Яке пери бади марзбон ҳарӣ
یکی پیر بد مرزبان هری
Писандидау дидаи азҳри дарӣ
پسندیده و دیده از هر دری
Ҷаҳондидае ном ӯ буд мох
جهاندیدهای نام او بود ماخ
Сухани дон ва бо фар ва бо ёлу шох
سخندان و با فرّ و با یال و شاخ
Бпрсидмш то чаҳ дории биёад
بپرسیدمش تا چه داری بیاد
зи ҳурмуз ки бинишаст бар тахт дод
ز هرمز که بنشست بر تخت داد
Чунин гуфт пирхросон ки шоҳ
چنین گفت پیر خراسان که شاه
Чу бинишаст бар номвари пешгоҳ
چو بنشست بر نامور پیشگاه
Нахуст офарин кард бар кирдигор
نخست آفرین کرد بر کردگار
Тавоноу донандаи рӯзгор
توانا و دانندهٔ روزگار
Дигар гуфт мо тахт номӣ кунем
دگر گفت ما تخت نامی کنیم
Гиронмоягонро гиромӣ кунем
گرانمایگان را گرامی کنیم
Ҷаҳонро бидорем дар зери пар
جهان را بداریم در زیر پر
Чунон чун падар дошт бо доду фар
چنان چون پدر داشت با داد و فر
Гунаҳи крдгонро ҳаросон кунем
گنهکردگان را هراسان کنیم
Ситами дидагонро тан осон кунем
ستمدیدگان را تنآسان کنیم
Сутун бузургӣаст оҳистагӣ
ستون بزرگیست آهستگی
Ҳамон бахшиш ва доду шойистагӣ
همان بخشش و داد و شایستگی
Бидонед каз кирдигори ҷаҳон
بدانید کز کردگار جهان
Баду нек ҳаргиз намонад ниҳон
بد و نیک هرگز نماند نهان
Ниёгони мо тоҷдорони даҳр
نیاگان ما تاجداران دهر
Ки аз додашон офарин буд баҳр
که از دادشان آفرین بود بهر
Наҷустанд ҷуз доду боистагӣ
نجستند جز داد و بایستگی
Бузургӣу гардӣу шойистагӣ
بزرگی و گردی و شایستگی
зи кеҳтари парастиши зи меҳтари навоз
ز کهتر پرستش ز مهتر نواز
Бидонадяшро доштан дар гудоз
بداندیش را داشتن در گداز
Бҳркшўрии даст ва фармон марост
به هر کشوری دست و فرمان مراست
Тавоноӣ ва дод ва паймон марост
توانایی و داد و پیمان مراست
Касеро ки яздон кунад подшо
کسی را که یزدان کند پادشا
Бинозад бадви мардуми порсо
بنازد بدو مردم پارسا
Ки сармоя шоҳ бахшоишаст
که سرمایهٔ شاه بخشایشست
Замонаи зи бахшиш ба осоишаст
زمانه ز بخشش به آسایشست
Ба дарвеш брмҳрбонӣ кунем
به درویش بر مهربانی کنیم
Бпрмоиаҳ бар посбонӣ кунем
به پرمایه بر پاسبانی کنیم
Ҳронкс ки эмин шуд аз кори хеш
هرآنکس که ایمن شد از کار خویش
?бурма чунон кард бозори хеш
بر ما چنان کرد بازار خویش
Шуморо бмн ҳарч ҳаст орзӯӣ
شما را به من هرچ هست آرزوی
Мадоред роз аз дили никхўӣ
مدارید راز از دل نیکخوی
зи чизе ки дилатони ҳаросон буд
ز چیزی که دلتان هراسان بوَد
Маро дод он додани осон буд
مرا داد آن دادن آسان بوَد
Ҳронкс ки ҳаст аз шумо некбахт
هرآنکس که هست از شما نیکبخت
Ҳама шод бошед зини тоҷи втхт
همه شاد باشید زین تاج و تخت
Миёни бузургон дурахшиш марост
میان بزرگان درخشش مراست
Чўбхшоиш дод ва бахшиш марост
چو بخشایش داد و بخشش مراست
Шумо меҳрбонӣ бофузун кунед
شما مهربانی بافزون کنید
зи дили кӣнау оз берун кунед
ز دل کینه و آز بیرون کنید
Ҳар онкас ки парҳез кард аз ду кор
هرآنکس که پرهیز کرد از دو کار
Набинад ду чашмаши бади рӯзгор
نبیند دو چشمش بد روزگار
Бхшнўдии кирдигори ҷаҳон
به خشنودی کردگار جهان
Бакӯшед яксар киону маон
بکوشید یکسر کهان و مهان
Дигар онки мағзаш буд пурхирад
دگر آنک مغزش بود پرخرد
Сӯии носипосӣ дилаш нанигарад
سوی ناسپاسی دلش ننگرد
Чу некӣ физойӣ биравӣ касон
چو نیکی فزایی بروی کسان
Буд музди он сӯии ту норасон
بود مزد آن سوی تو نارسان
Мёмиз бо мардуми кажи гӯй
میامیز با مردم کژ گوی
Ки ӯро набошад сухан ҷуз биравӣ
که او را نباشد سخن جز بروی
Вагар шаҳриёрат буд додгар
وگر شهریارت بود دادگر
Ту бар ваии бсстӣ гумоне мабар
تو بر وی بسستی گمانی مبر
Гар эй дун ки гӯйӣ надонад ҳаме
گر ایدون که گویی نداند همی
Суханҳои шоҳон бихонад ҳаме
سخنهای شاهان بخواند همی
Чу бахшоиш аз дил кунад шаҳриёр
چو بخشایش از دل کند شهریار
Ту андари замини тухми кажии макор
تو اندر زمین تخم کژّی مکار
Ҳронкс ки ӯ панд мо дошт хор
هرآنکس که او پند ما داشت خوار
Бишӯяд дил аз хӯбии рӯзгор
بشوید دل از خوبی روزگار
Чўшоаҳ аз ту хушнӯд шуд ростӣаст
چو شاه از تو خشنود شد راستیست
Взў сар бипечӣ дркостист
وزو سر بپیچی در کاستیست
Дуруштяши нрмист дар панди ту
درشتیش نرمیست در پند تو
Биҷӯед ки шуд гарми пайванди ту
بجوید که شد گرم پیوند تو
з некӣ мапарҳез ҳаргиз ба ранҷ
ز نیکی مپرهیز هرگز به رنج
Макун шодмони дил ба бедоди ганҷ
مکن شادمان دل به بیداد گنج
Чу андари ҷаҳони ком дил ёфтӣ
چو اندر جهان کام دل یافتی
Раседӣ баҷое ки бишитофтӣ
رسیدی بجایی که بشتافتی
Чу дияем ҳафтод бар срнҳӣ
چو دیهیم هفتادبر سرنهی
Ҳама гирд карда ба душмани диҳӣ
همه گرد کرده به دشمن دهی
Баҳри кор дарвеш дорад дилам
بهر کار درویش دارد دلم
Нахоҳам ки андеша зу бугсалам
نخواهم که اندیشه زو بگسلم
Ҳаме хоҳам аз поки парвардгор
همیخواهم از پاک پروردگار
Ки чандон маро бар диҳад рӯзгор
که چندان مرا بر دهد روزگار
Ки дарвешро шод дорам ба ганҷ
که درویش را شاد دارم به گنج
Наёрам дили порсоро ба ранҷ
نیارم دل پارسا را به رنج
Ҳронкс ки шуд дар ҷаҳони шоҳи Фш
هرآنکس که شد در جهان شاهفش
Сараш гардад аз ганҷи динори каш
سرش گردد از گنج دینارکش
Сарашро бипечам зи кндоўрӣ
سرش را بپیچم ز کنداوری
Набояд ки ҷӯяд касе меҳтарӣ
نباید که جوید کسی مهتری
Чунинаст анҷому оғози мо
چنین است انجام و آغاز ما
Сухани гуфтани фош ва ҳам рози мо
سخن گفتن فاش و هم راز ما
Дуруди ҷаҳони офарини бршмост
درود جهان آفرین بر شماست
Хами чархи гардон замин шумост
خم چرخ گردان زمین شماست
Чу бишунид гуфтор ӯ анҷуман
چو بشنید گفتار او انجمن
Пари андешаи гаштанд зон тани бетон
پر اندیشه گشتند زان تنبهتن
Сргнҷи дорони пар аз бими гашт
سر گنجداران پر از بیم گشت
Ситамкораро дил ба ду ним гашт
ستمکاره را دل به دو نیم گشت
Хирадманди вдрўиш зон ҳрк буд
خردمند و درویش زان هرک بود
Ба дили ши андарун шодмонӣ фузуд
به دلش اندرون شادمانی فزود
Чунин буд то шуд бузургяши рост
چنین بود تا شد بزرگیش راست
Ҳрони чизи дрподшоҳӣ ки хост
هر آن چیز در پادشاهی که خواست
Барошуфт вхўӣ бад оварад пеш
برآشفت و خوی بد آورد پیش
Ба иксў шуд аз роҳи ойини вкиш
به یکسو شد از راه آیین و کیش
Ҳронкс ки назд падараши арҷманд
هرآنکس که نزد پدرش ارجمند
Бадии шоду эмини збими газанд
بُدی شاد و ایمن ز بیم گزند
Якояк таба кардашон бе гуноҳ
یکایک تبه کردشان بیگناه
Бад-ӣни гӯнаи бади ройу ойини шоҳ
بدین گونه بُد رای و آیین شاه
Се мард аз дабирони нӯшин равон
سه مرد از دبیران نوشینروان
Яке пери вдоноу дигари ҷавон
یکی پیر و دانا و دیگر جوان
Чу эзади гшсб ва дигар брзмҳр
چو ایزد گشسب و دگر برزمهر
Дабири хирадманд бо фари вчҳр
دبیر خردمند با فرّ و چهر
Се дигар ки моҳи озараш буд ном
سه دیگر که ماهآذرش بود نام
Хирадманду равшани дилу шодком
خردمند و روشندل و شادکام
Бртхти нӯшин равони ин се пер
بر تخت نوشینروان این سه پیر
Чу дастур буданд вҳмчўни вазир
چو دستور بودند و همچون وزیر
Ҳамеи хости ҳурмузи казин ҳарасаи мард
همیخواست هرمز کزین هرسه مرد
Якояки براردи банногоҳи гирд
یکایک برآرد به ناگاه گرد
Ҳаме буд зи эшон дилаши пурҳарос
همیبود ز ایشان دلش پرهراس
Ки рӯзӣ шаванд андрўи носипос
که روزی شوند اندرو ناسپاس
Боязди гшсби он замони дасти охат
به ایزدگشسب آن زمان دست آخت
Ба беҳуда барбанд вазанадонаш сохт
به بیهوده بر بند و زندانش ساخت
Дили мӯбади мӯбадон танг шуд
دل موبد موبدان تنگ شد
Рухонаши зи андеша беранг шуд
رخانش ز اندیشه بیرنگ شد
Ки мӯбади бади впок будаш сиришт
که موبد بُد و پاک بودش سرشت
Бамурдӣ варои номи бади зрдҳшт
بمردی ورا نام بد زردهشت
Азон банди аиздгшсби дабир
ازان بند ایزدگشسب دبیر
Чунон шуд ки дил хаста гардад ба тир
چنان شد که دل خسته گردد به تیر
Чу рӯзӣ баромад набӯдаш зуввор
چو روزی برآمد نبودش زوار
На хӯрд венаи пӯшиш наанда гусор
نه خورد و نه پوشش نه اندهگسار
зи зиндон паёмӣ фиристод дӯст
ز زندان پیامی فرستاد دوست
Ба мӯбад ки эй бандаро мағзу пӯст
به موبد که ای بنده را مغز و پوست
Манам безувворӣ ба зиндони шоҳ
منم بیزواری به زندان شاه
Касеро ба наздик ман нест роҳ
کسی را به نزدیک من نیست راه
Ҳамеи хӯрданӣ орзӯӣ оядам
همی خوردنی آرزوی آیدم
Шиками гуруснаи ранҷи бФзоидм
شکم گرسنه رنج بفزایدم
Яке хӯрдании пок пешам фирист
یکی خوردنی پاک پیشم فرست
Давоеи бад-ӣни дард ришам фирист
دوایی بدین درد ریشم فرست
Дили мӯбад аз дарди пайғоми ӯй
دل موبد از درد پیغام اوی
Ғамии гашт зон ҷойу ороми ӯй
غمی گشت زان جای و آرام اوی
Чунон дод посух ки аз кори банд
چنان داد پاسخ که از کار بند
Манол ар наёяд ба ҷонати газанд
منال ار نیاید به جانت گزند
зи пайғоми Ӯшади дилаши пуршикан
ز پیغام او شد دلش پرشکن
Пурандеша шуд мағзаш аз хештан
پراندیشه شد مغزش از خویشتن
Ба зиндон фиристод лухтии хӯриш
به زندان فرستاد لختی خورش
Билразед зон кори дил дар буриш
بلرزید زان کار دل در برش
Ҳаме гуфт кокнўн шавад огаҳӣ
همیگفت کاکنون شود آگهی
Бад-ӣни ноҷавонмард бе Фрҳӣ
بدین ناجوانمرد بیفرهی
Ки мӯбад ба зиндон фиристод чиз
که موبد به زندان فرستاد چیز
Наярзад тани мо буриши як пашиз
نیرزد تن ما برش یک پشیز
Газанд оядам зини ҷаҳондори мард
گزند آیدم زین جهاندار مرد
Кунад брмн аз хашми рухсораи зард
کند بر من از خشم رخساره زرد
Ҳам аз баҳри эзади гшсби дабир
هم از بهر ایزدگشسب دبیر
Дилаш буд печону рух чун зрир
دلش بود پیچان و رخ چون زریر
Бифармуд то поки хўолигрш
بفرمود تا پاک خوالیگرش
Ба зиндон кашад хӯрданӣҳо буриш
به زندان کشد خوردنیها برش
Азон пас нишаст аз бар тозии асб
ازان پس نشست از بر تازی اسب
Биёмад ба наздики эзади гшсб
بیامد به نزدیک ایزدگشسب
Гирифтанд мари икдгрро канор
گرفتند مر یکدگر را کنار
Пар аз дарди вмжгон чу абри баҳор
پر از درد ومژگان چو ابر بهار
зи хуии бади шоҳ чанде сухан
ز خوی بد شاه چندی سخن
Ҳаме рафт то шуд суханҳо куҳан
همیرفت تا شد سخنها کهن
Ниҳоданд хон пеши аиздгшсб
نهادند خوان پیش ایزدگشسب
Гирифтанд пас вож ва барисам бадаст
گرفتند پس واژ و برسم بدست
Пас эзади гшсби ончи андарз буд
پس ایزدگشسب آنچ اندرز بود
Ба замзам ҳаме гуфту мӯбади шунӯд
به زمزم همیگفت و موبد شنود
зи динори вази ганҷи вази хоста
ز دینار وز گنج وز خواسته
Ҳам аз коху айвони ороста
هم از کاخ و ایوان آراسته
Ба мӯбад чунин гуфт к-эии номҷўӣ
به موبد چنین گفت کای نامجوی
Чу рафтӣ аз эдар ба ҳурмузади гӯй
چو رفتی از ایدر به هرمزد گوی
Кигар срнпичии зи гуфтори ман
که گر سرنپیچی ز گفتار من
Брондишӣ аз ранҷу тимори ман
براندیشی از رنج و تیمار من
Ки аз шаҳриёрон тўхўрдаҳ ам
که از شهریاران تو خوردهام
Туро низ дар бар бпрўрдаҳ ам
تو را نیز در بر بپروردهام
Бидон ранҷи подош банд омадаст
بدان رنج پاداش بند آمدست
Пас аз ранҷи бим газанд омадаст
پس از رنج بیم گزند آمدست
Дилии бигнаҳи пурғам эй шаҳриёр
دلی بیگنه پرغم ای شهریار
Ба яздони намоям ба рӯзи шумор
به یزدان نمایم به روز شمار
Чўмўбди сӯй хона шуд дар замон
چو موبد سوی خانه شد در زمان
з корогҳон рафт мардии дмон
ز کارآگهان رفت مردی دمان
Шунида якояк бҳрмзд гуфт
شنیده یکایک بهرمزد گفت
Дили шоҳ бо рои бади гашти ҷуфт
دل شاه با رای بد گشت جفت
зи эзади гшсб онгаҳе шуд дурушт
ز ایزدگشسب آنگهی شد درشت
Ба зиндон фиристод ва ӯро бикушт
به زندان فرستاد و او را بکشت
Суханҳои мӯбад фаровон шунид
سخنهای موبد فراوان شنید
Брўбр накард инчи гӯнаи падед
بر او بر نکرد ایچ گونه پدید
Ҳаме ронад андешаи брхўбу зишт
همیراند اندیشه بر خوب و زشت
Сӯии чораи куштани зрдҳшт
سوی چارهٔ کشتن زردهشت
Бифармуд то заҳри хўолигрш
بفرمود تا زهر خوالیگرش
Наоне баради пеши дарӣки хӯриш
نهانی برد پیش در یک خورش
Чу мӯбад биёмад бҳнгоми бор
چو موبد بیامد بهنگام بار
Ба наздикии номвари шаҳриёр
به نزدیکی نامور شهریار
Бадв гуфт комрўзи з эдар Марв
بدو گفت کامروز ز ایدر مرو
Ки хўолигрии ёФтстими нав
که خوالیگری یافتستیم نو
Чу бинишаст мӯбад ниҳоданд хон
چو بنشست موبد نهادند خوان
зи мӯбади бполўди ранги рухон
ز موبد بپالود رنگ رخان
Бидонаст кон хон замон вайаст
بدانست کان خوان زمان ویست
Ҳамон ростӣ дар гумон вайаст
همان راستی در گمان ویست
Хӯришҳо ббрднди хўолигрон
خورشها ببردند خوالیگران
Ҳаме хӯрд шоҳ аз карон то карон
همیخورد شاه از کران تا کران
Чу он косаи заҳр пеш оваред
چو آن کاسه زهر پیش آورید
Нигаҳ кард мӯбад бидон бингаред
نگه کرد موبد بدان بنگرید
Барон бадгумон шуд дили поки ӯй
بران بدگمان شد دل پاک اوی
Ки заҳраст бар хон тирёки ӯй
که زهرست بر خوان تریاک اوی
Чўҳрмз нигаҳ кард лабро бибаст
چو هرمز نگه کرد لب را ببست
Барон коса заҳр ёзид даст
بران کاسه زهر یازید دست
Барон сон ки шоҳон навозиш кунанд
بران سان که شاهان نوازش کنند
Барон бандагон низ нозаш кунанд
بران بندگان نیز نازش کنند
Азон косаи бардошти мағзи устихон
ازان کاسه برداشت مغز استخوان
Бёзиди даст гиромӣ бихон
بیازید دست گرامی بخوان
Ба мӯбад чунин гуфт к-эии поки мағз
به موبد چنین گفت کای پاکمغز
Ту рокрдми ин луқмаи поки внғз
تو را کردم این لقمهٔ پاک و نغز
Даҳани бозкн то хурии зини хӯриш
دهن بازکن تا خوری زین خورش
Казин пас чунин бошиддати парвариш
کزین پس چنین باشدت پرورش
Бадв гуфт мӯбад ба ҷону сарат
بدو گفت موبد به جان و سرت
Ки ҷовиди бодои сари воФсрт
که جاوید بادا سر و افسرت
Казин нӯша хӯрдани нФрмоиим
کزین نوشه خوردن نفرماییم
Ба сирии расидами ниФзоиим
به سیری رسیدم نیفزاییم
Бадв гуфт ҳурмуз ба хуршеди вмоаҳ
بدو گفت هرمز به خورشید و ماه
Ба покии равони ҷаҳондори шоҳ
به پاکی روان جهاندار شاه
Ки бастонеи ин нӯшаи зи ангушти ман
که بستانی این نوشه ز انگشت من
Барин орзӯ нашиканӣ пушти ман
برین آرزو نشکنی پشت من
Бадв гуфт мӯбад ки фармони шоҳ
بدو گفت موبد که فرمان شاه
Биёмад намонад марои ройу роҳ
بیامد نماند مرا رای و راه
Бихӯрад ва з хон зор ва печон бирафт
بخورد و ز خوان زار و پیچان برفت
Ҳаме ронад то хонаи хеши тафт
همیراند تا خانهٔ خویش تفت
Азон хӯрдани з ҳар бокас нагуфт
ازان خوردن زهر با کس نگفت
Яке ҷома афганд внолон бихуфт
یکی جامه افگند و نالان بخفت
Бифармуд то пой заҳр оваранд
بفرمود تا پادزهر آورند
Азон ганҷҳогар з шаҳр оваранд
ازان گنجها گر ز شهر آورند
Фурӯ хӯрд тирёку номад ба кор
فروخورد تریاک و نامد به کار
зи ҳурмуз ба яздон бинолед зор
ز هرمز به یزدان بنالید زار
Яке устуворӣ фиристод шоҳ
یکی استواری فرستاد شاه
Бидон то кунад кори мӯбади нигоҳ
بدان تا کند کار موبد نگاه
Ки он зҳршд бар таниши коргар
که آن زهر شد بر تنش کارگر
Гар андеша мо наомад бабр
گر اندیشهٔ ما نیامد ببر
Фиристодаро чашм мӯбад бидид
فرستاده را چشم موبد بدید
Сиришкаши зи мижгони брх бар чакид
سرشکش ز مژگان به رخ برچکید
Бадв гуфт рӯи пеши ҳурмузади гӯй
بدو گفت رو پیش هرمزد گوی
Ки бахтати бабр гаштан оварад рӯй
که بختت به برگشتن آورد روی
Бад-ӣни доварӣ назд довар шавем
بدین داوری نزد داور شویم
Баҷое ки ҳар ду баробар шавем
به جایی که هر دو برابر شویم
Азин пас ту эмин машав аз бадӣ
ازین پس تو ایمن مشو از بدی
Ки подош пеш оядат эзадӣ
که پاداش پیش آیدت ایزدی
Ту падрӯд бош эй бидонадяши мард
تو پدرود باش ای بداندیش مرد
Бад ояд биравят зи бади коркард
بد آید به رویت ز بد کارکرد
Чу бишунид гирён бишуд устувор
چو بشنید گریان بشد استوار
Биоварад посух бар шаҳриёр
بیاورد پاسخ برِ شهریار
Сипаҳбад пушаймон шуд аз кори ӯй
سپهبد پشیمان شد از کار اوی
Бипечед азон рости гуфтори ӯй
بپیچید ازان راست گفتار اوی
Мари он дардро роҳ чора надид
مر آن درد را راه چاره ندید
Басии боди сард аз ҷигар баркашид
بسی باد سرد از جگر برکشید
Бамурд он замони мӯбади мӯбадон
بمرد آن زمان موبد موبدان
Бирав зори вгрён шудаи бхрдон
برو زار و گریان شده بخردان
Чунинаст кайҳони ҳамаи дарду ранҷ
چنینست کیهان همه درد و رنج
Чаҳ ёзди бтоҷи вчаҳи нозӣ ба ганҷ
چه یازی به تاج و چه نازی به گنج
Ки ин рӯзгор хушӣ бугзарад
که این روزگار خوشی بگذرد
Замонаи нафасро ҳаме башмурд
زمانه نفس را همیبشمرد
Чўшди кори донои бзорӣ ба сар
چو شد کار دانا بزاری به سر
Ҳамаи кишвар аз дарди зеру зибр
همه کشور از درد زیر و زبر
Ҷаҳондори хўнризу носозгор
جهاندار خونریز و ناسازگار
Накард инчи ёд аз бади рӯзгор
نکرد ایچ یاد از بد روزگار
Миёни танги хӯни рехтанро бибаст
میان تنگ خون ریختن را ببست
Ба баҳроми озрмҳони охати даст
به بهرامآذرمهان آخت دست
Чўшби тира тар шуд мар ӯро бихонад
چو شب تیرهتر شد مر او را بخواند
Ба пеши худ андар ба зонуи нишонд
به پیش خود اندر به زانو نشاند
Бадв гуфт хоҳӣ ки эмини шӯй
بدو گفت خواهی که ایمن شوی
Набинӣ зи ман тезӣу бдхўӣ
نبینی ز من تیزی و بدخوی
Чу хуршед бар бурҷ равшан шавад
چو خورشید بر برج روشن شود
Сркўаҳ чун пушт ҷавшан шавад
سرکوه چون پشت جوشن شود
Ту бо номдорони Эрони биёӣ
تو با نامداران ایران بیای
Ҳаме бош дар пеши тахтами бпоӣ
همیباش در پیش تختم بپای
зи симои брзинти пурсами сухан
ز سیمای برزینت پرسم سخن
Чу посухи гузории дилат нарм кун
چو پاسخ گزاری دلت نرم کن
Бипурсам ки ин дўстори тўкист
بپرسم که این دوستار تو کیست
Бадаст ар парастандаи аиздист
بدست ار پرستنده ایزدیست
Ту посухи чунин даҳ ки ин бдтнст
تو پاسخ چنین ده که این بدتنست
Бидонадяши вази тухми оҳрмнст
بداندیش وز تخم آهرمنست
Вазони пас зи ман ҳарч хоҳӣ бихоҳ
وزان پس ز من هرچ خواهی بخواه
Парастандау тахту меҳру кулоҳ
پرستنده و تخت و مهر و کلاه
Бадв гуфт баҳром коидўн кунам
بدو گفت بهرام کایدون کنم
Азин бад ки гуфтӣ сдоФзўн кунам
ازین بد که گفتی صدافزون کنم
Бсимои брзин ки буд аз маон
بسیمای برزین که بود از مهان
Гузин падараши он чароғи ҷаҳон
گزین پدرش آن چراغ جهان
Ҳамеи сохт то чорае чун кунад
همیساخت تا چارهای چون کند
Ки пероҳани меҳр берун кунад
که پیراهن مهر بیرون کند
Чу пайдо шуд он чодари оҷи гаван
چو پیدا شد آن چادر عاج گون
Хур аз бахш дупикар омад бурун
خور از بخش دوپیکر آمد برون
Ҷаҳондор бинишаст бар тахти оҷ
جهاندار بنشست بر تخت عاج
Бёўихтнди он баҳогири тоҷ
بیاویختند آن بهاگیر تاج
Бузургон Эрон барон боргоҳ
بزرگان ایران بران بارگاه
Шуданд анҷуман то биёмад сипоҳ
شدند انجمن تا بیامد سپاه
з дар пардаи бардошти солори бор
ز در پرده برداشت سالار بار
Бирафтанд яксар бар шаҳриёр
برفتند یکسر بر شهریار
Чу баҳроми озрмҳони пешрав
چو بهرام آذرمهان پیشرو
Чу семони брзину гардони нав
چو سیمای برزین و گردان نو
Нишастанд ҳаряк ба ойини хеш
نشستند هریک به آیین خویش
Гуруҳеи ббўднд бар пои пеш
گروهی ببودند بر پای پیش
Ба баҳром озрмҳон гуфт шоҳ
به بهرام آذرمهان گفت شاه
Ки симои брзини бад-ӣни боргоҳ
که سیمای برزین بدین بارگاه
Сазовор ганҷаст агар марди ранҷ
سزاوار گنجست اگر مرد رنج
Ки бадхоҳ зебо набошад ба ганҷ
که بدخواه زیبا نباشد به گنج
Бидонаст баҳроми озрмҳон
بدانست بهرام آذرمهان
Ки он пурсиши шаҳриёри ҷаҳон
که آن پرسش شهریار جهان
Чгўнсти вони ропӣ ва бех чист
چگونست و آن را پی و بیخ چیست
Казон бехи ӯро бибояд гирист
کزان بیخ او را بباید گریست
Саранҷоми ҷузи дахма бе кафан
سرانجام جز دخمهٔ بیکفن
Наёбади азин меҳтари анҷуман
نیابد ازین مهتر انجمن
Чунин дод посух ки эй шоҳи род
چنین داد پاسخ که ای شاه راد
Зсимоӣ бар зин макун инчи ёд
ز سیمای برزین مکن ایچ یاد
Ки вайронии шаҳр Эрон азуаст
که ویرانی شهر ایران ازوست
Ки маи мағзи бодаши бетон бар маи пӯст
که مه مغز بادش بتن بر مه پوست
Нагӯяд сухани ҷузи ҳамаи бтрӣ
نگوید سخن جز همه بتری
Бар он бтрӣ бар кунад доварӣ
بر آن بتری بر کند داوری
Чу симоӣ брзин шунид ин сухан
چو سیمای برزین شنید این سخن
Бадв гуфт к-эии неки ёри куҳан
بدو گفت کای نیک یار کهن
Ббди бртни ман гўоиии мада
به بد بر تن من گوایی مده
Чунин девро ошнои мада
چنین دیو را آشنایی مده
Чаҳ дидӣ зи ман то ту ёри манӣ
چه دیدی ز من تا تو یار منی
зи кирдору гуфтори оҳрмнӣ
ز کردار و گفتار آهرمنی
Бадв гуфт баҳроми озрмҳон
بدو گفت بهرام آذرمهان
Ки тухмии парогандае дар ҷаҳон
که تخمی پراگندهای در جهان
Казон бар нахустин тўхўоҳии дуруд
کزان بر نخستین تو خواهی درود
Аз оташ наёбӣ магари тираи дӯд
از آتش نیابی مگر تیره دود
Чу касрии маро ва туро пеш хонд
چو کسری مرا و تو را پیش خواند
Бар тахти шоҳаншаҳии брншонд
بر تخت شاهنشهی برنشاند
Абои мӯбади мӯбадони брзмҳр
ابا موبد موبدان برزمهر
Чўоиздгшсби он маи хуби чеҳр
چو ایزدگشسب آن مه خوب چهر
Бипурсед кини тахти шоҳаншаҳӣ
بپرسید کین تخت شاهنشهی
Крои зебад ва кист бо Фрҳӣ
کرا زیبد و کیست با فرّهی
Бкҳтри даҳумгар ба меҳтари писар
به کهتر دهم گر به مهتر پسر
Ки бошад бшоҳии сазовортар
که باشد به شاهی سزاوارتر
Ҳама яксар аз ҷой бархестем
همه یکسر از جای برخاستیم
Забони посухашро биёростем
زبان پاسخش را بیاراستیم
Ки ин тркзодаҳи сзоўорнист
که این ترکزاده سزاوار نیست
Бшоҳии кас ӯро харидор нест
به شاهی کس او را خریدار نیست
Ки хоқон нажодаст ва бад гавҳараст
که خاقان نژادست و بدگوهرست
Бболоу дидор чун модараст
به بالا و دیدار چون مادرست
Ту гуфтӣ ки ҳурмуз бшоҳӣ сазост
تو گفتی که هرمز به شاهی سزاست
Кунун зини сазои мари туро ин ҷазост
کنون زین سزا مر تو را این جزاست
Гўоиии ман аз баҳри ин додмт
گوایی من از بهر این دادمت
Чунин лаб ба дашноми бгшодмт
چنین لب به دشنام بگشادمت
зи тшўири ҳурмузи Фрўпжмрид
ز تشویر هرمز فروپژمرید
Чу он рости гуфтор ӯро шунид
چو آن راست گفتار او را شنید
Ба зиндон фиристодашон тираи шаб
به زندان فرستادشان تیره شب
Вази эшон ббд тез бикшод лаб
وز ایشان ببد تیز بگشاد لب
Сими шаб чу барзади сар аз кӯҳи моҳ
سیم شب چو برزد سر از کوه ماه
зи симои брзини бпрдхти шоҳ
ز سیمای برزین بپردخت شاه
Ба зиндони дуздони мар ӯро бикушт
به زندان دزدان مر او را بکشت
Надорад ҷуз аз ранҷу нафрини бмшт
ندارد جز از رنج و نفرین بمشت
Чу баҳроми озрмҳон он шунид
چو بهرام آذرمهان آن شنید
Ки он покдл мард шуд нопадид
که آن پاکدل مرد شد ناپدید
Паёмӣ фиристод наздики шоҳ
پیامی فرستاد نزدیک شاه
Ки эй тоҷи ту бартар аз чархи моҳ
که ای تاج تو برتر از چرخ ماه
Ту доне ки ман чанд кӯшида ам
تو دانی که من چند کوشیدهام
Ки то розҳои ту пӯшида ам
که تا رازهای تو پوشیدهام
Ба пеши падарати он сазовори шоҳ
به پیش پدرت آن سزاوار شاه
Набудам туро ҷузи ҳамаи никхўоаҳ
نبودم تو را جز همه نیکخواه
Яке панд гӯям чўхўонии маро
یکی پند گویم چو خوانی مرا
Бар тахти шоҳии нишонеи маро
بر تخت شاهی نشانی مرا
Туро сўдмндист аз панди ман
تو را سودمندیست از پند من
Ба зиндони бимони як замони банди ман
به زندان بمان یک زمان بند من
Ба Эрони ту росўдмндӣ буд
به ایران تو را سودمندی بوَد
Хирадмандро бегазандӣ буд
خردمند را بیگزندی بوَد
Паёмаш чу наздик ҳурмуз расед
پیامش چو نزدیک هرمز رسید
Яке роздор аз миёни баргузед
یکی رازدار از میان برگزید
Ки баҳромро пеш шоҳ оварад
که بهرام را پیش شاه آورد
Бидон номвар боргоҳ оварад
بدان نامور بارگاه آورد
Шаби тираи баҳромро пеш хонд
شب تیره بهرام را پیش خواند
Ба чарбии сухан чанд бо ӯ баранд
به چربی سخن چند با او براند
Бадв гуфт баргӯӣ кон панд чист
بدو گفت برگوی کان پند چیست
Ки моро бидон рӯзгори бҳист
که ما را بدان روزگار بهیست
Чунин дод посух ки дар ганҷи шоҳ
چنین داد پاسخ که در گنج شاه
Яке сода сандӯқ дидам сиёҳ
یکی ساده صندوق دیدم سیاه
Ниҳода ба сандӯқ дар ҳуққа Эй
نهاده به صندوق در حقهای
Баҳақаи даруни порсии рқъаҳ Эй
بحقه درون پارسی رقعهای
Нбштст бар парниёни сипед
نبشتست بر پرنیان سپید
Бидон бошад эрониёнро умед
بدان باشد ایرانیان را امید
Ба хати падарати он ҷаҳондори шоҳ
به خط پدرت آن جهاندار شاه
Туро андарон кард бояд нигоҳ
تو را اندران کرد باید نگاه
Чўҳрмз шунид он фиристод кас
چو هرمز شنید آن فرستاد کس
Ба наздики ганҷури фарёдрас
به نزدیک گنجور فریادرس
Ки дар ганҷҳои падари бозҷӯӣ
که در گنجهای پدر بازجوی
Яке содаи сандӯқ ва Меҳрӣ биравӣ
یکی ساده صندوق و مهری بروی
Барон меҳр бар номи нӯшин равон
بران مهر بر نام نوشینروان
Ки ҷовиди бодои рӯонаши ҷавон
که جاوید بادا روانش جوان
Ҳам акнӯн шаби тираи пеши ман ор
هم اکنون شب تیره پیش من آر
Фаровон бҷстн мабар рӯзгор
فراوان بجستن مبر روزگار
Шитобид ганҷуру сандӯқи ҷуст
شتابید گنجور و صندوق جست
Биоварад пӯён ба меҳри дуруст
بیاورد پویان به مهر درست
Ҷаҳондори сандӯқро баргушод
جهاندار صندوق را برگشاد
Фаровони зи нӯшин равон кард ёд
فراوان ز نوشینروان کرد یاد
Ба сандӯқ дар ҳуққа бо меҳр дид
به صندوق در حقّه با مهر دید
Шитобид взў парниён баркашид
شتابید و زو پرنیان برکشید
Нигаҳ кард пас хати нӯшин равон
نگه کرد پس خطّ نوشینروان
набишта барон рқъаҳи парниён
نبشته بران رقعهٔ پرنیان
Ки ҳурмуз бидиҳ сол ва бар сари дусол
که هرمز بده سال و بر سر دوسال
Яке шаҳриёрӣ буд бе ҳам?ил
یکی شهریاری بوَد بیهمال
Азон пас пурошӯб гардад ҷаҳон
ازان پس پرآشوب گردد جهان
Шавад ному овоз ӯ дрнҳон
شود نام و آواز او در نهان
Падед ояд азҳрсўиии душманӣ
پدید آید از هر سویی دشمنی
Яке бднжодии воҳрмнӣ
یکی بدنژادی و آهرمنی
Пароганда гардад з ҳар сӯи сипоҳ
پراگنده گردد ز هر سو سپاه
ФрўоФгнди душман ӯро зи гоҳ
فروافگند دشمن او را ز گاه
Ду чашмаш кунад кӯри хеши занаш
دو چشمش کند کور خویش زنش
Азон пас бароранд ҳуш аз таниш
ازان پس برآرند هوش از تنش
Ба хати падари ҳурмузи он рқъаҳ дид
به خطّ پدر هرمز آن رقعه دید
Ҳаросон шуд ва парниён баркашид
هراسان شد و پرنیان برکشید
Дўчшмши пар аз хӯн шуд ва рӯй зард
دو چشمش پر از خون شد و روی زرد
Ббҳром гуфт эй ҷФопишаҳи мард
به بهرام گفت ای جفاپیشه مرد
Чаҳ ҷустии азин рқъаҳи андрҳмӣ
چه جستی ازین رقعه اندرهمی
Бихоҳӣ рубудани зи ман сари ҳаме
بخواهی ربودن ز من سر همی
Бадв гуфт баҳроми к-эии тарки зод
بدو گفت بهرام کای ترکزاد
Ба хӯни рехтан то набошӣ ту шод
به خون ریختن تا نباشی تو شاد
Тўхоқони нажодӣ на аз киқбод
تو خاقاننژادی نه از کیقباد
Ки касрии туро тоҷ бар сари ниҳод
که کسری تو را تاج بر سر نهاد