Яке рӯзи шоҳи ҷаҳони сӯии кӯҳ

یکی روز شاه جهان سوی کوه

Гузар кард бо чанд каси ҳам гуруҳ

گذر کرد با چند کس هم‌گروه

Падед омад аз даври чизеи дароз

پدید آمد از دور چیزی دراز

Сияҳи рангу тираи тан ва тез тоз

سیه رنگ و تیره تن و تیز تاز

Ду чашм аз бар сар чу ду чашмаи хӯн

دو چشم از بر سر چو دو چشمه خون

зи дӯди даҳонаш ҷаҳони тираи гаван

ز دود دهانش جهان تیره‌گون

Нигаҳ кард Ҳушанги боҳушу санг

نگه کرد هوشنگ باهوش و سنگ

Гирифташ яке санг ва шуд тези чанг

گرفتش یکی سنگ و شد تیز چنگ

Ба зӯр киёнӣ Раҳонед даст

به زور کیانی رهانید دست

Ҷаҳони сӯзи мор аз ҷаҳони ҷӯии ҷуст

جهان‌سوز مار از جهان‌جوی جست

Бар омад ба санги гарони санги хирад

بر آمد به سنگ گران سنگ خرد

Ҳамон ва ҳамин санг бишикаст гирд

همان و همین سنگ بشکست گرد

Фурӯғӣ падед омад аз ҳар ду санг

فروغی پدید آمد از هر دو سنگ

Дили санги гашт аз фурӯғи озаранг

دل سنگ گشت از فروغ آذرنگ

Нашуд мори куштаи валикини зи роз

نشد مار کشته ولیکن ز راز

Аз ин табъи санг оташ омад фароз

از این طبع سنگ آتش آمد فراز

Ҷаҳондори пеши ҷаҳони офарин

جهاندار پیش جهان آفرین

Ниёйиш ҳаме кард ва хонд офарин

نیایش همی کرد و خواند آفرین

Ки ӯро фурӯғии чунин ҳадя дод

که او را فروغی چنین هدیه داد

Ҳамин оташи онгоҳи қиблаи ниҳод

همین آتش آنگاه قبله نهاد

Бигуфто фурӯғӣаст ин эзадӣ

بگفتا فروغی است این ایزدی

Парастед бояд агар бхрдӣ

پرستید باید اگر بخردی

Шаб омад бар афрӯхт оташ чу кӯҳ

شب آمد بر افروخت آتش چو کوه

Ҳамон шоҳ дар гирд ӯ бо гуруҳ

همان شاه در گرد او با گروه

Яке ҷашн кард он шаб ва бода хӯрд

یکی جشن کرد آن شب و باده خْوَرد

Садаи номи он ҷашн фархунда кард

سده نام آن جشن فرخنده کرد

з Ҳушанг монад ин садаи ёдгор

ز هوشنگ ماند این سده یادگار

Басии бод чун ӯ дигар шаҳриёр

بسی باد چون او دگر شهریار

Каз обод кардани ҷаҳон шод кард

کز آباد کردن جهان شاد کرد

Ҷаҳонӣ ба некӣ аз ӯ ёд кард

جهانی به نیکی از او یاد کرد