگه کرد پس ایرج نامور

Барони меҳрбони поки фаррухи падар

برآن مهربان پاک فرخ پدر

Чунин дод посух ки эй шаҳриёр

چنین داد پاسخ که ای شهریار

Нигаҳ кун бад-ӣни гардиши рӯзгор

نگه کن بدین گردش روزگار

Ки чун бод бар мо ҳаме бугзарад

که چون باد بر ما همی بگذرد

Хирадманди мардум чаро ғам хӯрд

خردمند مردم چرا غم خورد

Ҳамеи пжмронди рухи арғавон

همی پژمراند رخ ارغوان

Кунад тираи дидори равшани равон

کند تیره دیدار روشن‌روان

Ба оғоз ганҷасту фарҷоми ранҷ

به آغاز گنج است و فرجام رنج

Пас аз ранҷ рафтани зи ҷои спнч

پس از رنج رفتن ز جای سپنچ

Чу бистар з хокасту болини зи хишт

چو بستر ز خاکست و بالین ز خشت

Дарахтӣ чаро бояд имрӯзи кишт

درختی چرا باید امروز کشت

Ки ҳар чанд чарх аз буриш бугзарад

که هر چند چرخ از برش بگذرد

Таниш хӯн хӯрд бор кин оварад

تنش خون خورد بار کین آورد

Худованди шамшеру гоҳу нигин

خداوند شمشیر و گاه و نگین

Чу мо дид бисёр ва бинад замин

چو ما دید بسیار و بیند زمین

Аз он тоҷўри номдорони пеш

از آن تاجور نامداران پیش

Надиданд кини андари ойини хеш

ندیدند کین اندر آیین خویش

Чу дастур бошад марои шаҳриёр

چو دستور باشد مرا شهریار

Ба бади нгзронми бади рӯзгор

به بد نگذرانم بد روزگار

Набояд марои тоҷу тахту кулоҳ

نباید مرا تاج و تخت و کلاه

Шавам пеши эшон давон бе сипоҳ

شوم پیش ایشان دوان بی‌سپاه

Бигӯям ки эй номдорони ман

بگویم که ای نامداران من

Чунон чун гиромии тану ҷони ман

چنان چون گرامی تن و جان من

Ба беҳуда аз шаҳриёри замин

به بیهوده از شهریار زمین

Мадоред хашм ва мадоред кин

مدارید خشم و مدارید کین

Ба гетӣ мадоред чандини умед

به گیتی مدارید چندین امید

Нигар то чаҳ бад кард бо ҷамшед

نگر تا چه بد کرد با جمشید

Ба фарҷом ҳам шуд зи гетии бадар

به فرجام هم شد ز گیتی بدر

Нмондши ҳамон тоҷу тахту камар

نماندش همان تاج و تخت و کمر

Маро бо шумо ҳам ба фарҷоми кор

مرا با شما هم به فرجام کار

Бибояд чашедани бади рӯзгор

بباید چشیدن بد روزگار

Дили кӣнаи варашон бад-ӣн оварам

دل کینه ورشان بدین آورم

Сазовортар зонка кин оварам

سزاوارتر زانکه کین آورم

Бадв гуфт шоҳ эй хирадманди пӯр

بدو گفت شاه ای خردمند پور

Бародари ҳаме разм ҷӯяд ту сур

برادر همی رزم جوید تو سور

Марои ин сухани ёд бояд гирифт

مرا این سخن یاد باید گرفت

зи ма равшаноӣ наёяд шигифт

ز مه روشنایی نیاید شگفت

зи ту пари хиради посух айдун сзид

ز تو پر خرد پاسخ ایدون سزید

Дилати меҳри пайванд эшон гузид

دلت مهر پیوند ایشان گزید

Валикин чу ҷонӣ шавад бе баҳо

ولیکن چو جانی شود بی‌بها

Наад пари хирад дар дами аждаҳо

نهد پر خرد در دم اژدها

Чаҳ пеш оядаш ҷузи гзоиндаҳи заҳр

چه پیش آیدش جز گزاینده زهر

Каш аз офариниш чунинаст баҳр

کش از آفرینش چنین است بهر

Туро эй писаргар чунинаст рой

ترا ای پسر گر چنین است رای

Бёрои кор ва бипардоз ҷой

بیارای کار و بپرداز جای

Парастанда чанд аз миёни сипоҳ

پرستنده چند از میان سپاه

Бифармоӣ к-эйанд бо ту ба роҳ

بفرمای کایند با تو به راه

зи дарди дил акнӯн яке номаи ман

ز درد دل اکنون یکی نامه من

Нивисам фиристам бидон анҷуман

نویسم فرستم بدان انجمن

Магари бози байнами турои тани дуруст

مگر باز بینم ترا تن درست

Ки равшани равонам ба дидори тест

که روشن روانم به دیدار تست