Чу як чанд солони баромади барин
چو یک چند سالان برآمد برین
Дарахтӣ падед омад андари замин
درختی پدید آمد اندر زمین
Дар айвони Гуштосп бар сӯии кох
در ایوان گشتاسپ بر سوی کاخ
Дарахтии гшн буд бисёр шох
درختی گشن بود بسیار شاخ
Ҳамаи барги ваии панду бориши хирад
همه برگ وی پند و بارش خرد
Касе кӯи хиради пурвирд кӣ мард
کسی کو خرد پرورد کی مرد
Хуҷастаи пайу ном ӯ зрдҳшт
خجسته پی و نام او زردهشت
Ки оҳрмни бдкншро бикушт
که آهرمن بدکنش را بکشت
Ба шоҳ каён гуфт пайғамбарам
به شاه کیان گفت پیغمبرم
Сӯии ту хирад раҳнамӯн оварам
سوی تو خرد رهنمون آورم
Ҷаҳон офарин гуфт бипазир дайн
جهان آفرین گفت بپذیر دین
Нигаҳ кун барин осмону замин
نگه کن برین آسمان و زمین
Ки бехоку обаш бароварда ам
که بیخاک و آبش برآوردهام
Нигаҳ кун бадв тоаш чун карда ам
نگه کن بدو تاش چون کردهام
Нигар то тавонад чунин кард кас
نگر تا تواند چنین کرد کس
Магари ман ки ҳастам ҷаҳондору бас
مگر من که هستم جهاندار و بس
Гар аидўнки доне ки ман кардам ин
گر ایدونک دانی که من کردم این
Маро хонд бояд ҷаҳони офарин
مرا خواند باید جهانآفرین
з гӯянда бипазир ба дайни ӯй
ز گوینده بپذیر به دین اوی
Биомузи азуи роҳу ойини ӯй
بیاموز ازو راه و آیین اوی
Нигар то чаҳ гуяд барон кор кун
نگر تا چه گوید بران کار کن
Хирад баргузин ин ҷаҳон хор кун
خرد برگزین این جهان خوار کن
Биомузи ойину дайн баӣ
بیاموز آیین و دین بهی
Ки бедайн нохуб бошад маӣ
که بیدین ناخوب باشد مهی
Чу бишунид азуи шоҳ ба дайн ба
چو بشنید ازو شاه به دین به
Пазируфти азуи роҳу ойин ба
پذیرفت ازو راه و آیین به
Набарда бародараши фаррухи зрир
نبرده برادرش فرخ زریر
Куҷои жанда пел оваредӣ ба зер
کجا ژنده پیل آوریدی به زیر
зи шоҳони шаҳ пер гашта ба Балх
ز شاهان شه پیر گشته به بلخ
Ҷаҳон бар дили риш ӯ гашта талх
جهان بر دل ریش او گشته تلخ
Шудаи зору бемор ва беҳуш ва туаш
شده زار و بیمار و بیهوش و توش
Ба наздик ӯ заҳр монанди нӯш
به نزدیک او زهر مانند نوش
Сарону бузургон ва ҳар меҳтарон
سران و بزرگان و هر مهتران
Пизишкони доноу номварон
پزشکان دانا و ناموران
Бар он ҷодӯӣ чорҳо сохтанд
بر آن جادوی چارها ساختند
На суд омад аз ҳарч андохтанд
نه سود آمد از هرچ انداختند
Пас ин зрдҳшт паямбараш гуфт
پس این زردهشت پیمبرش گفت
Казу дайн эзад нишоед наҳуфт
کزو دین ایزد نشاید نهفت
Ки чун дайни пазиради зи рӯзи нахуст
که چون دین پذیرد ز روز نخست
Шавад руста аз дард ва гардад дуруст
شود رسته از درد و گردد درست
Шаҳаншоҳу зини пас зрири савор
شهنشاه و زین پس زریر سوار
Ҳамаи дайни пазирнда аз шаҳриёр
همه دین پذیرنده از شهریار
Ҳамаи сӯии шоҳ замин омаданд
همه سوی شاه زمین آمدند
Бибастанд киштӣ ба дайн омаданд
ببستند کشتی به دین آمدند
Падед омад он фараи эзадӣ
پدید آمد آن فره ایزدی
Бирафт аз дили бади сголони бадӣ
برفت از دل بد سگالان بدی
Пар аз нури минӯи ббди дахма ҳо
پر از نور مینو ببد دخمهها
Вази олӯдагӣ пок шуд тухма ҳо
وز آلودگی پاک شد تخمهها
Пас озодаи Гуштоспи буришад ба гоҳ
پس آزاده گشتاسپ برشد به گاه
Фиристод ҳрсў ба кишвари сипоҳ
فرستاد هرسو به کشور سپاه
Парогандаи андари ҷаҳони мӯбадон
پراگنده اندر جهان موبدان
Ниҳод аз бар озарони гунбадон
نهاد از بر آذران گنبدان
Нахусти озари мҳрбрзини ниҳод
نخست آذر مهربرزین نهاد
Ба кшмри нигар то чаҳ ойини ниҳод
به کشمر نگر تا چه آیین نهاد
Яке сарви озода буд аз биҳишт
یکی سرو آزاده بود از بهشت
Ба пеш дар озари онро бикушт
به پیش در آذر آن را بکشت
Нбштӣ бар зоди сарви сеӣ
نبشتی بر زاد سرو سهی
Ки пзрФти Гуштоспи дайн баӣ
که پذرفت گشتاسپ دین بهی
Гўо кард мари сарви озод ро
گوا کرد مر سرو آزاد را
Чунин густаранд хирад дод ро
چنین گستراند خرد داد را
Чу чанде баромади барин солиён
چو چندی برآمد برین سالیان
Марони сарви астбри гашташи миён
مران سرو استبر گشتش میان
Чунон гашти озоди сарви баланд
چنان گشت آزاد سرو بلند
Ки баргард ӯ барнагаштӣ каманд
که برگرد او برنگشتی کمند
Чу бисёр баргашт ва бисёр шох
چو بسیار برگشت و بسیار شاخ
Бикрад аз бар ӯ яке хуби кох
بکرد از بر او یکی خوب کاخ
Чиҳил раш ба болоу паҳнои чиҳил
چهل رش به بالا و پهنا چهل
Накард аз бунаи андрўи обу гул
نکرد از بنه اندرو آب و گل
Ду айвон баровард аз зари пок
دو ایوان برآورد از زر پاک
Заминаши зи симу зи анбараши хок
زمینش ز سیم و ز عنبرش خاک
Бирав бар нигоред ҷамшед ро
برو بر نگارید جمشید را
Парастандаи мари моҳу хуршед ро
پرستنده مر ماه و خورشید را
Фаридунашро низ бо гоўсор
فریدونش را نیز با گاوسار
Бифармуд кардани бронҷо нигор
بفرمود کردن برانجا نگار
Ҳамаи меҳтаронро бар он ҷои нигошт
همه مهتران را بر آنجا نگاشت
Нигар то чунон комгорӣ ки дошт
نگر تا چنان کامگاری که داشت
Чу некӯ шуд он номвари кохи зар
چو نیکو شد آن نامور کاخ زر
Ба деворҳо бар нишондаи гуҳар
به دیوارها بر نشانده گهر
Ба гардиши яке бора кард оҳанӣн
به گردش یکی باره کرد آهنین
Нишаст андрў кард шоҳи замин
نشست اندرو کرد شاه زمین
Фиристод ҳрсў ба кишвари паём
فرستاد هرسو به کشور پیام
Ки чун сарви кшмр ба гетии кадом
که چون سرو کشمر به گیتی کدام
з минӯ фиристод зии ман худоӣ
ز مینو فرستاد زی من خدای
Маро гуфт зинҷо ба минӯи гароӣ
مرا گفت زینجا به مینو گرای
Кунун ҳрки ин панди ман бишанвед
کنون هرک این پند من بشنوید
Пиёдаи сӯии сарви кшмри равед
پیاده سوی سرو کشمر روید
Бигирӣд панд ар диҳад зрдҳшт
بگیرید پند ار دهد زردهشت
Ба сӯии бут чин бидоред пушт
به سوی بت چین بدارید پشت
Ба брзу фари шоҳи эрониён
به برز و فر شاه ایرانیان
Бабандед киштии ҳама бар миён
ببندید کشتی همه بر میان
Дар ойини пешинёни мнгрид
در آیین پیشینیان منگرید
Барин соя срўбн бигузаред
برین سایهٔ سروبن بگذرید
Сӯии гунбад озар оред рӯй
سوی گنبد آذر آرید روی
Ба фармони пайғамбари рости гӯй
به فرمان پیغمبر راستگوی
Парогандаи фурмонаши андари ҷаҳон
پراگنده فرمانش اندر جهان
Сӯии номдорону сӯии маон
سوی نامداران و سوی مهان
Ҳамаи номдорон ба фармони ӯй
همه نامداران به فرمان اوی
Сӯии сарв кшмр ниҳоданд рӯй
سوی سرو کشمر نهادند روی
Прстшкдаҳи гашт зон сон ки пушт
پرستشکده گشت زان سان که پشت
Бибаст андрўи девро зрдҳшт
ببست اندرو دیو را زردهشت
Биҳиштяш хон ар ндонӣ ҳаме
بهشتیش خوان ار ندانی همی
Чаро сарви кшмрши хуонеи ҳаме
چرا سرو کشمرش خوانی همی
Чрокш нахонӣ ниҳоли биҳишт
چراکش نخوانی نهال بهشت
Ки шоҳ кӣонаш ба кшмр бикушт
که شاه کیانش به کشمر بکشت