Бипечеду номаи бкрдши нишон

بپیچید و نامه بکردش نشان

Бидодаш бидон ҳар ду гарданкашон

بدادش بدان هر دو گردنکشان

Бифармудашон гуфт бихарад бӯед

بفرمودشان گفت بخرد بوید

Ба айвон ӯ бо ҳам андар шавед

به ایوان او با هم اندر شوید

Чу ӯро бибинед бар тахту гоҳ

چو او را ببینید بر تخت و گاه

Кунед он замони хештанро ду тоа

کنید آن زمان خویشتن را دو تاه

Бар ойини шоҳон намозаш бурид

بر آیین شاهان نمازش برید

Бар тоҷ ва бар тахт ӯ магзаред

بر تاج و بر تخت او مگذرید

Чу ҳар ду нишинед дар пеши ӯй

چو هر دو نشینید در پیش اوی

Сӯии тоҷи тобанда ш оред рӯй

سوی تاج تابنده‌ش آرید روی

Гузоред пайғоми фаррухаш ро

گزارید پیغام فرخش را

Азу гӯш доред посухаш ро

ازو گوش دارید پاسخش را

Чу посухи азуи сари басари бишанвед

چو پاسخ ازو سر بسر بشنوید

Заминро бабўсед ва берун шавед

زمین را ببوسید و بیرون شوید

Чу аз пеш ӯ кӣнаи вари бидрФш

چو از پیش او کینه‌ور بیدرفش

Сӯй Балх намекашидаш дирафш

سوی بلخ بامی کشیدش درفش

Абои ёри худ хираи сари номи хост

ابا یار خود خیره سر نام خواست

Ки ӯ бФгнди он накӯи роҳи рост

که او بفگند آن نکو راه راست

Чу аз шаҳри турон ба Балх омаданд

چو از شهر توران به بلخ آمدند

Ба даргоҳ ӯ бар пиёда шуданд

به درگاه او بر پیاده شدند

Пиёда бирафтанд то пеши ӯй

پیاده برفتند تا پیش اوی

Барӣн остона ниҳоданд рӯй

براین آستانه نهادند روی

Чу рӯйиш бидиданд бар гоҳ бар

چو رویش بدیدند بر گاه بر

Чу хуршеду тир аз бар моҳ бар

چو خورشید و تیر از بر ماه بر

Ниёйиш намуданд чун бандагон

نیایش نمودند چون بندگان

Ба пеш гузин шоҳи фархундагон

به پیش گزین شاه فرخندگان

Бдодндши он номаи хусравӣ

بدادندش آن نامهٔ خسروی

Навиштаи дарав бар хати ибғўӣ

نوشته درو بر خط یبغوی

Чу шоҳи ҷаҳони номаро боз кард

چو شاه جهان نامه را باز کرد

Барошуфт ва печидан оғоз кард

برآشفت و پیچیدن آغاز کرد

Бихонад он замони пери ҷомосп ро

بخواند آن زمان پیر جاماسپ را

Куҷои роҳбар буд Гуштосп ро

کجا راهبر بود گشتاسپ را

Гузинон Эрону аспаҳбудон

گزینان ایران و اسپهبدان

Гӯони ҷаҳони дидау мӯбадон

گوان جهان دیده و موبدان

Бихонад он ҳамаи озарони пеши хеш

بخواند آن همه آذران پیش خویش

Биоварад асто ва биниҳод пеш

بیاورد استا و بنهاد پیش

Паямбарашро хонду мӯбадаш ро

پیمبرش را خواند و موبدش را

Зрири гузидаи сипаҳбадаш ро

زریر گزیده سپهبدش را

Зрири сипаҳбади бародараш буд

زریر سپهبد برادرش بود

Ки солори гардони лашкараш буд

که سالار گردان لشکرش بود

Ҷаҳони паҳлавон буд он рӯзгор

جهان پهلوان بود آن روزگار

Ки кӯдаки бади Исфандиёри савор

که کودک بد اسفندیار سوار

Паноҳи сипаҳ буду пушти сипоҳ

پناه سپه بود و پشت سپاه

Сипаҳдори лашкари нигаҳдори гоҳ

سپهدار لشکر نگهدار گاه

Ҷаҳон аз бадии вижа ӯ доштӣ

جهان از بدی ویژه او داشتی

Ба разми андаруни нижаҳ ӯ доштӣ

به رزم اندرون نیژه او داشتی

Ҷаҳонҷӯии гуфто ба фаррухи зрир

جهانجوی گفتا به فرخ زریر

Ба фархундаи ҷомоспу пӯри далер

به فرخنده جاماسپ و پور دلیر

Ки арҷоспи солори таркони чин

که ارجاسپ سالار ترکان چین

Яке нома кардаст зии ман чунин

یکی نامه کردست زی من چنین

Бадишон намӯд он суханҳои зишт

بدیشان نمود آن سخنهای زشت

Ки наздик ӯ шоҳ таркон навишт

که نزدیک او شاه ترکان نوشت

Чаҳ байнед гуфтои бад-ӣни андарун

چه بینید گفتا بدین اندرون

Чаҳ гуед кинро саранҷом чун

چه گویید کاین را سرانجام چون

Ки нохуш буд дӯстӣ бо касе

که ناخوش بود دوستی با کسی

Ки моя надорад зи дониши басӣ

که مایه ندارد ز دانش بسی

Ман аз тухмаи Эраҷи поки зод

من از تخمهٔ ایرج پاک زاد

Вай аз тухмаи тӯри ҷодӯи нажод

وی از تخمهٔ تور جادو نژاد

Чигуна буд дар миёни оштӣ

چگونه بود در میان آشتی

Валикини маро буд пиндоштӣ

ولیکن مرا بود پنداشتی

Касе каш буд ном ва монад басӣ

کسی کش بود نام و ماند بسی

Сухан гуфт боядаш бо ҳаркасӣ

سخن گفت بایدش با هرکسی