Яке мояи вари пӯри Исфандиёр
یکی مایهور پور اسفندیار
Ки нӯш озараш хондӣ шаҳриёр
که نوش آذرش خواندی شهریار
Барон боми диж буду чашмаш ба роҳ
بران بام دژ بود و چشمش به راه
Бидон то кӣ ояд зи Эрони сипоҳ
بدان تا کی آید ز ایران سپاه
Падарро бигӯед чу бинад касе
پدر را بگوید چو بیند کسی
Ба болои дижи дрнмондаҳи басӣ
به بالای دژ درنمانده بسی
Чу ҷомоспро дид пӯён ба роҳ
چو جاماسپ را دید پویان به راه
Ба србри яке нағзтузӣ кулоҳ
به سربر یکی نغز توزی کلاه
Чунин гуфт комади зи турони савор
چنین گفت کامد ز توران سوار
Бпўим бигӯям ба Исфандиёр
بپویم بگویم به اسفندیار
Фурӯд омад аз бораи дижи давон
فرود آمد از بارهٔ دژ دوان
Чунин гуфт к-эии номвари паҳлавон
چنین گفت کای نامور پهلوان
Савории ҳамеи байнам аз дидгоҳ
سواری همی بینم از دیدگاه
Кулоҳӣ ба сар бар ниҳодаи сиёҳ
کلاهی به سر بر نهاده سیاه
Шавам бози байнам ки гштоспист
شوم باز بینم که گشتاسپیست
Вагар кӣна ҷӯйасту арҷоспист
وگر کینهجویست و ارجاسپیست
Агар тарк бошад бабрами сараш
اگر ترک باشد ببرم سرش
Ба хоки аФгнми нобсўдаҳи буриш
به خاک افگنم نابسوده برش
Чунин гуфт пурмояи Исфандиёр
چنین گفت پرمایه اسفندیار
Ки роҳи гузар кӣ бӯда бе савор
که راه گذر کی بوده بیسوار
Ҳамоно каз Эрони яке лашкарӣ
همانا کز ایران یکی لشکری
Сӯй мо биёмад ба пайғамбарӣ
سوی ما بیامد به پیغمبری
Кулоҳӣ ба сар бар ниҳодаи дўпр
کلاهی به سر بر نهاده دوپر
зи бими саворони прхошхр
ز بیم سواران پرخاشخر
Чу бишунид нӯши озар аз паҳлавон
چو بشنید نوش آذر از پهلوان
Биёмад барон бораи дижи давон
بیامد بران بارهٔ دژ دوان
Чу ҷомоспи танг андар омад зи роҳ
چو جاماسپ تنگ اندر آمد ز راه
Ҳам аз бора донист фарзанди шоҳ
هم از باره دانست فرزند شاه
Биёмад ба наздики фаррухи падар
بیامد به نزدیک فرخ پدر
Ки фархунда ҷомосп омад ба дар
که فرخنده جاماسپ آمد به در
Бифармуд то диж кушоданд боз
بفرمود تا دژ گشادند باز
Даромад хирадманду барадаши намоз
درآمد خردمند و بردش نماز
Бидодаш дуруди падари србср
بدادش درود پدر سربسر
Паёмӣ ки оварда бад дар бадар
پیامی که آورده بد در بدر
Чунин посух оварад Исфандиёр
چنین پاسخ آورد اسفندیار
Ки эй аз хирад дар ҷаҳони ёдгор
که ای از خرد در جهان یادگار
Хирадманду кндоўру сарфароз
خردمند و کنداور و سرفراز
Чаро бастаро барад бояд намоз
چرا بسته را برد باید نماز
Касеро ки бар даст ва пой оҳанаст
کسی را که بر دست و پای آهنست
На мардум нажодаст кҳрмнст
نه مردم نژادست کهرمنست
Дуруди шаҳаншоҳи Эрони диҳӣ
درود شهنشاه ایران دهی
з дониш надорад дилати огаҳӣ
ز دانش ندارد دلت آگهی
Дурудам аз арҷосп омад кунун
درودم از ارجاسپ آمد کنون
Каз Эрони ҳаме даст шавед ба хӯн
کز ایران همی دست شوید به خون
Маро банд карданд бар бе гуноҳ
مرا بند کردند بر بیگناه
Ҳамоно гуҳи разми фарзанди шоҳ
همانا گه رزم فرزند شاه
Чунин буд подоши ранҷи маро
چنین بود پاداش رنج مرا
Ба оҳан биёрост ганҷи маро
به آهن بیاراست گنج مرا
Кунун ҳамчунин баста бояд танам
کنون همچنین بسته باید تنم
Ба яздон гўоӣ манаст оҳанам
به یزدان گوای منست آهنم
Ки бар ман зи Гуштоспи бедод буд
که بر من ز گشتاسپ بیداد بود
з гуфт гурзами аҳримани шод буд
ز گفت گُرَزم اهرمن شاد بود
Мабодо ки ин бад Фромш кунам
مبادا که این بد فرامش کنم
Равонро ба гуфтор биҳш кунам
روان را به گفتار بیهش کنم
Бадв гуфт ҷомоспи к-эии рости гӯй
بدو گفت جاماسپ کای راستگوی
Ҷаҳонгиру кндоўру неки хуй
جهانگیر و کنداور و نیکخوی
Дилатгар чунин аз падари хираи гашт
دلت گر چنین از پدر خیره گشت
Нигари бахти ин подшои тираи гашт
نگر بخت این پادشا تیره گشت
Чу лҳроспи шоҳи он парастандаи мард
چو لهراسپ شاه آن پرستنده مرد
Ки таркони бкштндши андари набард
که ترکان بکشتندش اندر نبرد
Ҳамон ҳербад низ яздони параст
همان هیربد نیز یزدانپرست
Ки буданд бо занаду асто ба даст
که بودند با زند و استا به دست
Бикуштанд ҳаштод аз мӯбадон
بکشتند هشتاد از موبدان
Парастандау поки дили бхрдон
پرستنده و پاکدل بخردان
зи хӯнашон ба нӯши озар озар бамурд
ز خونشان به نوشآذر آذر بمرد
Чунин бдкнш хор натавон шимурд
چنین بدکنش خوار نتوان شمرد
зи баҳри ниёи дили пар аз дард кун
ز بهر نیا دل پر از درد کن
Брошўбу рухсорагон зард кун
برآشوب و رخسارگان زرد کن
зи кин ё зи дайн гар наҷанбӣ зи ҷой
ز کین یا ز دین گر نجنبی ز جای
Набошӣ писандидаи раҳнамоӣ
نباشی پسندیدهٔ رهنمای
Чунин дод посух ки эй неки ном
چنین داد پاسخ که ای نیکنام
Блндохтру гирду ҷӯяндаи ком
بلنداختر و گرد و جوینده کام
Брондиши кони пери лҳросп ро
براندیش کان پیر لهراسپ را
Парастандау боби Гуштосп ро
پرستنده و باب گشتاسپ را
Писар ба ки ҷӯяд ҳамеи кини ӯй
پسر به که جوید همی کین اوی
Ки тахт падар дошт ва Эйин ӯй
که تخت پدر داشت و ایین اوی
Бадв гуфт ар аидўнки кини ниё
بدو گفت ار ایدونک کین نیا
Наҷӯӣ надорӣ ба дили кимиё
نجویی نداری به دل کیمیا
эй хирадманд ва ба офарид
همای خردمند و به آفرید
Ки боди ҳаво рӯй эшон надид
که باد هوا روی ایشان ندید
Ба таркон асиранд бо дарду доғ
به ترکان اسیراند با درد و داغ
Пиёдаи давони ранги рух чун чароғ
پیاده دوان رنگ رخ چون چراغ
Чунин посух оварадаш Исфандиёр
چنین پاسخ آوردش اسفندیار
Ки ман баста будам чунин зору хор
که من بسته بودم چنین زار و خوار
Накарданд зишони зи ман ҳеҷ ёд
نکردند زیشان ز من هیچ یاد
На барзади кас аз баҳри ман срдбод
نه برزد کس از بهر من سردباد
Чаҳ гӯйӣ ба посух ки рӯзӣ ҳамЭй
چه گویی به پاسخ که روزی همای
з ман кард ёди андарин танги ҷой
ز من کرد یاد اندرین تنگ جای
Дигар низ пурмоя ба офарид
دگر نیز پرمایه به آفرید
Ки гуфтӣ маро дар ҷаҳон худ надид
که گفتی مرا در جهان خود ندید
Бадв гуфт ҷомоспи к-эии паҳлавон
بدو گفت جاماسپ کای پهلوان
Падарат аз ҷаҳон тира дорад равон
پدرت از جهان تیره دارد روان
Ба кӯҳ андараст ин замон бо сарон
به کوه اندرست این زمان با سران
Ду дидаи пар аз обу лаби ночарон
دو دیده پر از آب و لب ناچران
Сипоҳии з таркон бигард андараш
سپاهی ز ترکان بگرد اندرش
Ҳамоно набинӣ сару афсараш
همانا نبینی سر و افسرش
Наёяд писанди ҷаҳони офарин
نیاید پسند جهانآفرین
Ки ту дил бипечӣ зи меҳру зи дайн
که تو دل بپیچی ز مهر و ز دین
Бародар ки бади мари турои сӣ ва ҳашт
برادر که بد مر ترا سی و هشت
Азон панҷ монад ва дигар даргузашт
ازان پنج ماند و دگر درگذشت
Чунин посух оварадаш Исфандиёр
چنین پاسخ آوردش اسفندیار
Ки чандин бародар бидам номдор
که چندین برادر بدم نامدار
Ҳамаи шод бо ромиш ва ман ба банд
همه شاد با رامش و من به بند
Накарданд ёд аз ман мустаманд
نکردند یاد از من مستمند
Агар ман кунун кини бсичм чаҳ суд
اگر من کنون کین بسیچم چه سود
Казишон баровард бадхоҳи дӯд
کزیشان برآورد بدخواه دود
Чу ҷомоспи зини гӯнаи посухи шунӯд
چو جاماسپ زین گونه پاسخ شنود
Дилаши гашт аз дарди пари доғу дӯд
دلش گشت از درد پر داغ و دود
Ҳаме буд бар пойу дили пари зи хашм
همی بود بر پای و دل پر ز خشم
Ба зорӣ ҳаме ронад об аз ду чашм
به زاری همی راند آب از دو چشم
Бадв гуфт к-эии паҳлавони ҷаҳон
بدو گفت کای پهلوان جهان
Агар тира гардад дилат бо равон
اگر تیره گردد دلت با روان
Чаҳ гӯйӣ кунун кори Фршидўрд
چه گویی کنون کار فرشیدورد
Ки буд аз ту ҳамвора бо доғу дард
که بود از تو همواره با داغ و درد
Ба ҳар сӯ ки будӣ ба разм ва ба базм
به هر سو که بودی به رزم و به بزم
Пар аз дарду нафрини бадӣ бар гурзам
پر از درد و نفرین بدی بر گُرَزم
Пар аз захм шамшер дидам таниш
پر از زخم شمشیر دیدم تنش
Дарида бирав мғФру ҷавшанаш
دریده برو مغفر و جوشنش
Ҳамеи зор май бугсалади ҷони ӯй
همی زار می بگسلد جان اوی
Бибахшоӣ бар чашми гирёни ӯй
ببخشای بر چشم گریان اوی
Чу овоз додаш зи Фршидўрд
چو آواز دادش ز فرشیدورد
Дилаши гашти пурхӯну ҷони пари зи дард
دلش گشت پرخون و جان پر ز درد
Чу боз омадаш дил ба ҷомосп гуфт
چو باز آمدش دل به جاماسپ گفت
Ки ин бад чаро доштӣ дар наҳуфт
که این بد چرا داشتی در نهفت
Бифармоӣ коҳингарон оваранд
بفرمای کاهنگران آورند
Чу савҳону путк гарон оваранд
چو سوهان و پتک گران آورند
Биоварад ҷомоспи оҳангарон
بیاورد جاماسپ آهنگران
Чу санадони пӯлоду путки гарон
چو سندان پولاد و پتک گران
Бсўднди занҷиру мсмору ғул
بسودند زنجیر و مسمار و غل
Ҳамон банди рӯмӣ ба кирдори пул
همان بند رومی به کردار پل
Чу шуд дайр бар судани бастагӣ
چو شد دیر بر سودن بستگی
Ба бади тнгдли баста аз хастагӣ
به بد تنگدل بسته از خستگی
Ба оҳангарон гуфт к-эии шӯрбахт
به آهنگران گفت کای شوربخت
Бабандӣ ва баста ндонӣ гсхт
ببندی و بسته ندانی گسخت
Ҳаме гуфт ман банди он шаҳриёр
همی گفت من بند آن شهریار
Накардам ба пеши хирадманди хор
نکردم به پیش خردمند خوار
Бипечед танро ва бар пои ҷуст
بپیچید تن را و بر پای جست
Ғамӣ шуд ба побанд ёзид даст
غمی شد به پابند یازید دست
Бёҳихти пой ва бипечед даст
بیاهیخت پای و بپیچید دست
Ҳамаи банду занҷир бар ҳам шикаст
همه بند و زنجیر بر هم شکست
Чу бигусасти занҷир бе туаш гашт
چو بگسست زنجیر بیتوش گشت
БиФтод аз дарду биҳуши гашт
بیفتاد از درد و بیهوش گشت
Ситораи шмркон шигифтӣ бидид
ستاره شمرکان شگفتی بدید
Барон тоҷдор офарин густаред
بران تاجدار آفرین گسترید
Чу омад ба ҳуши он гӯи зӯрманд
چو آمد به هوش آن گو زورمند
Ҳаме пеш биниҳод занҷиру банд
همی پیش بنهاد زنجیر و بند
Чунин гуфт кин ҳадяҳои гурзам
چنین گفت کاین هدیههای گُرَزم
Маниши пасти бодаш ба базм ва ба разм
منش پست بادش به بزم و به رزم
Ба гармоба шуд бо тани дардманд
به گرمابه شد با تن دردمند
зи занҷири фарсӯдау мустаманд
ز زنجیر فرسوده و مستمند
Чу омад ба дар пас гӯи номдор
چو آمد به در پس گو نامدار
Рахш буд ҳамчун гули андари баҳор
رخش بود همچون گل اندر بهار
Яке ҷавшани хусравонеи бхўост
یکی جوشن خسروانی بخواست
Ҳамон ҷомаи паҳливонии бхўост
همان جامهٔ پهلوانی بخواست
Бифармуд кони бораи гоми зан
بفرمود کان بارهٔ گام زن
Биёред ва он тргу шамшери ман
بیارید و آن ترگ و شمشیر من
Чу чашмаш барон тезрави брФтод
چو چشمش بران تیزرو برفتاد
зи яздони некӣ диҳиш кард ёд
ز یزدان نیکی دهش کرد یاد
Ҳаме гуфтгар ман гунаҳ карда ам
همی گفت گر من گنه کردهام
Азинсон ба банди андар озурда ам
ازینسان به بند اندر آزردهام
Чаҳ кард ин чмони бораи барбарӣ
چه کرد این چمان بارهٔ بربری
Чаҳ боист кардани бад-ӣни лоғарӣ
چه بایست کردن بدین لاغری
Бишуед ва ӯро беоҳӯ кунед
بشویید و او را بیآهو کنید
Ба хӯрдани танишро ба неру кунед
به خوردن تنش را به نیرو کنید
Фиристод кас назд оҳангарон
فرستاد کس نزد آهنگران
Ҳронкс ки устод буд андарон
هرانکس که استاد بود اندران
Бирафтанд ва чанде зира хостанд
برفتند و چندی زره خواستند
Силеҳаши якояки бпиростнд
سلیحش یکایک بپیراستند