Чу нома ба меҳр андар оварад шоҳ
چو نامه به مهر اندر آورد شاه
Ҷаҳонҷӯии рустами бпимўдаҳи роҳ
جهانجوی رستم بپیموده راه
Ба зин андар афганд гурзи гарон
به زین اندر افگند گرز گران
Чу омад ба наздики Мозандарон
چو آمد به نزدیک مازندران
Ба шоҳ огаҳӣ шуд ки Ковӯс кӣ
به شاه آگهی شد که کاووس کی
Фиристодан нома афганд пай
فرستادن نامه افگند پی
Фиристодае чун ҳужабри дижам
فرستادهای چون هژبر دژم
Камандӣ ба фитрок бар шасти хам
کمندی به فتراک بر شست خم
Ба зери андаруни борае гомзн
به زیر اندرون بارهای گامزن
Яке жанда пеласт гӯйӣ ба тан
یکی ژنده پیلست گویی به تن
Чу бишунид солори Мозандарон
چو بشنید سالار مازندران
з гардон гузин кард чанде сарон
ز گردان گزین کرد چندی سران
Бифармудашон то хабира шуданд
بفرمودشان تا چَپیره شدند
Ҳужабри жёнро пазира шуданд
هژبر ژیان را پذیره شدند
Чу чашми Таҳамтан бадишон расед
چو چشم تهمتن بدیشان رسید
Ба раҳ бар дарахтии гшн шох дид
به ره بر درختی گشن شاخ دید
Бикунад ва чу жўпин ба каф барграфт
بکند و چو ژوپین به کف برگرفت
Бимонаданд лашкари ҳама дар шигифт
بماندند لشکر همه در شگفت
Биндохт чун назд эшон расед
بینداخت چون نزد ایشان رسید
Саворони басии зер шох оваред
سواران بسی زیر شاخ آورید
Яке даст бигирифту бифишорадаш
یکی دست بگرفت و بفشاردش
Ҳамеи озмӯнро бёзордш
همی آزمون را بیازاردش
Бихандед азуи рустами пилтан
بخندید ازو رستم پیلتن
Шудаи хира зу чашми он анҷуман
شده خیره زو چشم آن انجمن
Бидон хандаи андари биФшорди чанг
بدان خنده اندر بیفشارد چنگ
Ббрдши раг аз дасти ваз рӯй ранг
ببردش رگ از دست وز روی رنگ
Бишуд ҳуш аз он марди разми озмоӣ
بشد هوش از آن مرد رزم آزمای
зи болои асб андар омад ба пой
ز بالای اسب اندر آمد به پای
Яке шуд бар шоҳи Мозандарон
یکی شد بر شاه مازندران
Бигуфт онч дид аз карон то карон
بگفت آنچ دید از کران تا کران
Саворӣ ки номаши клоҳўр буд
سواری که نامش کلاهور بود
Ки Мозандарон зу пар аз шӯр буд
که مازندران زو پر از شور بود
Басони паланги жёни бад ба хуй
بسان پلنگ ژیان بد به خوی
Накардӣ ба ҷузи ҷанги чизи орзӯӣ
نکردی به جز جنگ چیز آرزوی
Пазира шуданро фаро пеш хонд
پذیره شدن را فرا پیش خواند
Ба мардяш бар чархи гардони нишонд
به مردیش بر چرخ گردان نشاند
Бадв гуфт пеши фиристодаи шӯ
بدو گفت پیش فرستاده شو
Ҳунарҳо падедор кун нав ба нав
هنرها پدیدار کن نو به نو
Чунон кун ки гардад Рахши пари зи шарм
چنان کن که گردد رخش پر ز شرم
Ба чашми андари оради зи шарми оби гарм
به چشم اندر آرد ز شرم آب گرم
Биёмад клоҳўр чун нараҳ шер
بیامد کلاهور چون نره شیر
Ба пеши ҷаҳондори марди далер
به پیش جهاندار مرد دلیر
Бипурсед пурсиднӣ чун паланг
بپرسید پرسیدنی چون پلنگ
Дижам рӯй зонпс бадв дод чанг
دژم روی زانپس بدو داد چنگ
БиФшорди чанги сарафрози пел
بیفشارد چنگ سرافراز پیل
Шуд аз дарди дасташ ба кирдори нил
شد از درد دستش به کردار نیل
Бипечеду андеша зу дўрдошт
بپیچید و اندیشه زو دورداشت
Ба мардии зи хуршед маншур дошт
به مردی ز خورشید منشور داشت
БиФшорди чанги клоҳўри сахт
بیفشارد چنگ کلاهور سخت
Фурӯи рехти нохун чу барг аз дарахт
فرو ریخت ناخن چو برگ از درخت
Клоҳўр бо дасти овехта
کلاهور با دست آویخته
Пайу пӯсту нохуни фурӯрехта
پی و پوست و ناخن فروریخته
Биоварад ва бинмуд ва бо шоҳ гуфт
بیاورد و بنمود و با شاه گفت
Ки бар хештан дард натавон наҳуфт
که بر خویشتن درد نتوان نهفت
Турои оштӣ беҳтар ояд зи ҷанг
ترا آشتی بهتر آید ز جنگ
Фарохӣ макун бар дили хеши танг
فراخی مکن بر دل خویش تنگ
Туро бо чунин паҳлавон тов нест
ترا با چنین پهلوان تاو نیست
Агар ром гардад ба аз сов нест
اگر رام گردد به از ساو نیست
Пазирем аз шаҳри Мозандарон
پذیریم از شهر مازندران
Бубахшем бар кеҳтару меҳтарон
ببخشیم بر کهتر و مهتران
Чунин ранҷи душвор осон кунем
چنین رنج دشوار آسان کنیم
Ба ояд ки ҷонро ҳаросон кунем
به آید که جان را هراسان کنیم
Таҳамтан биёмад ҳам андари замон
تهمتن بیامد هم اندر زمان
Бар шоҳ бирасон шери жён
بر شاه برسان شیر ژیان
Нигаҳ кард ва бинишонад андари хӯриш
نگه کرد و بنشاند اندر خورش
з Ковӯс пурсед ва аз лашкараш
ز کاووس پرسید و از لشکرش
Сухан ронад аз роҳу ранҷи дароз
سخن راند از راه و رنج دراز
Ки чун ронадӣ андари нишебу фароз
که چون راندی اندر نشیب و فراز
Азон пас бадв гуфт рустами тӯй
ازان پس بدو گفت رستم توی
Ки дорӣ бару бозуии паҳлавӣ
که داری بر و بازوی پهلوی
Чунин дод посух ки ман чокарам
چنین داد پاسخ که من چاکرم
Агар чокариро худ андар хӯрам
اگر چاکری را خود اندر خورم
Куҷо ӯ буд ман ниёем ба кор
کجا او بود من نیایم به کار
Ки ӯ паҳлавонасту гирду савор
که او پهلوانست و گرد و سوار
Бадв дод пас номвари нома ро
بدو داد پس نامور نامه را
Паёми ҷаҳонҷӯии худкома ро
پیام جهانجوی خودکامه را
Бигуфт онки шамшер бор оварад
بگفت آنک شمشیر بار آورد
Сари саракашон дар канор оварад
سر سرکشان در کنار آورد
Чу пайғом бишунид ва нома бихонад
چو پیغام بشنید و نامه بخواند
Дижами гашту андар шигифтӣ бимонад
دژم گشت و اندر شگفتی بماند
Ба рустам чунин гуфт кин ҷусту ҷӯй
به رستم چنین گفت کاین جست و جوی
Чаҳ бояд ҳамеи хира ин гуфт вгўӣ
چه باید همی خیره این گفتوگوی
Бигӯяш ки солори Эрони туе
بگویش که سالار ایران تویی
Агарчӣ дилу чанги шерони туе
اگرچه دل و چنگ شیران تویی
Манам шоҳи Мозандарон бо сипоҳ
منم شاه مازندران با سپاه
Бар авранги заррин ва бар сари кулоҳ
بر اورنگ زرین و بر سر کلاه
Марои биҳдаҳи хондани пеши хеш
مرا بیهده خواندن پیش خویش
На расми каёни бад на ойини пеш
نه رسم کیان بد نه آیین پیش
Брондишу тахти бузургони мҷўӣ
براندیش و تخت بزرگان مجوی
Казин бартарӣ хорӣ ояд биравӣ
کزین برتری خواری آید بروی
Сӯии гоҳ Эрон бигардон Аннан
سوی گاه ایران بگردان عنان
Вагарнаи замонати срорди синон
وگرنه زمانت سرآرد سنان
Агар бо сипаҳ ман биҷунбам зи ҷой
اگر با سپه من بجنبم ز جای
Ту пайдо набинӣ саратро зи пой
تو پیدا نبینی سرت را ز پای
Ту афтодае бегумон дар гумон
تو افتادهای بیگمان در گمان
Яке роҳ баргиру бФгни камон
یکی راه برگیر و بفگن کمان
Чу ман танг рӯй андар орм биравӣ
چو من تنگ روی اندر آرم بروی
Сроиди шуморо ҳама гуфт вгўӣ
سرآید شما را همه گفتوگوی
Нигаҳ кард рустам ба равшани равон
نگه کرد رستم به روشن روان
Ба шоҳу сипоҳу раду паҳлавон
به شاه و سپاه و رد و پهلوان
Наомадаш бо мағзи гуфтори ӯй
نیامدش با مغز گفتار اوی
Сараш тезтар шуд ба пайкори ӯй
سرش تیزتر شد به پیکار اوی
Таҳамтан чу бархест коед ба роҳ
تهمتن چو برخاست کاید به راه
Бифармуд то халъати оранди шоҳ
بفرمود تا خلعت آرند شاه
НпзрФти азуи ҷомау аспу зар
نپذرفت ازو جامه و اسپ و زر
Ки нанг омадаш зон кулоҳу камар
که ننگ آمدش زان کلاه و کمر
Биёмад дижам аз бар гоҳи ӯй
بیامد دژم از بر گاه اوی
Ҳама тира дид ахтару моҳи ӯй
همه تیره دید اختر و ماه اوی
Бурун омад аз шаҳри Мозандарон
برون آمد از شهر مازندران
Сараш гашта бад зон суханҳо гарон
سرش گشته بد زان سخنها گران
Чу омад ба наздики шоҳи андарун
چو آمد به نزدیک شاه اندرون
Дили кӣнаи дораши пар аз ҷӯши хӯн
دل کینهدارش پر از جوش خون
зи Мозандарон ҳарч дид ва шунид
ز مازندران هرچ دید و شنید
Ҳама кард бар шоҳи Эрони падед
همه کرد بر شاه ایران پدید
Вазони пас варо гуфт мандяши ҳеҷ
وزان پس ورا گفت مندیش هیچ
Далерӣ куну разми девони бсич
دلیری کن و رزم دیوان بسیچ
Далерону гардони он анҷуман
دلیران و گردان آن انجمن
Чунон дон ки хоранд бар чашми ман
چنان دان که خوارند بر چشم من