Чу шаб шуд чу оҳрмни кӣнаи хоҳ

چو شب شد چو آهرمن کینه‌خواه

Хурӯш ҷарас хост аз боргоҳ

خروش جرس خاست از بارگاه

Барон бора паҳлавӣ барнишаст

بران بارهٔ پهلوی برنشست

Яке теғи ҳиндии гирифта ба даст

یکی تیغ هندی گرفته به دست

Чу нўшозру баҳману мҳрнўш

چو نوشاذر و بهمن و مهرنوش

Бирафтанд яксар пар аз ҷангу ҷӯш

برفتند یکسر پر از جنگ و جوش

Варои роҳбари пеши ҷомосп буд

ورا راهبر پیش جاماسپ بود

Ки дастури фархундаи Гуштосп буд

که دستور فرخنده گشتاسپ بود

Азон бораи диж чу берун шуданд

ازان بارهٔ دژ چو بیرون شدند

Саворони ҷангӣ ба ҳомӯн шуданд

سواران جنگی به هامون شدند

Сипаҳбади сӯй осмон кард рӯй

سپهبد سوی آسمان کرد روی

Чунин гуфт к-эии довари рости гӯй

چنین گفت کای داور راست‌گوی

Тӯии офаринандау комгор

توی آفریننده و کامگار

Фурӯзандаи ҷони Исфандиёр

فروزندهٔ جان اسفندیار

Ту доне ки аз хӯни Фршидўрд

تو دانی که از خون فرشیدورد

Дилами гашти пари дарду рухсораи зард

دلم گشت پر درد و رخساره زرد

Гар аидўнки пирӯзи гирдам ба ҷанг

گر ایدونک پیروز گردم به جنگ

Кунам рӯй гетӣ бар арҷоспи танг

کنم روی گیتی بر ارجاسپ تنگ

Бихоҳйми азуи кини лҳроспи шоҳ

بخواهیم ازو کین لهراسپ شاه

Ҳамон кини чандини сари бигноаҳ

همان کین چندین سر بیگناه

Бародари ҷаҳони байни ман сӣ ва ҳашт

برادر جهان بین من سی و هشت

Ки аз хӯнашон лаъл шуд хоки дашт

که از خونشان لعل شد خاک دشت

Пазируфтам аз довари додгар

پذیرفتم از داور دادگر

Ки кӣна нагирам зи банди падар

که کینه نگیرم ز بند پدر

Ба гетии сад оташкада нав кунам

به گیتی صد آتشکده نو کنم

Ҷаҳон аз стмгораҳ беху кунам

جهان از ستمگاره بی‌خو کنم

Набинад касе пои ман бар бисот

نبیند کسی پای من بر بساط

Магар дар биёбон кунам сад работ

مگر در بیابان کنم صد رباط

Ба шохӣ ки кргс бирав нагзарад

به شاخی که کرگس برو نگذرد

Бадви гӯру нахчир пай насупурд

بدو گور و نخچیر پی نسپرد

Кунам чоҳи оби андрўи садҳазор

کنم چاه آب اندرو صدهزار

Тавонгар кунам мардуми хяши кор

توانگر کنم مردم خیش کار

Ҳама бе Раҳонро бад-ӣн оварам

همه بی‌رهان را بدین آورم

Сари ҷодӯон бар замин оварам

سر جادوان بر زمین آورم

Бигуфт ину бргошти аспи набард

بگفت این و برگاشت اسپ نبرد

Биёмад ба наздики Фршидўрд

بیامد به نزدیک فرشیدورد

Варо аз бар ҷома бар хуфта дид

ورا از بر جامه بر خفته دید

Тани хаста дар ҷома бнҳФтаҳ дид

تن خسته در جامه بنهفته دید

з дида баборед чандон сиришк

ز دیده ببارید چندان سرشک

Ки бо дард ӯ ошно шуд пизишк

که با درد او آشنا شد پزشک

Бадв гуфт к-эии шоҳи прхошҷўӣ

بدو گفت کای شاه پرخاشجوی

Турои ин газанд аз ки омад ба рӯй

ترا این گزند از که آمد به روی

Казу кини ту боз хоҳам ба ҷанг

کزو کین تو باز خواهم به جنگ

Агар шер ҷангӣаст ӯгар паланг

اگر شیر جنگیست او گر پلنگ

Чунин дод посух ки эй паҳлавон

چنین داد پاسخ که ای پهلوان

зи Гуштоспами ман халидаи равон

ز گشتاسپم من خلیده‌روان

Чу пои туро ӯ накардӣ ба банд

چو پای ترا او نکردی به بند

зи таркони бмои номадии ин газанд

ز ترکان بما نامدی این گزند

Ҳамон шоҳи лҳросп бо пери сар

همان شاه لهراسپ با پیر سر

Ҳамаи Балхи азуи гашти зеру зибр

همه بلخ ازو گشت زیر و زبر

з гуфт гурзами онч бар мо расед

ز گفت گُرَزم آنچ بر ما رسید

Надидаст ҳаргиз касе на шунид

ندیدست هرگز کسی نه شنید

Бадаради ман акнӯн ту хурсанд бош

بدرد من اکنون تو خرسند باش

Ба гетии дарахт барӯманд бош

به گیتی درخت برومند باش

Ки ман рафтанӣам ба дигари сарой

که من رفتنی‌ام به دیگر سرای

Ту бояд ки бошӣ ҳамеша ба ҷой

تو باید که باشی همیشه به جای

Чу рафтам зи гетии марои ёддор

چو رفتم ز گیتی مرا یاددار

Ба бахшиши равони марои шоддор

به بخشش روان مرا شاددار

Ту падрӯд бош эй ҷаҳони паҳлавон

تو پدرود باش ای جهان پهلوان

Ки ҷовиди бодӣу равшани равон

که جاوید بادی و روشن‌روان

Бигуфт ин ва рухсорагон кард зард

بگفت این و رخسارگان کرد زرد

Шуд он номвари шоҳи Фршидўрд

شد آن نامور شاه فرشیدورد

Бузади даст бар ҷомаи Исфандиёр

بزد دست بر جامه اسفندیار

Ҳамаи парниён бар таниши гашти хор

همه پرنیان بر تنش گشت خار

Ҳаме гуфт к-эии поки бартари худоӣ

همی گفت کای پاک برتر خدای

Ба некӣ ту бошӣ марои раҳнамоӣ

به نیکی تو باشی مرا رهنمای

Ки пеш оварам кини Фршидўрд

که پیش آورم کین فرشیدورد

Барангезам аз равад вази кӯҳи гирд

برانگیزم از رود وز کوه گرد

Бирезам зи тани хӯни арҷосп ро

بریزم ز تن خون ارجاسپ را

Шикеб кунам ҷони лҳросп ро

شکیبا کنم جان لهراسپ را

Бародарашро мурда бар зини ниҳод

برادرش را مرده بر زین نهاد

Дилии пари зи кӣнаи лабии пари зи бод

دلی پر ز کینه لبی پر ز باد

з ҳомӯн биёмад ба кӯҳи баланд

ز هامون بیامد به کوه بلند

Бародараши баста бар аспи саманд

برادرش بسته بر اسپ سمند

Ҳаме гуфт кокнўн чаҳ созами туро

همی گفت کاکنون چه سازم ترا

Яке дахма чун барфарозами туро

یکی دخمه چون برفرازم ترا

На чизаст бо ман на сим ва на зар

نه چیزست با من نه سیم و نه زر

На хишт ва на об ва на деворгар

نه خشت و نه آب و نه دیوارگر

Ба зери дарахтӣ ки бади сояи дор

به زیر درختی که بد سایه‌دار

Ниҳодаш бидон ҷойгаҳи номдор

نهادش بدان جایگه نامدار

Броҳихт хуфтон ҷанг аз таниш

برآهیخت خفتان جنگ از تنش

Кафан кард дастору пероҳанаш

کفن کرد دستار و پیراهنش

Взонҷо биёмад бидон ҷойгоҳ

وزانجا بیامد بدان جایگاه

Куҷои шоҳи Гуштосп гум кард роҳ

کجا شاه گشتاسپ گم کرد راه

Басии марди зи эрониён кушта дид

بسی مرد ز ایرانیان کشته دید

Шудаи хоку рег аз ҷаҳони нопадид

شده خاک و ریگ از جهان ناپدید

Ҳаме зор бигирист бар куштагон

همی زار بگریست بر کشتگان

Пар аз дард дил шуд азон хастагон

پر از درد دل شد ازان خستگان

Ба ҷое куҷо карда буданд разм

به جایی کجا کرده بودند رزم

Ба чашм омадаш зард рӯй гурзам

به چشم آمدش زرد روی گُرَزم

Ба наздик ӯ аспаш афганда буд

به نزدیک او اسپش افگنده بود

Бирав хок чанде пароганда буд

برو خاک چندی پراگنده بود

Чунин гуфт бо куштаи Исфандиёр

چنین گفت با کشته اسفندیار

Ки эй марди нодони бади рӯзгор

که ای مرد نادان بد روزگار

Нигаҳ кун ки донои Эрон чаҳ гуфт

نگه کن که دانای ایران چه گفت

Бдонгаҳ ки бикшод роз аз наҳуфт

بدانگه که بگشاد راز از نهفت

Ки душман ки доно буд ба зи дӯст

که دشمن که دانا بود به ز دوست

Абои душману дӯст дониш накӯаст

ابا دشمن و دوست دانش نکوست

Брондишди онкас ки доно буд

براندیشد آنکس که دانا بود

Ба корӣ ки бар ваии тавоно буд

به کاری که بر وی توانا بود

зи чизе ки уфтад барон нотавон

ز چیزی که افتد بران ناتوان

Ба ҷустанаш ранҷа надорад равон

به جستنش رنجه ندارد روان

Аз Эрони ҳамеи ҷои ман хостӣ

از ایران همی جای من خواستی

БроФгндии андари ҷаҳони костӣ

برافگندی اندر جهان کاستی

Ббрдии азин подшоҳии фурӯғ

ببردی ازین پادشاهی فروغ

Ҳамеи чора ҷустӣ бигуфт дурӯғ

همی چاره جستی بگفت دروغ

Бад-ӣни разми хӯнӣ ки шуд рехта

بدین رزم خونی که شد ریخته

Ту бошӣ бидон гетии овехта

تو باشی بدان گیتی آویخته

Вазони дашти гирён срондр кашид

وزان دشت گریان سراندر کشید

Ба анбӯҳи гардон таркон расед

به انبوه گردان ترکان رسید

Сипаҳ дид бар ҳафт фарсанги дашт

سپه دید بر هفت فرسنگ دشت

Казишон ҳамеи осмони тираи гашт

کزیشان همی آسمان تیره گشت

Яке канда карда ба гирди андарун

یکی کنده کرده به گرد اندرون

Ба паҳнои партоби тирии фузун

به پهنای پرتاب تیری فزون

зи канда ба сад чораи андари гузашт

ز کنده به صد چاره اندر گذشت

Аннанро ниҳода барон сӯии дашт

عنان را نهاده بران سوی دشت

Тилоияи зи таркон чу ҳаштод мард

طلایه ز ترکان چو هشتاد مرد

Ҳамеи гашт бар гирди дашти набард

همی گشت بر گرد دشت نبرد

Броҳихти шамшеру андари ниҳод

برآهیخت شمشیر و اندر نهاد

Ҳаме кард аз разми Гуштоспи ёд

همی کرد از رزم گشتاسپ یاد

БиФгнди зишони фаровон ба роҳ

بیفگند زیشان فراوان به راه

Вазон ҷойгаҳ рафт наздики шоҳ

وزان جایگه رفت نزدیک شاه