Ҳаме рафт пеши андаруни золи зар

همی رفت پیش اندرون زال زر

Пас ӯ бузургони заррини камар

پس او بزرگان زرین کمر

Чу Ковӯсро дид дастони сом

چو کاووس را دید دستان سام

Нишаста бар авранг бар шодком

نشسته بر اورنگ بر شادکام

Ба каш карда дасту сроФгндаҳи паст

به کش کرده دست و سرافگنده پست

Ҳаме рафт то ҷойгоҳ нишаст

همی رفت تا جایگاه نشست

Чунин гуфт к-эии кадхудои ҷаҳон

چنین گفت کای کدخدای جهان

Сарафроз бар меҳтарону маон

سرافراز بر مهتران و مهان

Чу тахт ту нишнид ва афсар надид

چو تخت تو نشنید و افسر ندید

На чун бахти ту чарх гардон шунид

نه چون بخت تو چرخ گردان شنید

Ҳамаи солаи пирӯзи бодӣу шод

همه ساله پیروز بادی و شاد

Сарати пари зи дониши дилати пар з дод

سرت پر ز دانش دلت پر ز داد

Шаҳи номбурдори бнўохтш

شه نامبردار بنواختش

Бар хеш бар тахти бншохтш

بر خویش بر تخت بنشاختش

Бпрсидш аз ранҷи роҳи дароз

بپرسیدش از رنج راه دراز

зи гардон ва аз рустами сарфароз

ز گردان و از رستم سرفراز

Чунин гуфт мари шоҳро золи зар

چنین گفت مر شاه را زال زر

Ки нӯшаи бадии шоҳу пирӯзгар

که نوشه بدی شاه و پیروزگر

Ҳамаи шоду равшан ба бахт тавонад

همه شاد و روشن به بخت تواند

БроФрохтаҳи сар ба тахт тавонад

برافراخته سر به تخت تواند

Азон пас яке достон кард ёд

ازان پس یکی داستان کرد یاد

Суханҳои шоистаро дар кушод

سخنهای شایسته را در گشاد

Чунин гуфт к-эии подшоҳи ҷаҳон

چنین گفت کای پادشاه جهان

Сазовори Тахтӣу тоҷи маон

سزاوار تختی و تاج مهان

зи ту пештар Подшаҳ бӯда анд

ز تو پیشتر پادشه بوده‌اند

Ки ин роҳи ҳаргиз нпимўдаҳ анд

که این راه هرگز نپیموده‌اند

Ки бар сари марои рӯз чанде гузашт

که بر سر مرا روز چندی گذشت

Сипеҳр аз бар хок чанде бгшт

سپهر از بر خاک چندی بگشت

Манӯчеҳр шуд зини ҷаҳони фарох

منوچهر شد زین جهان فراخ

Азу монад эдар басии ганҷу кох

ازو ماند ایدر بسی گنج و کاخ

Ҳамон зу ва бо навзару киқбод

همان زو و با نوذر و کیقباد

Чаҳ мояи бузургон ки дорем ёд

چه مایه بزرگان که داریم یاد

Абои лашкари гшну гурзи гарон

ابا لشکر گشن و گرز گران

Накарданд оҳанги Мозандарон

نکردند آهنگ مازندران

Ки он хонаи деви аФсўнгрст

که آن خانهٔ دیو افسونگرست

Тилисмасту зи банди ҷодӯи дуруст

طلسمست و ز بند جادو درست

Маронро ба шамшер натавон шикаст

مران را به شمشیر نتوان شکست

Ба ганҷ ва ба дониш наёяд ба даст

به گنج و به دانش نیاید به دست

Ҳам онро ба найранг натавон кушод

هم آن را به نیرنگ نتوان گشاد

Мадаи ранҷу ганҷу дирамро ба бод

مده رنج و گنج و درم را به باد

Ҳумоюн надорад каси онҷо шудан

همایون ندارد کس آنجا شدن

Взоидр кунун рой рафтан задан

وزایدر کنون رای رفتن زدن

Сипаҳро барон сӯ набояд кашид

سپه را بران سو نباید کشید

зи шоҳони каси ин рой ҳаргиз надид

ز شاهان کس این رای هرگز ندید

Грини номдорон туро кеҳтаранд

گرین نامداران ترا کهترند

Чунин банда додгар доваранд

چنین بندهٔ دادگر داورند

Ту аз хӯни чандини срномдор

تو از خون چندین سرنامدار

зи баҳри фузӯнии дарахтии макор

ز بهر فزونی درختی مکار

Ки бору баландяши нафрин буд

که بار و بلندیش نفرین بود

На ойини шоҳони пешин буд

نه آیین شاهان پیشین بود

Чунин посух оварад Ковӯси боз

چنین پاسخ آورد کاووس باز

Каз андешаи ту ним бе ниёз

کز اندیشهٔ تو نیم بی‌نیاز

Валикини ман аз оФридўну ҷам

ولیکن من از آفریدون و جم

Фузунам ба мардӣу фару дирам

فزونم به مردی و فر و درم

Ҳамон аз манӯчеҳр ва аз киқбод

همان از منوچهر و از کیقباد

Ки Мозандаронро накарданд ёд

که مازندران را نکردند یاد

Сипоҳу дилу ганҷами аФзўнтрст

سپاه و دل و گنجم افزونترست

Ҷаҳони зери шамшер тез андараст

جهان زیر شمشیر تیز اندرست

Чу брдоншӣ шуд кушодаи ҷаҳон

چو بردانشی شد گشاده جهان

Ба оҳан чаҳ дорем гетии ниҳон

به آهون چه داریم گیتی نهان

Шавам шани якояк ба роҳ оварам

شوم‌شان یکایک به راه آورم

Гар ойини шамшер ва гоҳ оварам

گر آیین شمشیر و گاه آورم

Агар каси нмонм ба Мозандарон

اگر کس نمانم به مازندران

Вагар бар нуҳуми божу сови гарон

وگر بر نهم باژ و ساو گران

Чунон зор ва хоранд бар чашми ман

چنان زار و خوارند بر چشم من

Чаҳ ҷодӯ чаҳ девони он анҷуман

چه جادو چه دیوان آن انجمن

Ба гӯш ту ояд худ ин огаҳӣ

به گوش تو آید خود این آگهی

Казишон шавад рӯй гетии тиҳӣ

کزیشان شود روی گیتی تهی

Ту бо рустам эдар ҷаҳондор бош

تو با رستم ایدر جهاندار باش

Нигаҳбони Эрон ва бедор бош

نگهبان ایران و بیدار باش

Ҷаҳони офаринанда ёр манаст

جهان آفریننده یار منست

Сар нараҳ девон шикор манаст

سر نره دیوان شکار منست

Гроидўнк ёрам набошӣ ба ҷанг

گرایدونک یارم نباشی به جنگ

МФрмои моро бад-ӣн дар диранг

مفرمای ما را بدین در درنگ

Чу аз шоҳи бншниди золи ин сухан

چو از شاه بنشنید زال این سخن

Надид инчи пайдои сарашро зи бен

ندید ایچ پیدا سرش را ز بن

Бадв гуфт шоҳӣ ва мо банда ем

بدو گفت شاهی و ما بنده‌ایم

Ба длсўзгӣ бо ту гӯянда ем

به دلسوزگی با تو گوینده‌ایم

Агар дод фармони диҳигар ситам

اگر داد فرمان دهی گر ستم

Барои ту бояд задани гому дам

برای تو باید زدن گام و دم

Аз андешаи дилро бипардохтам

از اندیشه دل را بپرداختم

Сухан онч донистам андохтам

سخن آنچ دانستم انداختم

На марг аз тан хеш битавон спўхт

نه مرگ از تن خویش بتوان سپوخت

На чашми ҷаҳони кас ба сӯзан бадухт

نه چشم جهان کس به سوزن بدوخت

Ба парҳези ҳам кас наҷуст аз ниёз

به پرهیز هم کس نجست از نیاز

Ҷаҳонҷӯии азин се наёбади ҷавоз

جهانجوی ازین سه نیابد جواز

Ҳамеша ҷаҳон бар ту фархундаи бод

همیشه جهان بر تو فرخنده باد

Мабодо ки панд ман оядат ёд

مبادا که پند من آیدت یاد

Пушаймони мабодии зи кирдори хеш

پشیمان مبادی ز کردار خویش

Ба ту боди равшани дилу дайну кеш

به تو باد روشن دل و دین و کیش

Сабки шоҳро зол падрӯд кард

سبک شاه را زال پدرود کرد

Дил аз рафтан ӯ пар аз дӯд кард

دل از رفتن او پر از دود کرد

Бурун омад аз пеши Ковӯси шоҳ

برون آمد از پیش کاووس شاه

Шудаи тира бар чашм ӯ ҳўру моҳ

شده تیره بر چشم او هور و ماه

Бирафтанд бо ӯ бузургони ню

برفتند با او بزرگان نیو

Чу Тӯс ва чу Гӯдарзу раҳоаму Гев

چو طوس و چو گودرز و رهام و گیو

Ба зол онгаҳе гуфт Гев аз худоӣ

به زال آنگهی گفت گیو از خدای

Ҳаме хоҳам онк ӯ буд раҳнамоӣ

همی خواهم آنک او بود رهنمای

Ба ҷое ки Ковӯсро дастрас

به جایی که کاووس را دسترس

Набошад надорам мар ӯро ба кас

نباشد ندارم مر او را به کس

зи ту даври боди озу чашми ниёз

ز تو دور باد آز و چشم نیاز

Мабодо ба ту дасти душмани дароз

مبادا به تو دست دشمن دراز

Ба ҳар сӯ ки ойем ва андар шавем

به هر سو که آییم و اندر شویم

Ҷуз ӯ офаринат сухан нашнавем

جز او آفرینت سخن نشنویم

Пас аз кирдигори ҷаҳони офарин

پس از کردگار جهان‌آفرین

Ба ту дорад умеди Эрони замин

به تو دارد امید ایران زمین

зи баҳри гӯони ранҷи бардоштӣ

ز بهر گوان رنج برداشتی

Чунин роҳи душвори бгзоштӣ

چنین راه دشوار بگذاشتی

Пас онгаҳ гирифтандаш андари канор

پس آنگه گرفتندش اندر کنار

Раҳи систонро брорости кор

ره سیستان را برآراست کار