Яке номае бар ҳарири сипед

یکی نامه‌ای بر حریر سپید

Бадви андарун чанд биму умед

بدو اندرون چند بیم و امید

Дабирӣ хирадманд бинвишт хуб

دبیری خردمند بنوشت خوب

Падед оваред андрўи зишту хуб

پدید آورید اندرو زشت و خوب

Нахуст офарин кард бар додгар

نخست آفرین کرد بر دادگر

Казу дид пайдо ба гетии ҳунар

کزو دید پیدا به گیتی هنر

Хирад доду гардони сипеҳри офарид

خرد داد و گردان سپهر آفرید

Дуруштӣу тундӣу меҳри офарид

درشتی و تندی و مهر آفرید

Ба нек ва ба бад додмон дастгоҳ

به نیک و به بد دادمان دستگاه

Худованди гардандаи хуршеду моҳ

خداوند گردنده خورشید و ماه

Агар додгар бошӣу поки дайн

اگر دادگر باشی و پاک دین

з ҳар кас наёбӣ ба ҷузи офарин

ز هر کس نیابی به جز آفرین

Вагар баданашон бошӣу бдкнш

وگر بدنشان باشی و بدکنش

зи чарх баланд оядат сарзаниш

ز چرخ بلند آیدت سرزنش

Ҷаҳондор агар додгар бошадӣ

جهاندار اگر دادگر باشدی

зи фармон ӯ кӣ гузар бошадӣ

ز فرمان او کی گذر باشدی

Сазоӣ ту дидӣ ки яздон чаҳ кард

سزای تو دیدی که یزدان چه کرد

зи деву з ҷодӯ баровард гирд

ز دیو و ز جادو برآورد گرد

Кунунгар шӯии огаҳ аз рӯзгор

کنون گر شوی آگه از روزگار

Равону хиради бодати омӯзгор

روان و خرد بادت آموزگار

Ҳамонҷои бимони тоҷи Мозандарон

همانجا بمان تاج مازندران

Бад-ӣни боргоҳи ой чун кеҳтарон

بدین بارگاه آی چون کهتران

Ки бо чанг рустам надоред тов

که با چنگ رستم ندارید تاو

Бидиҳ зуд бар коми мо божу сов

بده زود بر کام ما باژ و ساو

Вагар гоҳи Мозандарон боядат

وگر گاه مازندران بایدت

Магари зини нишони роҳи бгшоидт

مگر زین نشان راه بگشایدت

Вагарна чу Аржангу деви сипед

وگرنه چو ارژنگ و دیو سپید

Дилат кард бояд зи ҷони ноумед

دلت کرد باید ز جان ناامید

Бихонад он замони шоҳи Фарҳод ро

بخواند آن زمان شاه فرهاد را

Гроиндаҳи теғи пӯлод ро

گرایندهٔ تیغ پولاد را

Гузин бузургони он шаҳр буд

گزین بزرگان آن شهر بود

з бекорӣу ранҷ бебаҳр буд

ز بی‌کاری و رنج بی‌بهر بود

Бадв гуфт кин номаи пандманд

بدو گفت کاین نامهٔ پندمند

Бабри сӯии он деви ҷустаи зи банд

ببر سوی آن دیو جسته ز بند

Чу аз шоҳ бишунид Фарҳоди гирд

چو از شاه بشنید فرهاد گرد

Заминро бабўседу номаи бабрад

زمین را ببوسید و نامه ببرد

Ба шаҳрии куҷои суст поён баданд

به شهری کجا سست پایان بدند

Саворон пўлодхоён баданд

سواران پولادخایان بدند

Ҳам онкас ки буданд по аз дўол

هم آنکس که بودند پا از دوال

Лақабашони чунин буд бисёр сол

لقبشان چنین بود بسیار سال

Бидон шаҳри бади шоҳи Мозандарон

بدان شهر بد شاه مازندران

Ҳам онҷои далерону кндоўрон

هم آنجا دلیران و کندآوران

Чу бишунид каз назд Ковӯси шоҳ

چو بشنید کز نزد کاووس شاه

Фиристодае боҳш омад зи роҳ

فرستاده‌ای باهش آمد ز راه

Пазира шуданро сипоҳи гарон

پذیره شدن را سپاه گران

Далерону шерони Мозандарон

دلیران و شیران مازندران

зи лашкари якояки ҳамаи баргузед

ز لشکر یکایک همه برگزید

Азишон ҳунар хост коед падед

ازیشان هنر خواست کاید پدید

Чунин гуфт комрўзи фарзонагӣ

چنین گفت کامروز فرزانگی

Ҷудо кард натавон зи девонагӣ

جدا کرد نتوان ز دیوانگی

Ҳамаи роҳу расм паланг оваред

همه راه و رسم پلنگ آورید

Сари ҳӯшмандон ба чанг оваред

سر هوشمندان به چنگ آورید

Пазира шудандаш пар аз чин ба рӯй

پذیره شدندش پر از چین به روی

Суханашон нарафт инч бар орзӯӣ

سخنشان نرفت ایچ بر آرزوی

Яке даст бигирифту бифишорадаш

یکی دست بگرفت و بفشاردش

Пай ва устихонҳо бёзордш

پی و استخوانها بیازاردش

Нагашт инчи Фарҳодро рӯй зард

نگشت ایچ فرهاد را روی زرد

Наомад бирав ранҷ бисёру дард

نیامد برو رنج بسیار و درد

Ббрднди Фарҳодро назд шоҳ

ببردند فرهاد را نزد شاه

з Ковӯс пурседу зи ранҷи роҳ

ز کاووس پرسید و ز رنج راه

Пас он нома биниҳод пеши дабир

پس آن نامه بنهاد پیش دبیر

Май ва машк андохта пари ҳарир

می و مشک انداخته پر حریر

Чу огаҳ шуд аз рустаму кори дев

چو آگه شد از رستم و کار دیو

Пар аз хӯн шудаш дидаи дили пурғарив

پر از خون شدش دیده دل پرغریو

Ба дил гуфт пинҳон шавад офтоб

به دل گفت پنهان شود آفتاب

Шаб ояд буд гоҳи орому хоб

شب آید بود گاه آرام و خواب

з рустам нахоҳад ҷаҳон орамид

ز رستم نخواهد جهان آرمید

Нахоҳад шудани ном ӯ нопадид

نخواهد شدن نام او ناپدید

Ғамии гашт аз Аржангу деви сипед

غمی گشت از ارژنگ و دیو سپید

Ки шуд куштаи пӯлоди ғндӣу бед

که شد کشته پولاد غندی و بید

Чу он номаи шоҳ яксар бихонад

چو آن نامهٔ شاه یکسر بخواند

Ду дида ба хӯни дили андари нишонд

دو دیده به خون دل اندر نشاند