Кунун разми арҷоспро нав кунем

کنون رزم ارجاسپ را نو کنیم

Ба табъи равони боғ беху кунем

به طبع روان باغ بی خو کنیم

Бифармуд то каҳарами теғи зан

بفرمود تا کهرم تیغ‌زن

Буд пеши солори он анҷуман

بود پیش سالار آن انجمن

Ки арҷоспро буд меҳтари писар

که ارجاسپ را بود مهتر پسر

Ба хуршеди тобони баровардаи сар

به خورشید تابان برآورده سر

Бадв гуфт багазин зи лашкари савор

بدو گفت بگزین ز لشکر سوار

зи таркони шоистаи мардии ҳазор

ز ترکان شایسته مردی هزار

Аз эдар бирав тозён то ба Балх

از ایدر برو تازیان تا به بلخ

Ки аз Балх шуд рӯзи мо тору талх

که از بلخ شد روز ما تار و تلخ

Нигар то крои ёбӣ аз душманон

نگر تا کرا یابی از دشمنان

Аз оташ прессатону оҳрмнон

از آتش پرستان و آهرمنان

Саронишони бабр хонҳошон бисӯз

سرانشان ببر خانهاشان بسوز

Баришон шабовар ба рухшандаи рӯз

بریشان شب آور به رخشنده روز

Аз айвони Гуштосп бояд ки дӯд

از ایوان گشتاسپ باید که دود

Забонаи برارد ба чархи кабӯд

زبانه برآرد به چرخ کبود

Агар банд бар пои Исфандиёр

اگر بند بر پای اسفندیار

Биёбӣ сроўр бирав рӯзгор

بیابی سرآور برو روزگار

Ҳам онгаҳ сарашро зи тани бозкн

هم‌آنگه سرش را ز تن بازکن

Вазин рӯй гетӣ пуровоз кун

وزین روی گیتی پرآواز کن

Ҳамаи шаҳри Эрон ба коми ту гашт

همه شهر ایران به کام تو گشت

Ту теғӣу душмани ниёами ту гашт

تو تیغی و دشمن نیام تو گشت

Ман акнӯн зи хлх ба андаки замон

من اکنون ز خلخ به اندک زمان

Биёями дамодам чу боди дмон

بیایم دمادم چو باد دمان

Бихонам сипоҳи пароганда ро

بخوانم سپاه پراگنده را

Барафшонам ин ганҷи огндаҳ ро

برافشانم این گنج آگنده را

Бадв гуфт каҳарам ки фармон кунам

بدو گفت کهرم که فرمان کنم

зи фармони ту ромиш ҷон кунам

ز فرمان تو رامش جان کنم

Чу хуршеди теғ аз миён баркашид

چو خورشید تیغ از میان برکشید

Сипоҳи шаб тира шуд нопадид

سپاه شب تیره شد ناپدید

Биоварад каҳарами зи турони сипоҳ

بیاورد کهرم ز توران سپاه

Ҷаҳони гашт чун рӯй зангии сиёҳ

جهان گشت چون روی زنگی سیاه

Чу омад барон марз бикшод даст

چو آمد بران مرز بگشاد دست

Касеро ки бади пеши озрпрст

کسی را که بد پیش آذرپرست

Чу таркони расиданди наздики Балх

چو ترکان رسیدند نزدیک بلخ

Кушодаи забонро ба гуфтори талх

گشاده زبان را به گفتار تلخ

зи каҳарам чу лҳросп огоҳ шуд

ز کهرم چو لهراسپ آگاه شد

Ғамии гашт ва бо ранҷ ҳамроҳ шуд

غمی گشت و با رنج همراه شد

Ба яздон чунин гуфт к-эии кирдигор

به یزدان چنین گفت کای کردگار

Тӯии бартар аз гардиши рӯзгор

توی برتر از گردش روزگار

Тавоноу доноу поянда Эй

توانا و دانا و پاینده‌ای

Худованди хуршеди тобанда Эй

خداوند خورشید تابنده‌ای

Нигаҳдори дайну тану ҳуши ман

نگهدار دین و تن و هوش من

Ҳамон неруии ҷон вагар туаш ман

همان نیروی جان وگر توش من

Ки ман банда бар дасти эшон табоҳ

که من بنده بر دست ایشان تباه

Нигарадам тӯии пушту Фрёдхўоаҳ

نگردم توی پشت و فریادخواه

Ба Балхи андарун номадорӣ набӯд

به بلخ اندرون نامداری نبود

Вазони грздорон саворӣ набӯд

وزان گُرزداران سواری نبود

Биёмад зи бозори мардии ҳазор

بیامد ز بازار مردی هزار

Чнончўн буд аз дар корзор

چنانچون بود از در کارزار

Чу турони сипоҳ андар омад ба танг

چو توران سپاه اندر آمد به تنگ

Бапушед лҳросп хуфтон ҷанг

بپوشید لهراسپ خفتان جنگ

зи ҷои парастиш ба овардгоҳ

ز جای پرستش به آوردگاه

Биёмад ба сар бар киёнии кулоҳ

بیامد به سر بر کیانی کلاه

Ба перӣ буғурред чун пели маст

به پیری بغرید چون پیل مست

Яке гурзаи гови пайкар ба даст

یکی گُرزهٔ گاو پیکر به دست

Ба ҳар ҳамлае ҷодӯӣ зон сарон

به هر حمله‌ای جادوی زان سران

Супурдии заминро ба гурзи гарон

سپردی زمین را به گُرز گران

Ҳаме гуфт ҳаркас ки ин номдор

همی گفت هرکس که این نامدار

Набошад ҷуз аз гирди Исфандиёр

نباشد جز از گرد اسفندیار

Ба ҳар сӯ ки бораи барангехтӣ

به هر سو که باره برانگیختی

Ҳамеи хок бо хӯни бромихтӣ

همی خاک با خون برآمیختی

Ҳронкс ки овоз ӯ ёфтӣ

هرانکس که آواز او یافتی

Ба таниши андарун Зуҳра бшикофтӣ

به تنش اندرون زهره بشکافتی

Ба таркон чунин гуфт каҳарам ки чанг

به ترکان چنین گفت کهرم که چنگ

Маёзед бо ӯ якояк ба ҷанг

میازید با او یکایک به جنگ

Бакӯшед ва андар наме оваред

بکوشید و اندر میانش آورید

Хурӯши ҳужабр жён оваред

خروش هژبر ژیان آورید

Баромади чкочоки захми табар

برآمد چکاچاک زخم تبر

Хурӯши саворони прхошхр

خروش سواران پرخاشخر

Чу лҳроспи андар миёна бимонад

چو لهراسپ اندر میانه بماند

Ба бечорагии ном яздон бихонад

به بیچارگی نام یزدان بخواند

зи перӣ ва аз тобиши офтоб

ز پیری و از تابش آفتاب

Ғамии гашту бахт андар омад ба хоб

غمی گشت و بخت اندر آمد به خواب

Ҷаҳондида аз тир таркон бахаст

جهاندیده از تیر ترکان بخست

Нигунсор шуд марди яздони параст

نگونسار شد مرد یزدان پرست

Ба хок андар омад сари тоҷдор

به خاک اندر آمد سر تاجدار

Бирав анҷуман шуд фаровони савор

برو انجمن شد فراوان سوار

Бкрднди чоки он бару ҷавшанаш

بکردند چاک آن بر و جوشنش

Ба шамшер шуд пораи пораи таниш

به شمشیر شد پاره‌پاره تنش

Ҳаме нўсўориш пиндоштанд

همی نوسواریش پنداشتند

Чу худ аз сар шоҳ бардоштанд

چو خود از سر شاه برداشتند

Рухии лаъли диданду кофури мӯӣ

رخی لعل دیدند و کافور موی

Аз оҳани сиёҳи он биҳиштяш рӯй

از آهن سیاه آن بهشتیش روی

Бимонаданд яксар азу дар шигифт

بماندند یکسر ازو در شگفت

Ки ин пери шамшер чун барграфт

که این پیر شمشیر چون برگرفت

Казин гӯна Исфандиёр омадӣ

کزین گونه اسفندیار آمدی

Сипаҳро барин дашт кор омадӣ

سپه را برین دشت کار آمدی

Бад-ӣни андакии мо чаро омадем

بدین اندکی ما چرا آمدیم

Ҳаме бегила дар чаро омадем

همی بی‌گله در چرا آمدیم

Ба таркон чунин гуфт каҳарам ки кор

به ترکان چنین گفت کهرم که کار

Ҳамин будмон ранҷ дар корзор

همین بودمان رنج در کارزار

Ки ин номвари шоҳ лҳросп аст

که این نامور شاه لهراسپ است

Ки пӯраши ҷаҳондор Гуштосп аст

که پورش جهاندار گشتاسپ است

Ҷаҳондор бо фари яздон буд

جهاندار با فر یزدان بود

Ҳамаи кор ӯ разму майдон буд

همه کار او رزم و میدان بود

Ҷузи ин низ кин худ парастанда буд

جز این نیز کاین خود پرستنده بود

Дил аз тоҷи ваз тахт барканда буд

دل از تاج وز تخت برکنده بود

Кунун пушти Гуштосп зу шуд тиҳӣ

کنون پشت گشتاسپ زو شد تهی

Бипечад з дияем шоҳаншаҳӣ

بپیچد ز دیهیم شاهنشهی

Аз онҷо ба Балх андар омад сипоҳ

از آنجا به بلخ اندر آمد سپاه

Ҷаҳон шуд зи тороҷу куштани сиёҳ

جهان شد ز تاراج و کشتن سیاه

Ниҳоданд сари сӯии оташкада

نهادند سر سوی آتشکده

Барон коху айвони зари ождаҳ

بران کاخ و ایوان زر آژده

Ҳама занад ваасташ ҳаме сӯхтанд

همه زند و استش همی سوختند

Чаҳ пурмоятар буд бртўхтнд

چه پرمایه‌تر بود برتوختند

Аз эрониён буд ҳаштод мард

از ایرانیان بود هشتاد مرد

Забонашони зи яздони пар аз ёд кард

زبانشان ز یزدان پر از یاد کرد

Ҳамаи пеши оташи бкштндшон

همه پیش آتش بکشتندشان

Раҳи бандагӣ бар нўштндшон

ره بندگی بر نوشتندشان

з хӯнашон бамурд оташи зарди ҳашт

ز خونشان بمرد آتش زرد هشت

Надонам ҷазои ҷоишони ҷузи биҳишт

ندانم جزا جایشان جز بهشت