Бидонаст ҳурмуз ки ӯ дасти хӯн
بدانست هرمز که او دست خون
Бёзди ҳамеи зинда бе раҳнамӯн
بیازد همی زنده بیرهنمون
Шунид он суханҳои беком ро
شنید آن سخنهای بیکام را
Ба зиндон фиристод баҳром ро
به زندان فرستاد بهرام را
Дигар шаб чу барзади сар аз кӯҳи моҳ
دگر شب چو برزد سر از کوه ماه
Ба зиндони диж огоҳ кардаш табоҳ
به زندان دژآگاه کردش تباه
Намонад он замон бар дараш бхрдӣ
نماند آن زمان بر درش بخردی
Ҳамон рҳнмоӣӣ ва ҳам мӯбадӣ
همان رهنمائی و هم موبدی
зи хуй бад ояд ҳамаи бадтарӣ
ز خوی بد آید همه بدتری
Нигар то сӯии хуй бад нанигарӣ
نگر تا سوی خوی بد ننگری
Вазон пас набад зндгониши хуш
وزان پس نبد زندگانیش خوش
з тимор зад бар дили хеши таш
ز تیمار زد بر دل خویش تش
Бсолӣ бо стхр будӣ ду моҳ
بسالی باصطخر بودی دو ماه
Ки кӯтоҳ будӣ шубони сиёҳ
که کوتاه بودی شبان سیاه
Ки шаҳрии хунак буду равшани ҳаво
که شهری خنک بود و روشن هوا
Аз онҷо гузаштан набӯдӣ раво
از آنجا گذشتن نبودی روا
Чўпнҳон шудӣ чодари ложвард
چو پنهان شدی چادر لاژورد
Падед омадӣ кӯҳи ёқӯти зард
پدید آمدی کوه یاقوت زرد
Мунодӣгарӣ баркашидӣ хурӯш
منادیگری برکشیدی خروش
Ки ин номдорон бо фару ҳуш
که ای نامداران با فرّ و هوش
Агар кштмндӣ шавад кӯфта
اگر کشتمندی شود کوفته
Вазони ранҷи корндаҳи ошўФтаҳ
وزان رنج کارنده آشوفته
Вагар асб дар кишт зорӣ равад
وگر اسب در کشتزاری رود
Кас низ бар мива дорӣ равад
کسی نیز بر میوهداری رود
Даму гӯши асбаш бибояд бурид
دم و گوش اسبش بباید برید
Сар дузд бурдор бояд кашид
سر دزد بر دار باید کشید
Бадви моҳи гардони бадии дараҷаон
بدو ماه گردان بدی در جهان
Бадви некуӣ зу набӯдӣ ниҳон
بد و نیکویی زو نبودی نهان
Баҳр кишварӣ дод кардӣ чунин
بهر کشوری داد کردی چنین
зи деҳқон ҳаме ёфтӣ офарин
ز دهقان همییافتی آفرین
Писари бади мар ӯро гиромии яке
پسر بد مر او را گرامی یکی
Ки аз моҳ пайдо набӯд андакӣ
که از ماه پیدا نبود اندکی
Мар ӯро падар карда парвизи ном
مر او را پدر کرده پرویز نام
Гуҳаш хондӣ хусрави шодком
گهش خواندی خسرو شادکام
Набӯдӣ ҷудои як замон аз падар
نبودی جدا یک زمان از پدر
Падар низ ншгиФтӣ аз писар
پدر نیز نشگیفتی از پسر
Чунон бад ки асбии з охир биҷуст
چنان بد که اسبی ز آخر بجست
Ки бади шоҳи парвизро бар нишаст
که بد شاه پرویز را برنشست
Сӯй киштманд омад асби ҷавон
سوی کشتمند آمد اسب جوان
Нигаҳбони асб андар омад давон
نگهبان اسب اندر آمد دوان
Биёмад худованди он кишти зор
بیامد خداوند آن کشتزار
Ба пеш муваккил бинолед зор
به پیش موکّل بنالید زار
Муваккил бадв гуфт кин асб кист
موکّل بدو گفت کین اسب کیست
Ки бар даму гӯшаш бибояд гирист
که بر دم و گوشش بباید گریست
Худованд гуфт асби парвизи шоҳ
خداوند گفت اسب پرویز شاه
Надорад ҳамеи кҳтронрои нигоҳ
ندارد همی کهتران را نگاه
Биёмад муваккил бар шаҳриёр
بیامد موکل بر شهریار
Бигуфт онч бишунид аз кишти зор
بگفت آنچ بشنید از کشتزار
Бадв гуфт ҳурмуз брФтн бакӯш
بدو گفت هرمز برفتن بکوش
Бабри асбро дар замони даму гӯш
ببر اسب را در زمان دم و گوش
Зӣоне ки омад барон киштманд
زیانی که آمد بران کشتمند
Шумориш бибояд шумурдан ки чанд
شمارش بباید شمردن که چند
зи хусрави зиёни боз бояд ситад
ز خسرو زیان باز باید ستد
Агар сад зиёнаст агар панҷсад
اگر صد زیانست اگر پانصد
Дирамҳои ганҷӣ барон кишти зор
درمهای گنجی بران کشتزار
Бирезанд пеши худованди кор
بریزند پیش خداوند کار
Чу бишунид парвизи пӯзиши кунон
چو بشنید پرویز پوزشکنان
Барангехт аз ҳар сӯеи меҳтарон
برانگیخت از هر سویی مهتران
Бензади падар то бубахшад гуноҳ
به نزد پدر تا ببخشد گناه
Набарди дами вгўши асби сиёҳ
نبرَّد دم و گوش اسب سیاه
Барошуфт азон пас бирав шаҳриёр
برآشفت ازان پس برو شهریار
Битундии бузади бонг бар пешкор
بتندی بزد بانگ بر پیشکار
Муваккил шуд аз бими ҳурмузи давон
موکّل شد از بیم هرمز دوان
Бидон кишти наздики асби ҷавон
بدان کشت نزدیک اسب جوان
Бхнҷри ҷдокрд зу гӯшу дам
بخنجر جدا کرد زو گوش و دم
Барон кишти зорӣ ки озурд сам
بران کشتزاری که آزرد سُم
Ҳамон низ товон бидон додхоҳ
همان نیز تاوان بدان دادخواه
Расониди хусрави бФрмони шоҳ
رسانید خسرو بفرمان شاه
Вазони пас бнхчир шуд шаҳриёр
وزان پس بنخچیر شد شهریار
Биоварад ҳар каси фаровони шикор
بیاورد هر کس فراوان شکار
Савории радии марди кндоўрӣ
سواری ردی مرد کنداوری
Спҳбднжодии баланди ахтарӣ
سپهبدنژادی بلنداختری
Барра бар яке руз пураз ғӯра дид
به ره بر یکی رز پُر از غوره دید
Бифармуд токҳтри андари давид
بفرمود تا کهتر اندر دوید
Азон хӯша чанд ббрдӣу барад
ازان خوشهٔ چند ببرید و برد
Боиўону хўолигршро супурд
بایوان و خوالیگرش را سپرد
Биёмад худовандаши андари замон
بیامد خداوندش اندر زمان
Бидон мард гуфт эй бади бадгумон
بدان مرد گفت ای بد بدگمان
Нигаҳбони ин руз набӯдӣ ба ранҷ
نگهبان این رز نبودی به رنج
На динор додӣ баҳоро на ганҷ
نه دینار دادی بها را نه گنج
Чаро ранҷ нобарда кардӣ табоҳ
چرا رنجنابرده کردی تباه
Бинолам кунун аз ту дар пеши шоҳ
بنالم کنون از تو در پیش شاه
Савори диловари зи бими зиён
سوار دلاور ز بیم زیان
Базӯдии камари бозкрд аз миён
بزودی کمر بازکرد از میان
Бадв дод пурмояи заррини камар
بدو داد پرمایه زرّین کمر
Баҳри муҳрае дар нишондаи гуҳар
به هر مهرهای درنشانده گهر
Худованди руз чун камар дид гуфт
خداوند رز چون کمر دید گفت
Ки кирдори бад чанд бояд наҳуфт
که کردار بد چند باید نهفت
Ту бо шаҳриёр ошноӣ макун
تو با شهریار آشنایی مکن
Харида надорӣ баҳоӣ макун
خریده نداری بهایی مکن
Сипосии нуҳум бар ту бар зини камар
سپاسی نهم بر تو بر زین کمر
Бипечӣ агар башнавад додгар
بپیچی اگر بشنود دادگر
Яке марди бади ҳурмузи шаҳриёр
یکی مرد بد هرمز شهریار
Ба пирӯзии андар шудаи номдор
به پیروزی اندر شده نامدار
Бамурдӣ сутӯдаи бҳронҷмн
بمردی ستوده به هر انجمن
Ки аз разм ҳаргиз надидӣ шикан
که از رزم هرگز ندیدی شکن
Ки ҳам доддаҳ буд ва ҳам додхоҳ
که هم دادده بود و هم دادخواه
Кулоҳ ке барниҳода бмоаҳ
کلاه کیی برنهاده بماه
Накардӣ бшҳри мдоини диранг
نکردی بشهر مداین درنگ
Диловари сиррӣ буд бо номи вннг
دلاور سری بود با نام و ننگ
Баҳору тамӯзу зимистони втир
بهار و تموز و زمستان و تیر
Нёсуд ҳурмузи яли шергир
نیاسود هرمز یل شیرگیر
Ҳамеи гашти гирди ҷаҳони сар ба сар
همیگشت گرد جهان سر به سر
Ҳамеи ҷуст дар подшоҳии ҳунар
همیجست در پادشاهی هنر
Чу даҳ сол шуд подшоҳяши рост
چو ده سال شد پادشاهیش راست
зи ҳркшўри овоз бадхоҳ хост
ز هر کشور آواز بدخواه خاست
Биёмад зи роҳ ҳарӣ соваи шоҳ
بیامد ز راه هری ساوه شاه
Абои пел ва бо кӯсу ганҷу сипоҳ
ابا پیل و با کوس و گنج و سپاه
Гар аз лашкари совагирӣ шумор
گر از لشکر ساوه گیری شمار
Бирав чорсди бори бшмри ҳазор
برو چارصد بار بشمر هزار
зи пелони ҷангии ҳазор ва дивист
ز پیلان جنگی هزار و دویست
ТўгФтии магари брзмин роҳ нест
تو گفتی مگر بر زمین راه نیست
зи дашт ҳарӣ то дар мрўрўд
ز دشت هری تا در مرورود
Сипаҳ буд огндаҳ чун тору пуд
سپه بود آگنده چون تار و پود
Вазин рӯй то Марв лашкар кашид
وزین روی تا مرو لشکر کشید
Шуд аз гирди лашкари замини нопадид
شد از گرد لشکر زمین ناپدید
Бҳрмзи яке нома бинвишт шоҳ
بهرمز یکی نامه بنوشت شاه
Ки наздик худ хон з ҳар сӯи сипоҳ
که نزدیک خود خوان ز هر سو سپاه
Бирав роҳи ин лашкар обод кун
برو راه این لشکر آباد کن
Алафи созў аз теғи мо ёдкн
علف ساز و از تیغ ما یاد کن
Барин подшоҳӣ бихоҳам гузашт
برین پادشاهی بخواهم گذشت
Бдрё сипоҳаст ва бар кӯҳу дашт
بدریا سپاهست و بر کوه و دشت
Чу бархонад он номаро шаҳриёр
چو برخواند آن نامه را شهریار
Бпжмрд зон лашкар бе шумор
بپژمرد زان لشکر بیشمار
Вазон рӯй қайсар биёмад зи рӯм
وزان روی قیصر بیامد ز روم
Ба лашкари бзир андар оварад бум
به لشکر بزیر اندر آورد بوم
Сипаҳ буд рӯмии адади сад ҳазор
سپه بود رومی عدد صد هزار
Саворони ҷанговару номдор
سواران جنگآور و نامدار
зи шаҳрӣ ки бигирифт нӯшин равон
ز شهری که بگرفت نوشینروان
Ки аз ном ӯ буд қайсари навон
که از نام او بود قیصر نوان
Биёмад з ҳар кишварии лашкарӣ
بیامد ز هر کشوری لشکری
Ба пеши андаруни номвари меҳтарӣ
به پیش اندرون نامور مهتری
Сипоҳӣ биёмад зи роҳи хазар
سپاهی بیامد ز راه خزر
Каз эшон сияҳ шуд ҳамаи бум ва бар
کز ایشان سیه شد همه بوم و بر
Ҷаҳондидаи бдоли дарпеш буд
جهاندیده بدال در پیش بود
Ки бо ганҷ ва бо лашкари хеш буд
که با گنج و با لشکر خویش بود
зи арминиаҳ то дар Ардабӣл
ز ارمینیه تا در اردبیل
Пароганда шуд лашкараши хайли хайл
پراگنده شد لشکرش خیل خیل
зи дашти саворони найзаи гузор
ز دشت سواران نیزهگزار
Сипоҳӣ биёмад фузун аз шумор
سپاهی بیامد فزون از شمار
Чўъбос ва чу Ҳамзаи шани пешрав
چو عباس و چو حمزه شان پیشرو
Саворону гардани фарозони нав
سواران و گردنفرازان نو
зи тороҷ вайрон шуд он бум вараст
ز تاراج ویران شد آن بوم و رست
Ки ҳурмузи ҳамеи бож эшон биҷуст
که هرمز همی باژ ایشان بجست
Биёмад сипаҳи тобаи оби Фурот
بیامد سپه تا به آب فرات
Намонад андари он буми ҷои набот
نماند اندر آن بوم جای نبات
Чу торик шуд рӯзгор баӣ
چو تاریک شد روزگار بهی
зи лашкар бҳрмз расед огаҳӣ
ز لشکر بهرمز رسید آگهی
Чу бишунид гуфтори корогҳон
چو بشنید گفتار کارآگهان
Ба пжмрди шодоби шоҳи ҷаҳон
بپژمرد شاداب شاه جهان
Фиристоду эрониёнро бихонад
فرستاد و ایرانیان را بخواند
Саросари ҳамаи кохи мардуми нишонд
سراسر همه کاخ مردم نشاند
Баровард розӣ ки буд аз наҳуфт
برآورد رازی که بود از نهفت
Бидон номдорон Эрон бигуфт
بدان نامداران ایران بگفت
Ки чандини сипаҳ рӯй ба Эрони ниҳод
که چندین سپه روی به ایران نهاد
Касе дар ҷаҳон ин надорад биёад
کسی در جهان این ندارد بیاد
Ҳамаи номдорони фурӯи монданд
همه نامداران فرو ماندند
з ҳар гӯнаи андешаҳо ронданд
ز هرگونه اندیشهها راندند
Бигуфтанд к-эии шоҳ бо ройу ҳуш
بگفتند کای شاه با رای و هوش
Яке андарин кор бигушоӣ гӯш
یکی اندرین کار بگشای گوش
Хирадманди шоҳӣ ва мо кеҳтарем
خردمند شاهی و ما کهتریم
Ҳамеи хештан мӯбадӣ нашмурем
همی خویشتن موبدی نشمریم
Брондиш то чора кор чист
براندیش تا چارهٔ کار چیست
Бирав буми моро нигаҳдор кист
بر و بوم ما را نگهدار کیست
Чунин гуфт мӯбад ки будаш вазир
چنین گفت موبد که بودش وزیر
Ки эй шоҳи доноу дониш пазир
که ای شاه دانا و دانشپذیر
Сипоҳи хазар гар бияёд ба ҷанг
سپاه خزر گر بیاید به جنگ
Наёбанд ҷангии замонии диранг
نیابند جنگی زمانی درنگ
Абои рӯмён достонҳо занем
ابا رومیان داستانها زنیم
Збн поя тозён бркним
ز بن پایهٔ تازیان برکَنیم
Надорам ба дили бими азтозён
ندارم به دل بیم از تازیان
Ки аздидшон дида дорад зиён
که از دیدشان دیده دارد زیان
Ки ҳам морхўорнди ваҳми сусмор
که هم مارخوارند و هم سوسمار
Надоранд ҷангии гуҳи корзор
ندارند جنگی گه کارزار
Туро сова шоҳаст наздиктар
تو را ساوه شاهست نزدیکتر
Взўи кори мо низ ториктар
وزو کار ما نیز تاریکتر
зи роҳи хуросон буд ранҷи мо
ز راه خراسان بوَد رنج ما
Ки вайрон кунад лашкару ганҷи мо
که ویران کند لشکر و گنج ما
Чу тарк андар ояд зи Ҷайҳун ба ҷанг
چو ترک اندر آید ز جیحون به جنگ
Набояд барин кор кардани диранг
نباید برین کار کردن درنگ
Ба мӯбад чунин гуфт ҷӯяндаи роҳ
به موبد چنین گفت جوینده راه
Ки акнӯн чаҳ созем бо соваи шоҳ
که اکنون چه سازیم با ساوه شاه
Бадв гуфт мӯбад ки лашкар бисоз
بدو گفت موبد که لشکر بساز
Ки хусрав ба лашкар буд сарфароз
که خسرو به لشکر بوَد سرفراز
Арзро бихон то биорад шумор
عَرِض را بخوان تا بیارد شمار
Ки чандаст мардум ки ояд ба кор
که چندست مردم که آید به کار
Арз бо ҷарида ба наздики шоҳ
عَرِض با جریده به نزدیک شاه
Биёмад биоварад бе мари сипоҳ
بیامد بیاورد بیمَر سپاه
Шумор сипоҳ омадаш сад ҳазор
شمار سپاه آمدش صد هزار
Пиёдаи басӣ дар миёни савор
پیاده بسی در میان سوار
Бадв гуфт мӯбад ки бо соваи шоҳ
بدو گفت موبد که با ساوه شاه
Сазадгар ншўрим бо ин сипоҳ
سزد گر نشوریم با این سپاه
Магари мардумии ҷӯӣу ростӣ
مگر مردمی جویی و راستی
Бадӯри аФгнии кажӣу костӣ
بدور افگنی کژّی و کاستی
Раҳонеи сари кеҳтари онрои зи бад
رهانی سر کهتران را ز بد
Чунон каз раҳ подшоҳон сазад
چنان کز ره پادشاهان سزد
Шнидстии он достони бузург
شنیدستی آن داستان بزرگ
Ки арҷосби он номдорстрг
که ارجاسب آن نامدار سترگ
Бгштосбу лҳросб аз баҳри дайн
بگشتاسب و لهراسب از بهر دین
Чаҳ бад кард бо он саворони чин
چه بد کرد با آن سواران چین
Чаҳ омад зи тимори бршҳри Балх
چه آمد ز تیمار بر شهر بلخ
Ки шуд зиндагонӣ барон буми талх
که شد زندگانی بران بوم تلخ
Чунин то кушода шуд Исфандиёр
چنین تا گشاده شد اسفندیار
Ҳаме буд ҳар гӯнаи корзор
همیبود هر گونهٔ کارزار
зи меҳтари бсол ар чаҳ ман кеҳтарам
ز مهتر بسال ار چه من کهترم
Азуи ман бондишаҳ бар бигузарам
ازو من باندیشه بر بگذرم
Ба мӯбад чунин гуфт пас шаҳриёр
به موبد چنین گفت پس شهریار
Ки қайсар наҷуед зи мо корзор
که قیصر نجوید ز ما کارزار
Ҳамон шаҳрҳо рака бигирифт шоҳ
همان شهرها را که بگرفت شاه
Сипорам бадв бозгардад зи роҳ
سپارم بدو بازگردد ز راه
Фиристодае ҷусти гирду дабир
فرستادهای جست گرد و دبیر
Хирадманд ва гуёу дониш пазир
خردمند و گویا و دانشپذیر
Ба қайсари чунин гӯии кзшҳри рӯм
به قیصر چنین گوی کز شهر روم
Нахоҳам дигар божи он марзу бум
نخواهم دگر باژ آن مرز و بوم
Ту ҳам пой дар марз Эрон манеҳ
تو هم پای در مرز ایران منه
Чу хоҳӣ ки ма бошӣу рӯзбеҳ
چو خواهی که مه باشی و روزبه
Фиристода чун пеш қайсар расед
فرستاده چون پیش قیصر رسید
Бигуфт онч аз шоҳ Эрон шунид
بگفت آنچ از شاه ایران شنید
зи раҳи бозгашти он замони шоҳи рӯм
ز ره بازگشت آن زمان شاه روم
Наёвард ҷанги андарони марзу бум
نیاورد جنگ اندران مرز و بوم
Сипоҳӣ аз эрониёни баргузед
سپاهی از ایرانیان برگزید
Ки аз гирдашон рӯз шуд нопадид
که از گردشان روز شد ناپدید
Фиристодашон то барон бум ва бар
فرستادشان تا بران بوم و بر
Ба пои андари оранди марзи хазар
به پای اندر آرند مرز خزر
Сипаҳдорашони пеши хрод буд
سپهدارشان پیش خرّاد بود
Ки бо фару авранг ва бо дод буд
که با فرّ و اورنگ و با داد بود
Чу омад бори миниа дар сипоҳ
چو آمد به ارمینیه در سپاه
Сипоҳ хазар барграфтанд роҳ
سپاه خزر برگرفتند راه
Вази эшон фаровон бикуштанд низ
وز ایشان فراوان بکشتند نیز
Гирифтанд зон марз бисёр чиз
گرفتند زان مرز بسیار چیز
Чу огоҳӣ омад ба наздики шоҳ
چو آگاهی آمد به نزدیک شاه
Ки хрод пирӯз шуд бо сипоҳ
که خرّاد پیروز شد با سپاه
Биҷузи кӣнаи сова шоҳаш намонад
بجز کینهٔ ساوه شاهش نماند
Хирадро ба андешаи андари нишонд
خرد را به اندیشه اندر نشاند
Яке бандаи бади шоҳро шодком
یکی بنده بد شاه را شادکام
Хирадманду биноу настуи ном
خردمند و بینا و نستوه نام
Ба шоҳ ҷаҳон гуфт анӯшаи бадӣ
به شاه جهان گفت انوشه بدی
зи ту даври бодо ҳамеша бадӣ
ز تو دور بادا همیشه بدی
Бипурсед бояд зи Меҳрони ситод
بپرسید باید ز مهران ستاد
Ки аз рӯзгорон чаҳ дорад биёад
که از روزگاران چه دارد بیاد
Ба кунҷӣ нишастаст бо занад ва аст
به کنجی نشستست با زند و اُست
зи умеди гетӣ шудаи перу суст
ز امید گیتی شده پیر و سست
Бад-ӣни рӯзгорон бар ӯ шудам
بدین روزگاران بر او شدم
Яке рӯзи ваяки шаб бар ӯ бидам
یکی روز و یک شب بر او بدم
Ҳаме гуфт ӯро ман аз соваи шоҳ
همیگفتم او را من از ساوه شاه
зи пелони ҷангӣ ва чандон сипоҳ
ز پیلان جنگی و چندان سپاه
Чунин дод посух чу омад сухан
چنین داد پاسخ چو آمد سخن
Азон гуфта рӯзгори куҳан
ازان گفتهٔ روزگار کهن
Бпрсидм аз пери Меҳрони ситод
بپرسیدم از پیر مهران ستاد
Ки аз рӯзгорон чаҳ дории биёад
که از روزگاران چه داری بیاد
Чунин дод посух ки шоҳи ҷаҳон
چنین داد پاسخ که شاه جهان
Агар прсдм бозгуем ниҳон
اگر پرسدم بازگویم نهان
Шаҳаншоҳ фармуд то дар замон
شهنشاه فرمود تا در زمان
Бишуд назд ӯ номадории дмон
بشد نزد او نامداری دمان
Тани пер азон кох бардоштанд
تن پیر ازان کاخ برداشتند
Ба маҳди андаруни тези бгзоштнд
به مهد اندرون تیز بگذاشتند
Чу омад бршоаҳи марди куҳан
چو آمد بر شاه مرد کهن
Дилӣ пар задонаш сиррии пурсухан
دلی پر ز دانش سری پرسخن
Бипурсед ҳурмузи зи Меҳрони ситод
بپرسید هرمز ز مهران ستاد
Казин тарки ҷангӣ чаҳ дории биёад
کزین ترک جنگی چه داری بیاد
Чунин дод посухи бадви марди пер
چنین داد پاسخ بدو مرد پیر
Ки эй шоҳи гӯяндаи вёдгир
که ای شاه گوینده و یادگیر
Бдонгаҳи куҷои модаратро зи чин
بدانگه کجا مادرت را ز چین
Фиристод хоқон ба Эрони замин
فرستاد خاقان به ایرانزمین
Бхўоҳндгӣ ман бидам пешрав
بخواهندگی من بدم پیشرو
Сдўи шасти мард аз далерони гӯ
صد و شست مرد از دلیران گو
Падарати он ҷаҳондори доноу рост
پدرت آن جهاندار دانا و راست
зи хоқон пурсатторзода нахост
ز خاقان پرستارزاده نخواست
Маро гуфт ҷузи духт хотун махоҳ
مرا گفت جز دخت خاتون مخواه
Нзибди парастор дар пешгоҳ
نزیبد پرستار در پیشگاه
Бирафтам ба наздики хоқони чин
برفتم به نزدیک خاقان چین
Ба шоҳӣ бирав хондам офарин
به شاهی برو خواندم آفرین
Варои духтарии панҷ бад чун баҳор
ورا دختری پنج بد چون بهار
Саросари пар аз буиу ранг ва нигор
سراسر پر از بوی و رنگ و نگار
Маро дар шабистон фиристод шоҳ
مرا در شبستان فرستاد شاه
Бирафтам барон номвари пешгоҳ
برفتم بران نامور پیشگاه
Рухи духтаронро биёростанд
رخ دختران را بیاراستند
Сари зулф бар гули бпиростнд
سر زلف بر گل بپیراستند
Магари модарат бар сар афсар надошт
مگر مادرت بر سر افسر نداشت
Ҳамон ёрау тавқ вгўҳр надошт
همان یاره و طوق و گوهر نداشت
Аз эшон ҷуз ӯ духт хотун набӯд
از ایشان جز او دخت خاتون نبود
Ба перояу ранг воФсўн набӯд
به پیرایه و رنگ و افسون نبود
Ки хотуни чинии зи фағфур буд
که خاتون چینی ز فغفور بود
Ба гавҳари зкрдори бади давр буд
به گوهر ز کردار بد دور بود
Ҳамеи модарашро ҷигар зон бахаст
همی مادرش را جگر زان بخست
Ки фарзанд ҷое шавад дурдаст
که فرزند جایی شود دوردست
Дижам буд зон духтари порсо
دژم بود زان دختر پارسا
Гасӣ кардан аз хонаи подшо
گسی کردن از خانهٔ پادشا
Ман ӯро гузин кардам аз духтарон
من او را گزین کردم از دختران
Нигаҳи доштами чашм зон дигарон
نگه داشتم چشم زان دیگران
Маро гуфт хотун ки дигар гузин
مرا گفت خاتون که دیگر گزین
Ки ҳар панҷ хубанд ва бо офарин
که هر پنج خوبند و باآفرین
Марои посухи ин бад ки ин боядам
مرا پاسخ این بد که این بایدم
Чу дигар гузинам газанд оядам
چو دیگر گزینم گزند آیدم
Фиристоду кндоўронро бихонад
فرستاد و کنداوران را بخواند
Бртхти шоҳӣ ба зонуи нишонд
بر تخت شاهی به زانو نشاند
Бипурсаш гирифт ахтари духтараш
بپرسش گرفت اختر دخترش
Ки то чун буд гардиши ахтараш
که تا چون بود گردش اخترش
Ситора шимур гуфт ҷузи некуӣ
ستارهشمر گفت جز نیکویی
Набинӣ вҷз ростӣ нашнавӣ
نبینی و جز راستی نشنوی
Азин духт ва аз шоҳи эрониён
ازین دخت و از شاه ایرانیان
Яке кӯдак ояд чу шери жён
یکی کودک آید چو شیر ژیان
Бболои баланду ббозўии ситабр
ببالا بلند و ببازو ستبر
Ба мардӣ чу шер ва бубахшаш чу абр
به مردی چو شیر و ببخشش چو ابر
Сияҳи чашму пари хашму нобурдбор
سیهچشم و پرخشم و نابردبار
Падар бугзарад ӯ буд шаҳриёр
پدر بگذرد او بود شهریار
Фаровони зи ганҷи падар бар хӯрд
فراوان ز گنج پدر برخورد
Басии рӯзгорон ббд нашимурд
بسی روزگاران ببد نشمرد
Вазони пас яке шоҳи хезади сутург
وزان پس یکی شاه خیزد سترگ
з таркон биорад сипоҳии бузург
ز ترکان بیارد سپاهی بزرگ
Бисозад ки Эрону шҳримн
بسازد که ایران و شهر یمن
Саросар бигирад барон анҷуман
سراسر بگیرد بران انجمن
Азуи шоҳ Эрон шавад дардманд
ازو شاه ایران شود دردمند
Битарсад зи пирӯзи бахти баланд
بترسد ز پیروز بخت بلند
Яке кеҳтарӣ бошадаш дурдаст
یکی کهتری باشدش دوردست
Савории сарафрози мҳтрпрст
سواری سرافراز مهترپرست
Бболои дароз ва ба андоми хушк
ببالا دراز و به اندام خشک
Ба гирди сараши ҷаъди мӯеи чўмшк
به گرد سرش جَعد مویی چو مشک
Сухановарӣ ҷилду бинии бузург
سخنآوری جلد و بینی بزرگ
Сияҳ чарадау тундгӯӣу сутург
سیهچرده و تندگوی و سترگ
Ҷаҳонҷӯй чубина дорад лақаб
جهانجوی چوبینه دارد لقب
Ҳам аз паҳлавононишон бошад насаб
هم از پهلوانانش باشد نسب
Чу ин марди чокари бондки сипоҳ
چو این مرد چاکر باندک سپاه
з ҷое бияёд ба даргоҳи шоҳ
ز جایی بیاید به درگاه شاه
Марин таркро ногаҳони бишиканад
مرین ترک را ناگهان بشکند
Ҳамаи лашкарашро баҳами барзанад
همه لشکرش را بهم برزند
Чу бишунид гуфт ситораи шимур
چو بشنید گفتِ ستاره شمر
Надидам зи хоқон касе шодтар
ندیدم ز خاقان کسی شادتر
Ба нӯшин равон дод пас духтараш
به نوشینروان داد پس دخترش
Ки аз духтарон ӯ бадии афсараш
که از دختران او بدی افسرش
Пазируфтам ӯро ман азбҳри шоҳ
پذیرفتم او را من از بهر شاه
Чу он карда бади бозгаштам ба роҳ
چو آن کرده بد بازگشتم به راه
Биоварад чанде гуҳарҳо зи ганҷ
بیاورد چندی گهرها ز گنج
Ки мо ёфтем аз кашӣданаш ранҷ
که ما یافتیم از کشیدنش رنج
Ҳамон то лаб равад Ҷайҳун баранд
همان تا لب رود جیحون براند
Ҷаҳони байни худро бикуштӣ нишонд
جهانبین خود را بکشتی نشاند
зи Ҷайҳуни дилии пари зи ғами бозгашт
ز جیحون دلی پر ز غم بازگشت
зи фарзанд бо дарди анбози гашт
ز فرزند با درد انباز گشت
Кунун онч дидам бигуфтам ҳама
کنون آنچ دیدم بگفتم همه
Ба пеши ҷаҳондори шоҳи рама
به پیش جهاندار شاه رمه
Азин кишвари ин мардро бози ҷӯй
ازین کشور این مرد را بازجوی
Бпўиндаҳ шояд ки гӯйии бпўӣ
بپوینده شاید که گویی بپوی
Ки пирӯзии шоҳ бар даст ӯст
که پیروزی شاه بر دست اوست
Бдшмни ммони ин сухан гар бадваст
بدشمن ممان این سخن گر بدوست
Бигуфт ину ҷонаши баромади зи тан
بگفت این و جانش برآمد ز تن
Бирав зор ва гирён шуданд анҷуман
برو زار و گریان شدند انجمن
Шаҳаншоҳ зу дар шигифтӣ бимонад
شهنشاه زو در شگفتی بماند
Ба мижгони ҳамеи хӯни дили брФшонд
به مژگان همی خون دل برفشاند
Ба эрониён гуфт Меҳрони ситод
به ایرانیان گفت مهران ستاد
Ҳаме дошт ин ростӣҳо биёад
همیداشت این راستیها بیاد
Чу бо ман якояк бигуфт ва бамурд
چو با من یکایک بگفت و بمرد
Писандидаи ҷонаш ба яздони супурд
پسندیده جانش به یزدان سپرد
Сипосами зи яздони казин марди пер
سپاسم ز یزدان کزین مرد پیر
Баромади чунин гуфтани ногузир
برآمد چنین گفتن ناگزیر
Нишони ҷуст бояд з ҳар меҳтарӣ
نشان جست باید ز هر مهتری
Агар меҳтарӣ бошад ар кеҳтарӣ
اگر مهتری باشد ار کهتری
Биҷавӣед то ин биҷой оваред
بجویید تا این بجای آورید
Ҳамаи ранҷҳоро ба пой оваред
همه رنجها را به پای آورید
Яке меҳтарии номбурдор буд
یکی مهتری نامبردار بود
Ки бар охири асби солор буд
که بر آخر اسب سالار بود
Куҷои роди фаррухи бадии номи ӯй
کجا رادفرخ بدی نام اوی
Ҳамаи шодии шоҳи бади коми ӯй
همه شادی شاه بد کام اوی
Биёмад бар шоҳ гуфт ин нишон
بیامد بر شاه گفت این نشان
Ки дод ин сутӯда ба гарданкашон
که داد این ستوده به گردنکشان
зи баҳроми баҳроми пўргшсб
ز بهرام بهرام پورگشسب
Савории сарафрозу пичндаҳи асб
سواری سرافراز و پیچنده اسب
зи андеша ман бихоҳад гузашт
ز اندیشهٔ من بخواهد گذشت
Надидам чунуи марзбонӣ ба дашт
ندیدم چنو مرزبانی به دشت
Ки додӣ бадви брдъу Ардабӣл
که دادی بدو بَردَع و اردبیل
Яке номвари гашти бокӯси вхил
یکی نامور گشت با کوس و خیل
Фиристоду баҳромро мужда дод
فرستاد و بهرام را مژده داد
Суханҳои Меҳрон бирав кард ёд
سخنهای مهران برو کرد یاد
Ҷаҳонҷӯии пӯёни з брдъ бирафт
جهانجوی پویان ز بردع برفت
зи гарданкашони лашкарии баради тафт
ز گردنکشان لشکری برد تفت
Чўбҳроми танг андар омад зи роҳ
چو بهرام تنگ اندر آمد ز راه
Бифармуд то бор доданд шоҳ
بفرمود تا بار دادند شاه
Ҷаҳондида рӯй шаҳаншоҳ дид
جهاندیده روی شهنشاه دید
Барон номдор офарин густаред
بران نامدار آفرین گسترید
Нигаҳ кард шоҳи андрўи як замон
نگه کرد شاه اندرو یک زمان
Набӯдаш бадви ҷуз ба некии гумон
نبودش بدو جز به نیکی گمان
Ншоинҳои Меҳрони ситоди андрўӣ
نشانهای مهران ستاد اندروی
Бидид ва бихандед вшди тоза рӯй
بدید و بخندید و شد تازهروی
Азон пас бипурседу бнўохтш
ازان پس بپرسید و بنواختش
Яке номвари ҷойгаҳи сохташ
یکی نامور جایگه ساختش