Чу хуршед бар гунбади ложвард

چو خورشید بر گنبد لاژورد

Саропарда Эй зад зи дебои зард

سراپرده‌ای زد ز دیبای زرد

Хурӯшӣ баланд омад аз дидаи гоҳ

خروشی بلند آمد از دیده‌گاه

Бгўдрзи к-эии паҳлавони сипоҳ

بگودرز کای پهلوان سپاه

Сипоҳ омаду роҳ наздик шуд

سپاه آمد و راه نزدیک شد

зи гирди сипаҳи рӯз торик шуд

ز گرد سپه روز تاریک شد

Биҷунбед Гӯдарз аз ҷои хеш

بجنبید گودرز از جای خویش

Биоварад пӯяндаи болои хеш

بیاورد پوینده بالای خویش

Сӯии гирд торик биниҳод рӯй

سوی گرد تاریک بنهاد روی

Ҳаме шуд халидаи дилу роҳи ҷӯй

همی شد خلیده دل و راه‌جوی

Биёмад чу наздик эшон расед

بیامد چو نزدیک ایشان رسید

Дирафши фиребурз коўс дид

درفش فریبرز کاوس دید

Ки ӯ бади бойирони сипаҳи пеши рӯ

که او بد بایران سپه پیش‌رو

Писандидау хеши солори нав

پسندیده و خویش سالار نو

Пиёда шуд аз аспи Гӯдарзи пер

پیاده شد از اسپ گودرز پیر

Ҳамон лашкари афрӯзи дониш пазир

همان لشکر افروز دانش‌پذیر

Гирифтанд мари икдгрро канор

گرفتند مر یکدگر را کنار

Хурӯшии баромади з ҳар ду бзор

خروشی برآمد ز هر دو بزار

Фиребурз гуфт эй сипаҳдори пер

فریبرز گفت ای سپهدار پیر

Ҳамеша баҷанг андарии ногузир

همیشه بجنگ اندری ناگزیر

зи кини Сиёвуши ту дории зиён

ز کین سیاوش تو داری زیان

Дариғо саворони Гӯдарзён

دریغا سواران گودرزیان

Азишон турои музд бисёр бод

ازیشان ترا مزد بسیار باد

Сари бахти душмани нигунсори бод

سر بخت دشمن نگونسار باد

Сипос аз худованди хуршеду моҳ

سپاس از خداوند خورشید و ماه

Ки дидам турои зинда бар ҷойгоҳ

که دیدم ترا زنده بر جایگاه

Азишон баборед Гӯдарзи хӯн

ازیشان ببارید گودرز خون

Ки буданд куштаи бхоки андарун

که بودند کشته بخاک اندرون

Бадв гуфт бингар ки аз бахти бад

بدو گفت بنگر که از بخت بد

Ҳаме бар серум ҳар замон бад расад

همی بر سرم هر زمان بد رسد

Дарин ҷанги пӯр ва набера намонад

درین جنگ پور و نبیره نماند

Сипоҳу дирафш ва табира намонад

سپاه و درفش و تبیره نماند

Фромш шудам кори он корзор

فرامش شدم کار آن کارزار

Кунунаст разм ва кунунаст кор

کنونست رزم و کنونست کار

Сипоҳаст чандон барин дашту роғ

سپاهست چندان برین دشت و راغ

Ки рӯй замини гашт чун пари зоғ

که روی زمین گشت چون پر زاغ

Ҳамаи лашкари Тӯс бо ин сипоҳ

همه لشکر طوس با این سپاه

Чу тира шубонаст бо нури моҳ

چو تیره شبانست با نور ماه

зи чину зи сақлоби вази ҳинду рӯм

ز چین و ز سقلاب وز هند و روم

зи вайрони гетӣу ободи бум

ز ویران گیتی و آباد بوم

Ҳамоно намондаст як ҷонвар

همانا نماندست یک جانور

Магари баста бар ҷанги мо бар камар

مگر بسته بر جنگ ما بر کمر

Кунун то нагӯйӣ ки рустам куҷост

کنون تا نگویی که رستم کجاست

з ғамҳо нагардад марои пушти рост

ز غمها نگردد مرا پشت راست

Фиребурз гуфт аз пас ман зи ҷой

فریبرز گفت از پس من ز جای

Биёмад набӯдаш ҷуз аз разми рой

بیامد نبودش جز از رزم رای

Шаби тираро то сипедаи дмон

شب تیره را تا سپیده دمان

Бияёд барра бар наҷуед замон

بیاید بره بر نجوید زمان

Кунун ман куҷои гирами оромгоҳ

کنون من کجا گیرم آرامگاه

Куҷои ронами ин хори мояи сипоҳ

کجا رانم این خوار مایه سپاه

Бадв гуфт Гӯдарзи рустам чаҳ гуфт

بدو گفت گودرز رستم چه گفت

Ки гуфтор ӯро нишоед наҳуфт

که گفتار او را نشاید نهفت

Фиребурз гуфт эй ҷаҳондидаи мард

فریبرز گفت ای جهاندیده مرد

Таҳамтани нафармуди моро набард

تهمتن نفرمود ما را نبرد

Ббошид гуфт андарони размгоҳ

بباشید گفت اندران رزمگاه

Набояд шудани пеш рӯй сипоҳ

نباید شدن پیش روی سپاه

Бибояд бидон размгоҳ орамид

بباید بدان رزمگاه آرمید

Яке то дирафш ман ояд падед

یکی تا درفش من آید پدید

Бирафт ӯу Гӯдарз бо ӯ бирафт

برفت او و گودرز با او برفت

Бароа ҳамован хиромед тафт

براه هماون خرامید تفت

Чу лашкар падед омад аз дидаи гоҳ

چو لشکر پدید آمد از دیده‌گاه

Бишуд дидаи бони пеши турони сипоҳ

بشد دیده‌بان پیش توران سپاه

Каз Эрони яке лашкар омад бдшт

کز ایران یکی لشکر آمد بدشت

Азон рӯй сӯии ҳамовани гузашт

ازان روی سوی هماون گذشت

Сипаҳбад бишуд пеши хоқони чин

سپهبد بشد پیش خاقان چین

Ки омад сипоҳии зи Эрони замин

که آمد سپاهی ز ایران زمین

Ндонем чандаст ва солор кист

ندانیم چندست و سالار کیست

Чаҳ созему дармони ин кор чист

چه سازیم و درمان این کار چیست

Бадв гуфт комуси разми озмоӣ

بدو گفت کاموس رزم آزمای

Баҷое ки меҳтар ту бошӣ бпоӣ

بجایی که مهتر تو باشی بپای

Бузургони даргоҳи афросйоб

بزرگان درگاه افراسیاب

Сипоҳии бикрдори дарёии об

سپاهی بکردار دریای آب

Ту доне чаҳ кардӣ бад-ӣни панҷ моҳ

تو دانی چه کردی بدین پنج ماه

Барин дашт бо хори мояи сипоҳ

برین دشت با خوار مایه سپاه

Кунун чун замин србср лашкараст

کنون چون زمین سربسر لشکرست

Чу хоқону маншури кндоўрст

چو خاقان و منشور کنداورست

Бимон то ҳунарҳо падеди оварем

بمان تا هنرها پدید آوریم

Ту дар бастӣ ва мо калиди оварем

تو در بستی و ما کلید آوریم

Гар аз кобулу зобулу моиу ҳинд

گر از کابل و زابل و مای و هند

Шавад рӯй гетӣ чу рӯмӣ паранд

شود روی گیتی چو رومی پرند

Ҳамоно ба танҳо тан ман наянд

همانا به تنها تن من نیند

Нагӯйӣ ки эрониён худ кӣанд

نگویی که ایرانیان خود کیند

Ту тарсоне аз рустами номдор

تو ترسانی از رستم نامدار

Нахустин азу ман барорам дамор

نخستین ازو من برآرم دمار

Гараш як замони андари орми бдом

گرش یک زمان اندر آرم بدام

Нмонм ки монад бгитиши ном

نمانم که ماند بگیتیش نام

Ту аз лашкари систони хаста Эй

تو از لشکر سیستان خسته‌ای

Дили хеш дар ҷангашони баста Эй

دل خویش در جنگشان بسته‌ای

Яке бори дасти ман андари набард

یکی بار دست من اندر نبرد

Нигаҳ кун ки бархезад аз дашти гирд

نگه کن که برخیزد از دشت گرد

Бадоне ки андари ҷаҳон мард кист

بدانی که اندر جهان مرد کیست

Далерон кадоманд ва пайкор чист

دلیران کدامند و پیکار چیست

Бадв гуфт перони конўшаҳи бадӣ

بدو گفت پیران کانوشه بدی

Ҳамеша зи ту даври дасти бадӣ

همیشه ز تو دور دست بدی

Бпирон чунин гуфт хоқони чин

بپیران چنین گفت خاقان چین

Ки комусро роҳ додӣ бкин

که کاموس را راه دادی بکین

Бикрдор пеш оварад ҳарч гуфт

بکردار پیش آورد هرچ گفت

Ки бо кӯҳ ёраст ва бо пели ҷуфт

که با کوه یارست و با پیل جفت

Аз эрониён нест чандини сухан

از ایرانیان نیست چندین سخن

Дили ҷангҷуёни чунин бад макун

دل جنگجویان چنین بد مکن

Бойирон намонем як сарфароз

بایران نمانیم یک سرفراز

Барорем гирд аз нишебу фароз

برآریم گرد از نشیب و فراز

Ҳронкс ки ҳастанд бо ҷоҳу об

هرانکس که هستند با جاه و آب

Фиристем наздики афросйоб

فرستیم نزدیک افراسیاب

Ҳама пой карда ба бандгарон

همه پای کرده به بندگران

Вазишони Фгндаҳи фаровони сарон

وزیشان فگنده فراوان سران

Бойирон намонем барги дарахт

بایران نمانیم برگ درخت

На гоҳ ва на шоҳ ва на тоҷ ва на тахт

نه گاه و نه شاه و نه تاج و نه تخت

Бихандед перон ва кард офарин

بخندید پیران و کرد آفرین

Барон номдорону хоқони чин

بران نامداران و خاقان چین

Блшкр гуҳ омад дилии шодмон

بلشکر گه آمد دلی شادمان

Бирафтанд таркони ҳам андари замон

برفتند ترکان هم اندر زمان

Чу ҳумону лҳоку Фршидўрд

چو هومان و لهاک و فرشیدورد

Бузургону шерони рӯзи набард

بزرگان و شیران روز نبرد

Бигуфтанд комади зи Эрони сипоҳ

بگفتند کامد ز ایران سپاه

Яке пеши рӯ бо дирафшии сиёҳ

یکی پیش رو با درفشی سیاه

зи корогҳони номадории дмон

ز کارآگهان نامداری دمان

Бирафт ва биёмад ҳам андари замон

برفت و بیامد هم اندر زمان

Фиребурз коўс гуфтанд ҳаст

فریبرز کاوس گفتند هست

Сипоҳии сарафрозу хсрўпрст

سپاهی سرافراز و خسروپرست

Чу рустам набошад азу бок нест

چو رستم نباشد ازو باک نیست

Дам ӯ барин заҳр тирёк нест

دم او برین زهر تریاک نیست

Абои онки комуси рӯзи набард

ابا آنک کاموس روز نبرد

Ҳамеи пилтанро надорад бамурд

همی پیلتن را ندارد بمرد

Мабодо ки ӯ ояд эдар баҷанг

مبادا که او آید ایدر بجنگ

Вагар чанд комус гардад наҳанг

وگر چند کاموس گردد نهنگ

На рустам на аз систон лашкараст

نه رستم نه از سیستان لشکرست

Фиребурзро хок ва хӯн эдараст

فریبرز را خاک و خون ایدرست

Чунин гуфт перон ки аз тахту гоҳ

چنین گفت پیران که از تخت و گاه

Шудам сайру безорам аз ҳўру моҳ

شدم سیر و بیزارم از هور و ماه

Ки чун ман шунидам каз Эрони сипоҳ

که چون من شنیدم کز ایران سپاه

Хиромед ва омад бад-ӣни размгоҳ

خرامید و آمد بدین رزمگاه

Бишуд ҷону мағзи серуми пари зи дард

بشد جان و مغز سرم پر ز درد

Баромади яке аз дилами боди сард

برآمد یکی از دلم باد سرد

Бадв гуфт клбоди кин дард чист

بدو گفت کلباد کین درد چیست

Чаро бояд аз Тӯс ва рустам гирист

چرا باید از طوس و رستم گریست

зи баси гурзу шамшеру пелу сипоҳ

ز بس گرز و شمشیر و پیل و سپاه

Миёни андаруни бодро нест роҳ

میان اندرون باد را نیست راه

Чаҳ эрониёни пеши мо дар чаҳ хок

چه ایرانیان پیش ما در چه خاک

зи Кайхусраву Тӯсу рустам чаҳ бок

ز کیخسرو و طوس و رستم چه باک

Парогандаи гаштанд азон ҷойгоҳ

پراگنده گشتند ازان جایگاه

Сӯии хайма хеш карданд роҳ

سوی خیمهٔ خویش کردند راه

Азон пас чу огоҳӣ омад ба Тӯс

ازان پس چو آگاهی آمد به طوس

Ки шуд рӯй кишвари пари овои кӯс

که شد روی کشور پر آوای کوس

Аз Эрон биёмад гӯи пилтан

از ایران بیامد گو پیلتن

Фиребурзи коўс ва он анҷуман

فریبرز کاوس و آن انجمن

Бифармуд то баркашиданд кӯс

بفرمود تا برکشیدند کوس

зи гирди сипаҳи кӯҳи гашти обнӯс

ز گرد سپه کوه گشت آبنوس

зи кӯҳи ҳамовани баромади хурӯш

ز کوه هماون برآمد خروش

Замин омад аз бонг аспон Биҷӯш

زمین آمد از بانگ اسپان بجوش

Сипаҳбад баришон забон баргушод

سپهبد بریشان زبان برگشاد

з Мозандарон кард бисёр ёд

ز مازندران کرد بسیار یاد

Ки бо дев дар ҷанги рустам чаҳ кард

که با دیو در جنگ رستم چه کرد

Баришон чаҳ оварад рӯзи набард

بریشان چه آورد روز نبرد

Сипоҳ офарин хонд бар паҳлавон

سپاه آفرین خواند بر پهلوان

Ки бедор дил бошу равшани равон

که بیدار دل باش و روشن‌روان

Бад-ӣни муждагар дида хоҳӣ равост

بدین مژده گر دیده‌خواهی رواست

Ки ин муждаи ороиши ҷони мост

که این مژده آرایش جان ماست

Кунун чун Таҳамтан биёмад баҷанг

کنون چون تهمتن بیامد بجنگ

Надоранд пои ин сипаҳ бо наҳанг

ندارند پا این سپه با نهنگ

Якояк барон гӯна размӣ кунем

یکایک بران گونه رزمی کنیم

Ки ин нанг аз эрониёни бФгним

که این ننگ از ایرانیان بفگنیم

Дирафши сарафрози хоқону тоҷ

درفش سرافراز خاقان و تاج

Сипарҳои заррин ва он тахти оҷ

سپرهای زرین و آن تخت عاج

Ҳамон афсари пилбонони бзр

همان افسر پیلبانان بزر

Синонҳои заррину заррини камар

سنانهای زرین و زرین کمر

Ҳамон занги заррину заррини ҷарас

همان زنگ زرین و زرین جرس

Ки андари ҷаҳон он надидаст кас

که اندر جهان آن ندیدست کس

Ҳамон чатр каз дами тоўси нар

همان چتر کز دم طاوس نر

Бирав боФтстнди чандон гуҳар

برو بافتستند چندان گهر

Ҷузин низ чанде бчнги оварем

جزین نیز چندی بچنگ آوریم

Чу ҷонро бакӯшему ҷанги оварем

چو جان را بکوشیم و جنگ آوریم

Блшкр чунин гуфт бедори Тӯс

بلشکر چنین گفت بیدار طوس

Ки ҳам бо ҳаросем ва ҳам бо фусӯс

که هم با هراسیم و هم با فسوس

Ҳамаи домани кӯҳ пар лашкараст

همه دامن کوه پر لشکرست

Сар номдорон бабанд андараст

سر نامداران ببند اندرست

Чу рустам бияёд накӯҳиш кунад

چو رستم بیاید نکوهش کند

Магари кини суханро пажӯҳиш кунад

مگر کین سخن را پژوهش کند

Ки чун мурғ печида будам бдом

که چون مرغ پیچیده بودم بدام

Ҳамаи кори нокому пайкори хом

همه کار ناکام و پیکار خام

Сипаҳбади ҳамон буду лашкари ҳамон

سپهبد همان بود و لشکر همان

Касеро надидам зи гардони дмон

کسی را ندیدم ز گردان دمان

Яке ҳамлаи орем чун шери нар

یکی حمله آریم چون شیر نر

Шаванд аз бен ки магари зостр

شوند از بن که مگر زاستر

Сипаҳ гуфт кини бартарии худ мҷўӣ

سپه گفت کین برتری خود مجوی

Сухани зини нишони ҳеҷ гӯна магӯӣ

سخن زین نشان هیچ گونه مگوی

Казин кӯҳи кас пештар нагзарад

کزین کوه کس پیشتر نگذرد

Магари рустами ин рзмгаҳ бингарад

مگر رستم این رزمگه بنگرد

Ббошим бар пеши яздони бпоӣ

بباشیم بر پیش یزدان بپای

Ки ӯйаст бар некӯии раҳнамоӣ

که اویست بر نیکوی رهنمای

БФрмони дорандаи ҳўру моҳ

بفرمان دارندهٔ هور و ماه

Таҳамтан бияёд бад-ӣни размгоҳ

تهمتن بیاید بدین رزمگاه

Чаҳ дории дижами ахтари хеш ро

چه داری دژم اختر خویش را

Дирами бахшу динори дарвеш ро

درم بخش و دینار درویش را

Бшодии зи гардони Эрони гуруҳ

بشادی ز گردان ایران گروه

Хурӯшии баромади зи болои кӯҳ

خروشی برآمد ز بالای کوه