Чу ин нома афтод дар дасти ман
چو این نامه افتاد در دست من
Ба моҳ гроиндаҳ шуд шасти ман
به ماهی گراینده شد شست من
Нигаҳ кардам ин назми сусти омадам
نگه کردم این نظم سست آمدم
Басии байти нотндрсти омадам
بسی بیت ناتندرست آمدم
Ман ин зон бигуфтам ки то шаҳриёр
من این زان بگفتم که تا شهریار
Бидонади сухани гуфтани нобакор
بداند سخن گفتن نابکار
Ду гавҳари бади ин бо ду гавҳари фуруш
دو گوهر بد این با دو گوهر فروش
Кунун шоҳ дорад ба гуфтори гӯш
کنون شاه دارد به گفتار گوش
Сухан чун бад-ӣни гӯна боядат гуфт
سخن چون بدین گونه بایدت گفت
Магӯ ва макун табъ бо ранҷи ҷуфт
مگو و مکن طبع با رنج جفت
Чу банди равони бинӣу ранҷи тан
چو بند روان بینی و رنج تن
Ба конӣ ки гавҳар наёбӣ макун
به کانی که گوهر نیابی مکن
Чу табъӣ набошад чу оби равон
چو طبعی نباشد چو آب روان
Мабар сӯии ин номаи хусравон
مبر سوی این نامهٔ خسروان
Даҳан гар бимонад з хӯрдани тиҳӣ
دهن گر بماند ز خوردن تهی
Азон ба ки носоз хуоне наҳй
ازان به که ناساز خوانی نهی
Яке нома буд аз гуҳи бостон
یکی نامه بود از گه باستان
Суханҳои он брмнши расатон
سخنهای آن برمنش راستان
Чу ҷомии гуҳар буду мансур буд
چو جامی گهر بود و منثور بود
Табоиъи зи пайванд ӯ давр буд
طبایع ز پیوند او دور بود
Гузашта бирав солиёни шаш ҳазор
گذشته برو سالیان شش هزار
Гар аидўнки пурсиши намояди шумор
گر ایدونک پرسش نماید شمار
Набардӣ ба пайванд ӯ каси гумон
نبردی به پیوند او کس گمان
Пари андешаи гашти ин дили шодмон
پر اندیشه گشت این دل شادمان
Гирифтам ба гӯянда бар офарин
گرفتم به گوینده بر آفرین
Ки пайвандро роҳ дод андарин
که پیوند را راه داد اندرین
Агарчӣ напайваст ҷузи андакӣ
اگرچه نپیوست جز اندکی
зи разму зи базм аз ҳазорон яке
ز رزم و ز بزم از هزاران یکی
Ҳамӯ буд гӯяндаро роҳ бар
همو بود گوینده را راه بر
Ки бинишонад шоҳии абри гоҳ бар
که بنشاند شاهی ابر گاهبر
Ҳаме ёфт аз меҳтарони арҷу ганҷ
همی یافت از مهتران ارج و گنج
зи хуии бади хеш будӣ ба ранҷ
ز خوی بد خویش بودی به رنج
Ситоянда шаҳриёрони бадӣ
ستایندهٔ شهریاران بدی
Ба кохи афсари номдорони бадӣ
به کاخ افسر نامداران بدی
Ба шаҳр андарун гашта гаштии сухан
به شهر اندرون گشته گشتی سخن
Азу нав шудӣ рӯзгори куҳан
ازو نو شدی روزگار کهن
Ман ин нома фаррух гирифтам ба фол
من این نامه فرخ گرفتم به فال
Басии ранҷи барадам ба бисёр сол
بسی رنج بردم به بسیار سال
Надидам сарафроз бахшанда Эй
ندیدم سرافراز بخشندهای
Ба гоҳи каён бар дарахшнда Эй
به گاه کیانبر درخشندهای
Марои ин сухан бар дил осон набӯд
مرا این سخن بر دل آسان نبود
Биҷузи хомшии ҳеҷ дармон набӯд
بجز خامشی هیچ درمان نبود
Ншстнгаҳи мардуми неки бахт
نشستنگه مردم نیکبخت
Яке боғ дидам саросари дарахт
یکی باغ دیدم سراسر درخت
Ба ҷое набад ҳеҷ пайдо дараш
به جایی نبد هیچ پیدا درش
Биҷузи ном шоҳӣ набад афсараш
بجز نام شاهی نبد افسرش
Кигар дар хури боғи боистмӣ
که گر در خور باغ بایستمی
Агар нек будӣ бшоистмӣ
اگر نیک بودی بشایستمی
Суханро чу бгзоштми соли бист
سخن را چو بگذاشتم سال بیست
Бидон то сазовори ин ранҷ кист
بدان تا سزاوار این رنج کیست
Абулқосими он шаҳриёри ҷаҳон
ابوالقاسم آن شهریار جهان
Казу тоза шуд тоҷи шоҳаншоҳон
کزو تازه شد تاج شاهنشاهان
Ҷаҳондори Маҳмӯд бо фару ҷӯад
جهاندار محمود با فر و جود
Ки ӯро кунад моҳу кайвони суҷуд
که او را کند ماه و کیوان سجود
Сари номаро ном ӯ тоҷи гашт
سر نامه را نام او تاج گشت
Ба фарши дили тира чун оҷи гашт
به فرش دل تیره چون عاج گشت
Ба бахш ва ба дод ва ба ройу ҳунар
به بخش و به داد و به رای و هنر
Набад тоҷро зу сазовортар
نبد تاج را زو سزاوارتر
Биёмад нишаст аз бар тахт дод
بیامد نشست از بر تخت داد
Ҷаҳондор чун ӯ надорад ба ёд
جهاندار چون او ندارد به یاد
зи шоҳони пешӣ ҳаме бугзарад
ز شاهان پیشی همی بگذرد
Нафаси достонро ҳаме нашимурд ( ? )
کسی داستان را همی نشمرد
Чаҳ динор бар чашм ӯ бар чаҳ хок
چه دینار بر چشم او بر چه خاک
Ба разм ва ба базм андараш нест бок
به رزم و به بزم اندرش نیست باک
Гуҳи базми зару гуҳи разми теғ
گه بزم زر و گه رزم تیغ
з хоҳанда ҳаргиз надорад дареғ
ز خواهنده هرگز ندارد دریغ