Чу огоҳӣ омад ба Гуштоспи шоҳ

چو آگاهی آمد به گشتاسپ شاه

Ки солори чини ҷумлагӣ бо сипоҳ

که سالار چین جملگی با سپاه

Биёроста омад аз ҷои хеш

بیاراسته آمد از جای خویش

Хшоши ялашро фиристод пеш

خشاش یلش را فرستاد پیش

Чу бишунид кӯ рафт бо лашкараш

چو بشنید کو رفت با لشکرش

Ки вайрон кунад он накӯи кишвараш

که ویران کند آن نکو کشورش

Сипаҳбадашро гуфт фардои пагоҳ

سپهبدش را گفت فردا پگاه

Бёрои пел ва биовар сипоҳ

بیارای پیل و بیاور سپاه

Сӯии марздоронаш нома навишт

سوی مرزدارانش نامه نوشت

Ки хоқони раҳи роди мардии биҳишт

که خاقان ره راد مردی بهشت

Биёед яксар ба даргоҳи ман

بیایید یکسر به درگاه من

Ки бар марз бигузашт бади хоҳи ман

که بر مرز بگذشت بد خواه من

Чу номаи сӯии род мардон расед

چو نامه سوی راد مردان رسید

Ки омад ҷаҳонҷӯии душмани падед

که آمد جهانجوی دشمن پدید

Сипоҳӣ биёмад ба даргоҳи шоҳ

سپاهی بیامد به درگاه شاه

Ки чандон набад бар замин бар гиёҳ

که چندان نبد بر زمین بر گیاه

зи баҳри ҷаҳонгири шоҳи каён

ز بهر جهانگیر شاه کیان

Бибастанд гардони гетии миён

ببستند گردان گیتی میان

Ба даргоҳ хусрав ниҳоданд рӯй

به درگاه خسرو نهادند روی

Ҳамаи марздорон ба фармони ӯй

همه مرزداران به فرمان اوی

Барин барнаёмад басии рӯзгор

برین برنیامد بسی روزگار

Ки гирд аз гузидаи ҳазорон ҳазор

که گرد از گزیده هزاران هزار

Фарози омада буд мари шоҳ ро

فراز آمده بود مر شاه را

Кӣ номдору накӯи хоҳ ро

کی نامدار و نکو خواه را

Ба лшкргаҳ омад сипаҳро бидид

به لشکرگه آمد سپه را بدید

Ки шоистаи бади размро баргузед

که شایسته بد رزم را برگزید

Азон шодмони гашти фархундаи шоҳ

ازان شادمان گشت فرخنده شاه

Дилаш хира омад збии мари сипоҳ

دلش خیره آمد زبی مر سپاه

Дигар рӯзи Гуштосп бо мӯбадон

دگر روز گشتاسپ با موبدان

Радону бузургону аспаҳбудон

ردان و بزرگان و اسپهبدان

Кушоди он дар ганҷ пар карда ҷам

گشاد آن در گنج پر کرده جم

Сипаҳро бидод ӯ ду солаи дирам

سپه را بداد او دو ساله درم

Чу рӯзӣ бубахшед ва ҷавшан бидод

چو روزی ببخشید و جوشن بداد

Бузад ноӣу кӯсу буна бар ниҳод

بزد نای و کوس و بنه بر نهاد

Бифармуд бурдани зи пеши сипоҳ

بفرمود بردن ز پیش سپاه

Дирафши ҳумоюни фархундаи шоҳ

درفش همایون فرخنده شاه

Сӯии разми арҷосп лашкар кашид

سوی رزم ارجاسپ لشکر کشید

Сипоҳӣ ки ҳаргизи чунон кас надид

سپاهی که هرگز چنان کس ندید

зи торикӣу гирди пои сипоҳ

ز تاریکی و گرد پای سپاه

Касе рӯз равшан надид инчи роҳ

کسی روز روشن ندید ایچ راه

зи баси бонги аспон ва аз баси хурӯш

ز بس بانگ اسپان و از بس خروش

Ҳамеи нола кӯс нишнид гӯш

همی نالهٔ کوس نشنید گوش

Дирафши фаровони барафрошта

درفش فراوان برافراشته

Ҳамаи найзаҳо зи абри бгзоштаҳ

همه نیزه‌ها ز ابر بگذاشته

Чу рустаи дарахт аз бар кӯҳсор

چو رسته درخت از بر کوهسار

Чу бешаи Нитсаатон ба вақти баҳор

چو بیشه نیستان به وقت بهار

Азин сон ҳаме рафт Гуштоспи шоҳ

ازین سان همی رفت گشتاسپ شاه

зи кишвар ба кишвар ҳаме шуд сипоҳ

ز کشور به کشور همی شد سپاه