Азон пас ба Ковӯс гӯянда гуфт

ازان پس به کاووس گوینده گفت

Ки ӯ духтарӣ дорад андар наҳуфт

که او دختری دارد اندر نهفت

Ки аз сарви болоаши зиботрст

که از سرو بالاش زیباترست

зи машки сияҳ бар сараш афсараст

ز مشک سیه بر سرش افسرست

Ба болои баланд ва ба гесуи каманд

به بالا بلند و به گیسو کمند

Забонаш чу ханҷари лабонаш чу қанд

زبانش چو خنجر لبانش چو قند

Биҳиштӣаст ороста пурнигор

بهشتیست آراسته پرنگار

Чу хуршеди тобон ба хуррами баҳор

چو خورشید تابان به خرم بهار

Нишоед ки бошад ба ҷузи ҷуфти шоҳ

نشاید که باشد به جز جفت شاه

Чаҳ некӯ буд шоҳро ҷуфти моҳ

چه نیکو بود شاه را جفت ماه

Биҷунбед Ковӯсро дили зи ҷой

بجنبید کاووس را دل ز جای

Чунин дод посух ки инаст рой

چنین داد پاسخ که اینست رای

Гузин кард шоҳ аз миёни гуруҳ

گزین کرد شاه از میان گروه

Яке марди бедори дониш пажӯҳ

یکی مرد بیدار دانش‌پژوه

Гиронмояу гирду мағзаши гарон

گرانمایه و گرد و مغزش گران

Бифармуд то шуд ба ҳомоўрон

بفرمود تا شد به هاماوران

Чунин гуфт райш ба ман тоза кун

چنین گفت رایش به من تازه کن

Бёрои мағзаш ба ширини сухан

بیارای مغزش به شیرین سخن

Бигӯяш ки пайванди мо дар ҷаҳон

بگویش که پیوند ما در جهان

Биҷӯянди кори озмудаи маон

بجویند کار آزموده مهان

Ки хуршеди равшани з тоҷ манаст

که خورشید روشن ز تاج منست

Замини пояи тахт оҷ манаст

زمین پایهٔ تخت عاج منست

Ҳронкс ки дар сояи ман паноҳ

هرانکس که در سایهٔ من پناه

Наёбади азу кам шавад пойгоҳ

نیابد ازو کم شود پایگاه

Кунун бо ту пайванд ҷӯям ҳаме

کنون با تو پیوند جویم همی

Рухи оштиро башуем ҳаме

رخ آشتی را بشویم همی

Пас пардаи ту яке духтараст

پس پردهٔ تو یکی دخترست

Шунидам ки гоҳ маро дархураст

شنیدم که گاه مرا درخورست

Ки покизаи тухми сету покизаи тан

که پاکیزه تخم‌ست و پاکیزه تن

Сутӯда ба ҳар шаҳр ва ҳар анҷуман

ستوده به هر شهر و هر انجمن

Чу домоди ёбӣ чу пӯри Қубод

چو داماد یابی چو پور قباد

Чунон дон ки хуршед дод ту дод

چنان دان که خورشید داد تو داد

Бишуд марди бедори равшани равон

بشد مرد بیدار روشن روان

Ба наздики солори ҳомоўрон

به نزدیک سالار هاماوران

Забон кард гуё ва дил кард гарм

زبان کرد گویا و دل کرد گرم

Биёрост лабро ба гуфтори нарм

بیاراست لب را به گفتار نرم

з Ковӯс додаш фурӯони салом

ز کاووس دادش فروان سلام

Азон пас бигуфт онч буд аз паём

ازان پس بگفت آنچ بود از پیام

Чу бишунид азуи шоҳи ҳомоўрон

چو بشنید ازو شاه هاماوران

Дилаши гашти пари дард ва сар шуд гарон

دلش گشت پر درد و سر شد گران

Ҳаме гуфт ҳарчанд кови подшост

همی گفت هرچند کاو پادشاست

Ҷаҳондору пирӯз ва фармон равост

جهاندار و پیروز و فرمان رواست

Маро дар ҷаҳони ин яке духтараст

مرا در جهان این یکی دخترست

Ки аз ҷони ширин гиромӣ тараст

که از جان شیرین گرامی‌ترست

Фиристодаро гар кунам сарду хор

فرستاده را گر کنم سرد و خوار

Надорам пайу мояи корзор

ندارم پی و مایهٔ کارزار

Ҳамон ба ки ин дардро низ чашм

همان به که این درد را نیز چشم

Бапушам ва бар дил бихобем хашм

بپوشم و بر دل بخوابیم خشم

Чунин гуфт бо марди ширини сухан

چنین گفت با مرد شیرین سخن

Ки сар нест ин орзӯро на бен

که سر نیست این آرزو را نه بن

Ҳаме хоҳад аз ман гиромии ду чиз

همی خواهد از من گرامی دو چیز

Ки онро се дигар ндонем низ

که آن را سه دیگر ندانیم نیز

Марои пушти гармии бад аз хоста

مرا پشت گرمی بد از خواسته

Ба фарзанд будам дили ороста

به فرزند بودم دل آراسته

Ба ман зин сипас ҷон намонад ҳаме

به من زین سپس جان نماند همی

Вагар шоҳ Эрон сетанд ҳаме

وگر شاه ایران ستاند همی

Сипорам кунун ҳарч хоҳад бадавӣ

سپارم کنون هرچ خواهد بدوی

Нтобам сар аз ройу фармони ӯй

نتابم سر از رای و فرمان اوی

Ғамии гашту Судобаро пеш хонд

غمی گشت و سودابه را پیش خواند

зи Ковӯс бо ӯ суханҳо баранд

ز کاووس با او سخنها براند

Бадв гуфт каз меҳтари сарфароз

بدو گفت کز مهتر سرفراز

Ки ҳаст аз маӣ ва баӣ бе ниёз

که هست از مهی و بهی بی‌نیاز

Фиристодае чрп гӯй омадаст

فرستاده‌ای چرپ‌گوی آمدست

Яке нома чун занаду асто ба даст

یکی نامه چون زند و استا به دست

Ҳаме хоҳад аз ман ки бе коми ман

همی خواهد از من که بی‌کام من

Бабради дилу хобу ороми ман

ببرد دل و خواب و آرام من

Чаҳ гӯйии ту акнӯн ҳавоӣ ту чист

چه گویی تو اکنون هوای تو چیست

Бад-ӣни кори бедори рой ту чист

بدین کار بیدار رای تو چیست

Бадв гуфт Судобаи зин чора нест

بدو گفت سودابه زین چاره نیست

Азуи беҳтари имрӯз ғмхўораҳ нест

ازو بهتر امروز غمخواره نیست

Касе ков буд шаҳриёри ҷаҳон

کسی کاو بود شهریار جهان

Брўбўм хоҳад ҳаме аз маон

بروبوم خواهد همی از مهان

зи пайванд бо ӯ чарое дижам

ز پیوند با او چرایی دژم

Касе нашимурд шодмонӣ ба ғам

کسی نشمرد شادمانی به غم

Бидонаст солори ҳомоўрон

بدانست سالار هاماوران

Ки Судобаро он наомад гарон

که سودابه را آن نیامد گران

Фиристодаи шоҳро пеш хонд

فرستاده شاه را پیش خواند

Вазони номдоронаши бартари нишонд

وزان نامدارانش برتر نشاند

Бибастанд бандӣ бар ойини хеш

ببستند بندی بر آیین خویش

Барон сон ки буд он замони дайни хеш

بران سان که بود آن زمان دین خویش

Ба як ҳафтаи солори ҳомоўрон

به یک هفته سالار هاماوران

Ҳамеи сохт он кор бо меҳтарон

همی ساخت آن کار با مهتران

Биоварад пас хусрави хастаи дил

بیاورد پس خسرو خسته دل

Парастандаи сесад имории чиҳил

پرستنده سیصد عماری چهل

Ҳазор астару аспу уштури ҳазор

هزار استر و اسپ و اشتر هزار

зи дебо ва динор карданд бор

ز دیبا و دینار کردند بار

Иморӣ ба моҳи нави ороста

عماری به ماه نو آراسته

Пас пушту пеши андаруни хоста

پس پشت و پیش اندرون خواسته

Яке лашкари ороста чун биҳишт

یکی لشکر آراسته چون بهشت

Ту гуфтӣ ки рӯй замини лолаи кишт

تو گفتی که روی زمین لاله کشت

Чу омад ба наздики Ковӯси шоҳ

چو آمد به نزدیک کاووس شاه

Дили ором бо зеб ва бо фару ҷоҳ

دل آرام با زیب و با فر و جاه

Ду ёқӯти хандони ду наргиси дижам

دو یاقوت خندان دو نرگس دژم

Сутуни ду абрӯ чу симини қалам

ستون دو ابرو چو سیمین قلم

Нигаҳ кард Ковӯс ва хира бимонад

نگه کرد کاووس و خیره بماند

Ба Судоба бар ном яздон бихонад

به سودابه بر نام یزدان بخواند

Яке анҷумани сохт аз бхрдон

یکی انجمن ساخت از بخردان

зи бедордили пери сари мӯбадон

ز بیداردل پیر سر موبدان

Сазо дид Судобаро ҷуфти хеш

سزا دید سودابه را جفت خویش

Бибастанд аҳдӣ бар ойину кеш

ببستند عهدی بر آیین و کیش