Бидон рӯзгори андари Исфандиёр

بدان روزگار اندر اسفندیار

Ба дашти андаруни бади зи баҳри шикор

به دشت اندرون بد ز بهر شکار

Азон дашт овоз кардаш касе

ازان دشت آواز کردش کسی

Ки ҷомоспро кард хусрави гасӣ

که جاماسپ را کرد خسرو گسی

Чу он бонг бишунид омад шигифт

چو آن بانگ بشنید آمد شگفت

Бипечед ва хандидан андар гирифт

بپیچید و خندیدن اندر گرفت

Писар буд ӯро гузидаи чаҳор

پسر بود او را گزیده چهار

Ҳамаи разми ҷӯйу ҳамаи найзаи дор

همه رزم‌جوی و همه نیزه‌دار

Яке номи баҳмани дувуми мҳрнўш

یکی نام بهمن دوم مهرنوش

Сими ном ӯ бади длоФрўзи тўш

سیم نام او بد دلافروز طوش

Чаҳоруми бадаши номи нўшозро

چهارم بدش نام نوشاذرا

Наҳодӣ куҷои гунбади озро

نهادی کجا گنبد آذرا

Ба шоҳ ҷаҳон гуфт баҳмани писар

به شاه جهان گفت بهمن پسر

Ки то ҷовдони сабзи бодоти сар

که تا جاودان سبز بادات سر

Яке жарф ханда бихандед шоҳ

یکی ژرف خنده بخندید شاه

Наёбам ҳамеи андарин ҳеҷ роҳ

نیابم همی اندرین هیچ راه

Бадв гуфт пўрои бад-ӣни рӯзгор

بدو گفت پورا بدین روزگار

Кас ояд маро аз дар шаҳриёр

کس آید مرا از در شهریار

Ки овоз бишунидам аз ногаҳон

که آواز بشنیدم از ناگهان

Битарсам ки аз гуфта бе Раҳон

بترسم که از گفتهٔ بی‌رهان

зи ман хусрав озор дорад ҳаме

ز من خسرو آزار دارد همی

Дилаш аз раҳе бор дорад ҳаме

دلش از رهی بار دارد همی

Гиронмояи фарзанди гуфто чаро

گرانمایه فرزند گفتا چرا

Чаҳ кардӣ ту бо хусрави кшўро

چه کردی تو با خسرو کشورا

Сар шаҳриёронаш гуфт эй писар

سر شهریارانش گفت ای پسر

Надонам гуноҳӣ ба ҷои падар

ندانم گناهی به جای پدر

Магари онк то дайн биёмухтам

مگر آنک تا دین بیاموختم

Ҳаме дар ҷаҳон оташ афрӯхтам

همی در جهان آتش افروختم

Ҷаҳон вижа кардам ба барандаи теғ

جهان ویژه کردم به برنده تیغ

Чаро дорад аз ман дили шоҳи меғ

چرا دارد از من دل شاه میغ

Ҳамоно дил дев Бифрефтаст

همانا دلش دیو بفریفتست

Ки бар куштани ман бёшиФтст

که بر کشتن من بیاشیفتست

Ҳаме то бад-ӣни андарун буд шоҳ

همی تا بدین اندرون بود شاه

Падед омад аз даври гирди сиёҳ

پدید آمد از دور گرد سیاه

Чароғи ҷаҳон буд дастури шоҳ

چراغ جهان بود دستور شاه

Фиристодаи шоҳи зии пӯри шоҳ

فرستادهٔ شاه زی پور شاه

Чу аз давр дидаш зи кҳсори гирд

چو از دور دیدش ز کهسار گرد

Бидонаст комади фиристодаи мард

بدانست کامد فرستاده مرد

Пазира шудаш гирди фарзанди шоҳ

پذیره شدش گرد فرزند شاه

Ҳаме буд то ӯ биёмад зи роҳ

همی بود تا او بیامد ز راه

зи бораи чмндаҳ фурӯд омаданд

ز بارهٔ چمنده فرود آمدند

Гӯи пер ҳар ду пиёда шуданд

گو پیر هر دو پیاده شدند

Бипурсед азуи фаррухи Исфандиёр

بپرسید ازو فرخ اسفندیار

Ки чунаст шоҳи он гӯи номдор

که چونست شاه آن گو نامدار

Хирадманд гуфто дурустасту шод

خردمند گفتا درستست و شاد

Буришро бабўсед ва нома бидод

برش را ببوسید و نامه بداد

Дуруст аз ҳамаи кораш огоҳ кард

درست از همه کارش آگاه کرد

Ки мари шоҳро дев бероҳ кард

که مر شاه را دیو بی‌راه کرد

Хирадмандро гуфташ Исфандиёр

خردمند را گفتش اسفندیار

Чаҳ бинии марои андарин рӯй кор

چه بینی مرا اندرین روی کار

Гар аидўнк бо ту биёям ба дар

گر ایدونک با تو بیایم به در

На некӯ кунад кор бо ман падар

نه نیکو کند کار با من پدر

Вар аидўнк наем ба Фрмонбрӣ

ور ایدونک نایم به فرمانبری

Бурун карда бошам сар аз кеҳтарӣ

برون کرده باشم سر از کهتری

Яке чораи соз эй хирадманди пер

یکی چاره‌ساز ای خردمند پیر

Наёбад чунин монад бар хираи хайр

نیابد چنین ماند بر خیره خیر

Хирадманд гуфт эй шаҳи паҳлавон

خردمند گفت ای شه پهلوان

Ба донандагии перу бахтати ҷавон

به دانندگی پیر و بختت جوان

Ту доне ки хашми падар бар писар

تو دانی که خشم پدر بر پسر

Ба аз ҷаври меҳтари писар бар падар

به از جور مهتر پسر بر پدر

Бибоядат рафтан чунинаст рӯй

ببایدت رفتن چنینست روی

Ки ҳарч ӯ кунад подшоҳаст ӯй

که هرچ او کند پادشاهست اوی

Барин бар ниҳоданду гаштанди боз

برین بر نهادند و گشتند باز

Фиристодау пӯри хусрави ниёз

فرستاده و پور خسرو نیاز

Яке ҷои хубаш фурӯд оваред

یکی جای خوبش فرود آورید

Ба каф бар гирифтанд ҳар ду набед

به کف بر گرفتند هر دو نبید

Ба пешаши ҳаме авд ме сӯхтанд

به پیشش همی عود می‌سوختند

Ту гуфтӣ ҳаме оташ афрӯхтанд

تو گفتی همی آتش افروختند

Дигар рӯз бинишаст бар тахти хеш

دگر روز بنشست بر تخت خویش

з лашкар биёмад фаровон ба пеш

ز لشکر بیامد فراوان به پیش

Ҳамаи лашкарашро ба баҳмани супурд

همه لشکرش را به بهمن سپرد

Взонҷо хиромед бо чанд гирд

وزانجا خرامید با چند گرد

Биёмад ба даргоҳи озоди шоҳ

بیامد به درگاه آزاد شاه

Камари баста ва бар ниҳодаи кулоҳ

کمر بسته و بر نهاده کلاه