Чу хуршед бинмуд болои хеш
چو خورشید بنمود بالای خویش
Нишаст аз бар тунди болои хеш
نشست از بر تند بالای خویش
Бзир андар оварад бурҷи барра
بزیر اندر آورد برج بره
Чунин то замин зард шуд яксара
چنین تا زمین زرد شد یکسره
Табираи баромади зи даргоҳи Тӯс
تبیره برآمد ز درگاه طوس
Ҳамон нолаи буқу овои кӯс
همان نالهٔ بوق و آوای کوس
зи кишвари баромади саросари хурӯш
ز کشور برآمد سراسر خروش
Замини пурхурӯшу ҳавои пари зи ҷӯш
زمین پرخروش و هوا پر ز جوش
Аз овози аспону гирди сипоҳ
از آواز اسپان و گرد سپاه
Бишуд қиргўн рӯй хуршеду моҳ
بشد قیرگون روی خورشید و ماه
зи чоки силеҳу зи овои пел
ز چاک سلیح و ز آوای پیل
Ту гуфтӣ бёгнди гетӣ ба нил
تو گفتی بیاگند گیتی به نیل
Ҳавои сурху зарду кабӯду бунафш
هوا سرخ و زرد و کبود و بنفش
зи тобидани Ковиёнии дирафш
ز تابیدن کاویانی درفش
Бигардаш саворони Гӯдарзён
بگردش سواران گودرزیان
Миёни андаруни ахтари Ковиён
میان اندرون اختر کاویان
Сипаҳдор бо афсару гурз ва ноӣ
سپهدار با افسر و گرز و نای
Биёмад зи болои пардаи сарой
بیامد ز بالای پردهسرای
Бишуд Тӯс бо Ковиёнии дирафш
بشد طوس با کاویانی درفش
Бпоӣ андарун карда зарринаи кафш
بپای اندرون کرده زرینه کفش
Яке пели пайкари дирафш аз буриш
یکی پیل پیکر درفش از برش
Бобир андар оварда тобони сараш
بابر اندر آورده تابان سرش
Бузургон ки бо тавқ ва афсар баданд
بزرگان که با طوق و افسر بدند
Ҷаҳонҷӯии вази тухм навзар баданд
جهانجوی وز تخم نوذر بدند
Бирафтанд яксар чу кӯҳии сиёҳ
برفتند یکسر چو کوهی سیاه
Гурозон ва тозон бнздики шоҳ
گرازان و تازان بنزدیک شاه
Бифармуд то номдорони гирд
بفرمود تا نامداران گرد
зи лашкари сипаҳбади сӯии шоҳи барад
ز لشکر سپهبد سوی شاه برد
Чу лашкари ҳама назд шоҳ омаданд
چو لشکر همه نزد شاه آمدند
Дмон бо дирафш ва кулоҳ омаданд
دمان با درفش و کلاه آمدند
Бадишон чунин гуфт бедори шоҳ
بدیشان چنین گفت بیدار شاه
Ки Тӯси сипаҳбад ба пеши сипоҳ
که طوس سپهبد به پیش سپاه
Бпоист бо ахтари Ковиён
بپایست با اختر کاویان
БФрмон ӯ баст бояд миён
بفرمان او بست باید میان
Бадв дод Меҳрӣ ба пеши сипоҳ
بدو داد مهری به پیش سپاه
Ки солор ӯйасту ҷӯяндаи роҳ
که سالار اویست و جوینده راه
БФрмон ӯ буд бояд ҳама
بفرمان او بود باید همه
Куҷои бандҳо зу кушояди ҳама
کجا بندها زو گشاید همه
Бадв гуфт магзар зи паймони ман
بدو گفت مگذر ز پیمان من
Нигаҳи дори ойину фармони ман
نگهدار آیین و فرمان من
Нёзрд бояд касеро бароа
نیازرد باید کسی را براه
Чунинаст ойини тахту кулоҳ
چنینست آیین تخت و کلاه
Кишоварзгар мардуми пешаи вар
کشاورز گر مردم پیشهور
Касе кӯ блшкр набандад камар
کسی کو بلشکر نبندد کمر
Набояд ки бар ваии вазади боди сард
نباید که بر وی وزد باد سرد
Макуш инчи ҷуз бо касе ҳамнабард
مکوش ایچ جز با کسی همنبرد
Набояд намӯдани ббии ранҷи ранҷ
نباید نمودن ببی رنج رنج
Ки бар кас намонад сарои сипанҷ
که بر کس نماند سرای سپنج
Гузари зии калоти инч гӯна макун
گذر زی کلات ایچ گونه مکن
Гар он раҳ рӯй хом гардад сухан
گر آن ره روی خام گردد سخن
Равони Сиёвуш чу хуршеди бод
روان سیاوش چو خورشید باد
Бидон гейтяши ҷои умеди бод
بدان گیتیش جای امید باد
Писар будаш аз духти перони яке
پسر بودش از دخت پیران یکی
Ки пайдо набӯд аз падари андакӣ
که پیدا نبود از پدر اندکی
Бародар ба ман низ монандаи буд
برادر به من نیز ماننده بود
Ҷавон буду ҳамсолу фархунда буд
جوان بود و همسال و فرخنده بود
Кунун дар калотаст ва бо модараст
کنون در کلاتست و با مادرست
Ҷаҳонҷӯй бо фар ва бо лашкараст
جهانجوی با فر و با لشکرست
Надонад касеро зи Эрони баном
نداند کسی را ز ایران بنام
Азон сӯ набояд кашӣдан лагом
ازان سو نباید کشیدن لگام
Сипаҳ дораду номдорони ҷанг
سپه دارد و نامداران جنگ
Яке кӯҳ бар роҳи душвору танг
یکی کوه بر راه دشوار و تنگ
Ҳамӯ мард ҷангасту гирду савор
همو مرد جنگست و گرد و سوار
Бгўҳри бузургу бетони номдор
بگوهر بزرگ و بتن نامدار
Бароаи биёбон бибояд шудан
براه بیابان بباید شدن
На некӯ буд роҳи шерон задан
نه نیکو بود راه شیران زدن
Чунин гуфт пас Тӯс бо шаҳриёр
چنین گفت پس طوس با شهریار
Ки аз рой ту нагзарад рӯзгор
که از رای تو نگذرد روزگار
Броҳии рӯм кам ту фармони диҳӣ
براهی روم کم تو فرمان دهی
Наёяд зи фармони ту ҷуз баӣ
نیاید ز فرمان تو جز بهی