Яке рӯз бинишаст кӣ шаҳриёр

یکی روز بنشست کی شهریار

Ба ромиш бихӯрад ӯ май хуши гўор

به رامش بخورد او می خوش‌گوار

Яке саркашӣ буд номаши гурзам

یکی سرکشی بود نامش گُرَزم

Гӯии номҷуи озмуда ба разм

گوی نامجو آزموده به رزم

Ба дили кин ҳаме дошт зи Исфандиёр

به دل کین همی داشت ز اسفندیار

Надонам чаҳ шан буд аз оғози кор

ندانم چه شان بود از آغاز کار

Ба ҳар ҷои коўоз ӯ омадӣ

به هر جای کاواز او آمدی

Азу зишт гуфтӣ ва таъна задӣ

ازو زشت گفتی و طعنه زدی

Нишаста бад ӯ пеши фархундаи шоҳ

نشسته بد او پیش فرخنده شاه

Рух аз дарди зарду дил аз кини табоҳ

رخ از درد زرد و دل از کین تباه

Фароз омад аз шоҳзодаи сухан

فراز آمد از شاهزاده سخن

Нигар то чаҳ бад оҳӯ афганд бен

نگر تا چه بد آهو افگند بن

Ҳавозии яке даст бар даст зад

هوازی یکی دست بر دست زد

Чу душман буд гуфт фарзанди бад

چو دشمن بود گفت فرزند بد

Фарозаш набояд кашӣдан ба пеш

فرازش نباید کشیدن به پیش

Чунин гуфт он мӯбади рости кеш

چنین گفت آن موبد راست کیش

Ки чун пӯр бо саҳм ва меҳтар шавад

که چون پور با سهم و مهتر شود

Азуи бобро рӯз бтар шавад

ازو باب را روز بتر شود

Раҳе каз худованд сар баркашид

رهی کز خداوند سر برکشید

Аз андозааш сар бибояд бурид

از اندازه‌اش سر بباید برید

Чу аз роздор ин шунидам нахуст

چو از رازدار این شنیدم نخست

Наомад марои ин гумонеи дуруст

نیامد مرا این گمانی درست

Ҷаҳонҷӯй гуфт ин сухан чист боз

جهانجوی گفت این سخن چیست باز

Худованди ин роз ки вена чаҳ роз

خداوند این راز که وین چه راز

Каёни шоҳро гуфт к-эии рости гӯй

کیان شاه را گفت کای راست گوی

Чунин рози гуфтан кунун нест рӯй

چنین راز گفتن کنون نیست روی

Сари шаҳриёрон тиҳӣ кард ҷой

سر شهریاران تهی کرد جای

Фарибандаро гуфт назд ман ой

فریبنده را گفت نزد من آی

Бигӯӣ ин ҳамаи сари басари пеши ман

بگوی این همه سر بسر پیش من

Ниҳон чист зон аждаҳои кеши ман

نهان چیست زان اژدها کیش من

Гурзами бад оҳӯаш гуфт аз хирад

گُرَزم بد آهوش گفت از خرد

Набояд ҷузи он чиз кандар хӯрд

نباید جز آن چیز کاندر خورد

Маро шоҳ кард аз ҷаҳон бе ниёз

مرا شاه کرد از جهان بی‌نیاز

Сазад гар надорам бад аз шоҳи боз

سزد گر ندارم بد از شاه باز

Надорам ман аз шоҳи худ бози панд

ندارم من از شاه خود باز پند

Вгрчаҳи маро ӯро наёд писанд

وگرچه مر او را نیاید پسند

Кигар роз гӯямаш ва ӯ нашунӯд

که گر راز گویمش و او نشنود

Ба аз рози карданаш пинҳон шавад

به از راز کردنش پنهان شود

Бидон эй шаҳаншоҳи косФндёр

بدان ای شهنشاه کاسفندیار

Бсичди ҳамеи размро рӯй кор

بسیچد همی رزم را روی کار

Басӣ лашкар омад ба наздики ӯй

بسی لشکر آمد به نزدیک اوی

Ҷаҳонии сӯй ӯ ниҳодаст рӯй

جهانی سوی او نهادست روی

Бар онаст акнӯн ки бандади туро

بر آنست اکنون که بندد ترا

Ба шоҳии ҳамеи бади писандади туро

به شاهی همی بد پسندد ترا

Турогар ба даст оваред ва бибаст

تراگر به دست آورید و ببست

Кунад мари ҷаҳонро ҳамаи зердаст

کند مر جهان را همه زیردست

Ту доне ки онаст Исфандиёр

تو دانی که آنست اسفندیار

Ки ӯро ба разм андарун нест ёр

که اورا به رزم اندرون نیست یار

Чуну ҳалқа кард он каманд битоб

چنو حلقه کرد آن کمند بتاب

Пазира наёрад шудани офтоб

پذیره نیارد شدن آفتاب

Кунун аз шунида бгФтмти рост

کنون از شنیده بگفتمت راست

Ту ба дон кунун рой ва фармон турост

تو به دان کنون رای و فرمان تراست

Чу бо шоҳи Эрони гурзам ин баранд

چو با شاه ایران گُرَزم این براند

Гӯи номбурдор хира бимонад

گو نامبردار خیره بماند

Чунин гуфт ҳаргиз ки дид ин шигифт

چنین گفت هرگز که دید این شگفت

Дижами гашти вази пӯр кӣна гирифт

دژم گشت وز پور کینه گرفت

Нахурд инч май низ ва ромиш накард

نخورد ایچ می نیز و رامش نکرد

Абӣ базм бинишаст бо боди сард

ابی بزم بنشست با باد سرد

Аз андешагони номади он шабаши хоб

از اندیشگان نامد آن شبش خواب

зи Исфандиёраши гирифтаи шитоб

ز اسفندیارش گرفته شتاب

Чу аз кӯҳсорон сипеда дамид

چو از کوهساران سپیده دمید

Фурӯғи ситораи ббди нопадид

فروغ ستاره ببد ناپدید

Бихонад он ҷаҳондидаи ҷомосп ро

بخواند آن جهاندیده جاماسپ را

Куҷо беш дидаст лҳросп ро

کجا بیش دیدست لهراسپ را

Бадв гуфт шӯи пеши Исфандиёр

بدو گفت شو پیش اسفندیار

Бихону мар ӯро ба раҳ бош ёр

بخوان و مر او را به ره باش یار

Бигӯяш ки бархез ва назд ман ой

بگویش که برخیز و نزد من آی

Чу нома бихонӣ ба раҳ бар мапоӣ

چو نامه بخوانی به ره بر مپای

Ки корӣ бузургаст пеши андро

که کاری بزرگست پیش اندرا

Ту поеи ҳамеи ин ҳамаи кшўро

تو پایی همی این همه کشورا

Яке кор акнӯн ҳамеи боидо

یکی کار اکنون همی بایدا

Ки бе ту чунин кори брноидо

که بی‌تو چنین کار برنایدا

Навишта навишташ яке устувор

نوشته نوشتش یکی استوار

Ки эй номвари фаррухи Исфандиёр

که ای نامور فرخ اسفندیار

Фиристодам ин пери ҷомосп ро

فرستادم این پیر جاماسپ را

Ки дастури бади шоҳи лҳросп ро

که دستور بد شاه لهراسپ را

Чу ӯро бибинӣ миёнро бабанд

چو او را ببینی میان را ببند

Або ӯ биё бар сутур наванд

ابا او بیا بر ستور نوند

Агар хуфтае зуди бурҷа ба пой

اگر خفته‌ای زود برجه به پای

Вагар худ бпоиӣ замонӣ мапоӣ

وگر خود بپایی زمانی مپای

Хирадманд шуд номаи шоҳи барад

خردمند شد نامهٔ شاه برد

Ба тозандаи кӯҳу биёбони супурд

به تازنده کوه و بیابان سپرد