Ҳаме кард пӯзиши зи баҳри гуноҳ

همی کرد پوزش ز بهر گناه

Мар ӯро ҳамеи ҷуст ҳар сӯи сипоҳ

مر او را همی جست هر سو سپاه

Хабар ёфт зу рустаму Геву Тӯс

خبر یافت زو رستم و گیو و طوس

Бирафтанд бо лашкарии гшну кӯс

برفتند با لشکری گشن و کوس

Ба рустам чунин гуфт Гӯдарзи пер

به رستم چنین گفت گودرز پیر

Ки то кард модари марои сайри шер

که تا کرد مادر مرا سیر شیر

Ҳамеи байнами андари ҷаҳони тоҷу тахт

همی بینم اندر جهان تاج و تخت

Каёну бузургони бедори бахт

کیان و بزرگان بیدار بخت

Чу Ковӯс нишнидам андари ҷаҳон

چو کاووس نشنیدم اندر جهان

Надидам кас аз кеҳтарону маон

ندیدم کس از کهتران و مهان

Хирад нест ӯро на дониш на рой

خرد نیست او را نه دانش نه رای

На ҳушаш биҷойаст ва на дили биҷой

نه هوشش بجایست و نه دل بجای

Расиданди пас паҳлавонони бадавӣ

رسیدند پس پهلوانان بدوی

Накӯҳишгару тезу прхошҷўӣ

نکوهش گر و تیز و پرخاشجوی

Бадв гуфт Гӯдарзи бемористон

بدو گفت گودرز بیمارستان

Турои ҷои зеботар аз шористон

ترا جای زیباتر از شارستان

Ба душмани диҳӣ ҳар замони ҷои хеш

به دشمن دهی هر زمان جای خویش

Нагӯйӣ ба каси биҳдаҳи рои хеш

نگویی به کس بیهده رای خویش

Се борати чунин ранҷ ва сахтӣ фитод

سه بارت چنین رنج و سختی فتاد

Сарати з озмоиш нагашт Авестоад

سرت ز آزمایش نگشت اوستاد

Кашидӣ сипаҳро ба Мозандарон

کشیدی سپه را به مازندران

Нигар то чаҳ сахтӣ расед андарон

نگر تا چه سختی رسید اندران

Дигарбораи меҳмон душман шудӣ

دگرباره مهمان دشمن شدی

Санам будӣ акнӯн брҳмн шудӣ

صنم بودی اکنون برهمن شدی

Ба гетии ҷуз аз пок яздон намонад

به گیتی جز از پاک یزدان نماند

Ки маншури теғи турои брнхўонд

که منشور تیغ ترا برنخواند

Ба ҷанги замини сар ба сари тохтӣ

به جنگ زمین سر به سر تاختی

Кунун босмон низ пардохтӣ

کنون باسمان نیز پرداختی

Пас аз ту бад-ӣн достонӣ кунанд

پس از تو بدین داستانی کنند

Ки шоҳии баромад ба чархи баланд

که شاهی برآمد به چرخ بلند

Ки то моҳу хуршедро бингарад

که تا ماه و خورشید را بنگرد

Ситораи якояк ҳаме башмурд

ستاره یکایک همی بشمرد

Ҳамон кун ки бедор шоҳон кунанд

همان کن که بیدار شاهان کنند

Ситояндау нек хоҳон кунанд

ستاینده و نیک‌خواهان کنند

Ҷуз аз бандагии пеши яздони мҷўӣ

جز از بندگی پیش یزدان مجوی

Мазан даст дар неку бади ҷузи бадавӣ

مزن دست در نیک و بد جز بدوی

Чунин дод посух ки аз ростӣ

چنین داد پاسخ که از راستی

Наёяд ба кори андаруни костӣ

نیاید به کار اندرون کاستی

Ҳаме дод гуфтӣ ва бедод нест

همی داد گفتی و بیداد نیست

зи номи ту ҷони ман озод нест

ز نام تو جان من آزاد نیست

Форуманд Ковӯс ва тшўир хӯрд

فروماند کاووس و تشویر خورد

Азон номдорони рӯзи набард

ازان نامداران روز نبرد

Бсичиду андар иморӣ нишаст

بسیچید و اندر عماری نشست

Пушаймонӣу дард будаш бадаст

پشیمانی و درد بودش بدست

Чу омад бар тахту гоҳи баланд

چو آمد بر تخت و گاه بلند

Дилаш буд зон кори мондаи нижанд

دلش بود زان کار مانده نژند

Чиҳил рӯз бар пеши яздон ба пой

چهل روز بر پیش یزدان به پای

Бпимўди хок ва бипардохт ҷой

بپیمود خاک و بپرداخت جای

Ҳамеи рехт аз дидагони оби зард

همی ریخت از دیدگان آب زرد

Ҳаме аз ҷаҳони офарин ёд кард

همی از جهان‌آفرین یاد کرد

зи шарм аз дар кох берун нарафт

ز شرم از در کاخ بیرون نرفت

Ҳаме пӯст гуфтӣ бирав бар ба кафат

همی پوست گفتی برو بر به کفت

Ҳамеи рехт аз дидаи полудаи хӯн

همی ریخت از دیده پالوده خون

Ҳамеи хости омурзиши раҳнамӯн

همی خواست آمرزش رهنمون

зи шарми далерон маниш кард паст

ز شرم دلیران منش کرد پست

Хиром ва дар бор додан бибаст

خرام و در بار دادن ببست

Пушаймон шуд ва дард багазеду ранҷ

پشیمان شد و درد بگزید و رنج

Ниҳода бубахшед бисёр ганҷ

نهاده ببخشید بسیار گنج

Ҳамеи рухи бимолид бар тираи хок

همی رخ بمالید بر تیره خاک

Ниёйиши кунони пеши яздони пок

نیایش کنان پیش یزدان پاک

Чу бигузашт як чанд гирёни чунин

چو بگذشت یک چند گریان چنین

Ббхшўд бар ваии ҷаҳони офарин

ببخشود بر وی جهان‌آفرین

Яке дод нави сохт андари ҷаҳон

یکی داد نو ساخت اندر جهان

Ки тобанда шуд бар киону маон

که تابنده شد بر کهان و مهان

Ҷаҳон гуфтӣ аз дод дебо шудаст

جهان گفتی از داد دیبا شدست

Ҳамон шоҳ бар гоҳ зебо шудаст

همان شاه بر گاه زیبا شدست

з ҳар кишварии номвари меҳтарӣ

ز هر کشوری نامور مهتری

Ки бар сар наҳодӣ баланди афсарӣ

که بر سر نهادی بلند افسری

Ба даргоҳи Ковӯс шоҳ омаданд

به درگاه کاووس شاه آمدند

Вазон саркашидан ба роҳ омаданд

وزان سرکشیدن به راه آمدند

Замона чунон шуд ки буд аз нахуст

زمانه چنان شد که بود از نخست

Ба оби вафо рӯй хусрав бишуст

به آب وفا روی خسرو بشست

Ҳамаи меҳтарони кеҳтар ӯ шуданд

همه مهتران کهتر او شدند

Парастандау чокар ӯ шуданд

پرستنده و چاکر او شدند

Куҷои подшои додгар буду бас

کجا پادشا دادگر بود و بس

Ниёзаш наёяд бФрёдрс

نیازش نیاید بفریادرس

Бад-ӣн достон гуфтам он кам шунӯд

بدین داستان گفتم آن کم شنود

Кунун разми рустам бибояд сурӯд

کنون رزم رستم بباید سرود