Чу золи сипаҳбади з паҳлу бирафт
چو زال سپهبد ز پهلو برفت
Дамодами сипаҳ рӯй биниҳоду тафт
دمادم سپه روی بنهاد و تفت
Ба Тӯс ва ба Гӯдарз фармуд шоҳ
به طوس و به گودرز فرمود شاه
Кашӣдан сипаҳи сар ниҳодан ба роҳ
کشیدن سپه سر نهادن به راه
Чу шаб рӯз шуд шоҳу ҷанги оварон
چو شب روز شد شاه و جنگآوران
Ниҳоданд сари сӯии Мозандарон
نهادند سر سوی مازندران
Ба мелод биспурад Эрони замин
به میلاد بسپرد ایران زمین
Калид дар ганҷу тоҷу нигин
کلید در گنج و تاج و نگین
Бадв гуфтгар душман ояд падед
بدو گفت گر دشمن آید پدید
Турои теғи кӣна бибояд кашид
ترا تیغ کینه بباید کشید
з ҳар бад ба зол ва ба рустами паноҳ
ز هر بد به زال و به رستم پناه
Ки пушт сипоҳанду зебои гоҳ
که پشت سپاهند و زیبای گاه
Дигар рӯз бархест овои кӯс
دگر روز برخاست آوای کوس
Сипаҳро ҳаме ронад Гӯдарзу Тӯс
سپه را همی راند گودرز و طوس
Ҳаме рафт Ковӯс лашкар фурӯз
همی رفت کاووس لشکر فروز
Бузади гоҳ бар пеши кӯҳи аспрўз
بزد گاه بر پیش کوه اسپروز
Ба ҷое ки пинҳон шавад офтоб
به جایی که پنهان شود آفتاب
Бидон ҷойгаҳи сохт орому хоб
بدان جایگه ساخت آرام و خواب
Куҷои ҷои девони дижхим буд
کجا جای دیوان دژخیم بود
Бидон ҷойгаҳи пелро бим буд
بدان جایگه پیل را بیم بود
Бгстрди зарбафт бар мяш сор
بگسترد زربفت بر میش سار
Ҳавои пари зи буи аз май хушгувор
هوا پر ز بوی از می خوشگوار
Ҳамаи паҳлавонони фархундаи пай
همه پهلوانان فرخنده پی
Нишастанд бар тахти Ковӯс кӣ
نشستند بر تخت کاووس کی
Ҳамаи шаб май ва маҷлис оростанд
همه شب می و مجلس آراستند
Ба шабгир каз хоби бархестанд
به شبگیر کز خواب برخاستند
Парогандаи наздик шоҳ омаданд
پراگنده نزدیک شاه آمدند
Камари баста ва бо кулоҳ омаданд
کمر بسته و با کلاه آمدند
Бифармуд пас Гевро шаҳриёр
بفرمود پس گیو را شهریار
Дубораи зи лашкар гузидан ҳазор
دوباره ز لشکر گزیدن هزار
Касе ков гароед ба гурзи гарон
کسی کاو گراید به گرز گران
Гушояндаи шаҳри Мозандарон
گشایندهٔ شهر مازندران
Ҳар онкас ки бинии зи перу ҷавон
هر آنکس که بینی ز پیر و جوان
Танӣ кун ки бо ӯ набошад равон
تنی کن که با او نباشد روان
Взўи ҳарчи обод бинӣ бисӯз
وزو هرچ آباد بینی بسوز
Шабовар ба ҷое ки бошӣ ба рӯз
شب آور به جایی که باشی به روز
Чунин то ба девон расад огаҳӣ
چنین تا به دیوان رسد آگهی
Ҷаҳон кун саросари зи девони тиҳӣ
جهان کن سراسر ز دیوان تهی
Камари баст ва рафт аз бар шоҳи Гев
کمر بست و رفت از بر شاه گیو
з лашкар гузин кард гардони ню
ز لشکر گزین کرد گردان نیو
Бишуд то дар шаҳри Мозандарон
بشد تا در شهر مازندران
Баборед шамшеру гурзи гарон
ببارید شمشیر و گرز گران
Зану кӯдаку мард бо дстўор
زن و کودک و مرد با دستوار
Наёфт аз сари теғ ӯ зинҳор
نیافت از سر تیغ او زینهار
Ҳаме кард ғорати ҳамеи сӯхти шаҳр
همی کرد غارت همی سوخت شهر
Бполўд бар ҷои тирёки заҳр
بپالود بر جای تریاک زهر
Яке чун биҳишти барин шаҳр дид
یکی چون بهشت برین شهر دید
Пар аз хуррамӣ бар дараш баҳр дид
پر از خرمی بر درش بهر دید
Ба ҳар барзанӣ бар фузун аз ҳазор
به هر برزنی بر فزون از هزار
Парастор бо тавқ ва бо гӯшвор
پرستار با طوق و با گوشوار
Парастандаи зини бештар бо кулоҳ
پرستنده زین بیشتر با کلاه
Ба чеҳра ба кирдори тобандаи моҳ
به چهره به کردار تابنده ماه
Ба ҳар ҷои ганҷии парогандаи зар
به هر جای گنجی پراگنده زر
Ба як ҷои динори сурху гуҳар
به یک جای دینار سرخ و گهر
Бе андозаи гирди андараши чорпоӣ
بیاندازه گرد اندرش چارپای
Биҳиштӣаст гуфтӣ ҳмидўн ба ҷой
بهشتیست گفتی همیدون به جای
Ба Ковӯси бурданд аз ӯ огаҳӣ
به کاووس بردند از او آگهی
Азон хуррамии ҷой ва он Фрҳӣ
ازان خرمی جای و آن فرهی
Ҳаме гуфт хуррами зиёд онк гуфт
همی گفت خرم زیاد آنک گفت
Ки Мозандаронро биҳиштаст ҷуфт
که مازندران را بهشتست جفت
Ҳамаи шаҳри гӯйии магари бткдаҳи сет
همه شهر گویی مگر بتکدهست
зи дебои чин бар гул озин задаст
ز دیبای چین بر گل آذین زدست
Батон биҳиштанд гӯйии дуруст
بتان بهشتند گویی درست
Ба гулнорашон рӯй ризвон бишуст
به گلنارشان روی رضوان بشست
Чу як ҳафта бигузашт эрониён
چو یک هفته بگذشت ایرانیان
з ғорат кушоданд яксар миён
ز غارت گشادند یکسر میان
Хабар шуд сӯии шоҳи Мозандарон
خبر شد سوی شاه مازندران
Дилаши гашти пари дард ва сар шуд гарон
دلش گشت پر درد و سر شد گران
зи девон ба пеши андаруни санҷа буд
ز دیوان به پیش اندرون سنجه بود
Ки ҷону таниш зон сухани ранҷа буд
که جان و تنش زان سخن رنجه بود
Бадв гуфт рӯ назд деви сипед
بدو گفت رو نزد دیو سپید
Чунон рӯ ки бар чарх гарданда шед
چنان رو که بر چرخ گردنده شید
Бигӯяш ки омад ба Мозандарон
بگویش که آمد به مازندران
Бғорт аз Эрони сипоҳии гарон
بغارت از ایران سپاهی گران
Ҷаҳонҷӯии Ковӯси шани пеши рӯ
جهانجوی کاووس شان پیش رو
Яке лашгарии ҷанги созони нав
یکی لشگری جنگ سازان نو
Кунун гар набошӣ ту фарёдрас
کنون گر نباشی تو فریادرس
Набинӣ бмозндрони зиндаи кас
نبینی بمازندران زنده کس
Чу бишунид пайғом санҷа наҳуфт
چو بشنید پیغام سنجه نهفت
Бар деви пайғом шаҳ бозгуфт
بر دیو پیغام شه بازگفت
Чунин посухаш дод деви сипед
چنین پاسخش داد دیو سپید
Ки аз рӯзгорон машав ноумед
که از روزگاران مشو ناامید
Биёям кунун бо сипоҳии гарон
بیایم کنون با سپاهی گران
Бабрами пай ӯ зи Мозандарон
ببرم پی او ز مازندران
Шаб омад яке абр шуд бо сипоҳ
شب آمد یکی ابر شد با سپاه
Ҷаҳон кард чун рӯй зангии сиёҳ
جهان کرد چون روی زنگی سیاه
Чу дарёӣ қорст гуфтӣ ҷаҳон
چو دریای قارست گفتی جهان
Ҳама рўшноииш гашта ниҳон
همه روشناییش گشته نهان
Яке хайма зад бар сар ӯ дӯду қӣр
یکی خیمه زد بر سر او دود و قیر
Сияҳ шуд ҷаҳони чашмҳо хираи хайр
سیه شد جهان چشمها خیره خیر
Чу бигузашт шаби рӯз наздик шуд
چو بگذشت شب روز نزدیک شد
Ҷаҳонҷӯйро чашм торик шуд
جهانجوی را چشم تاریک شد
зи лашкари ду баҳра шудаи тираи чашм
ز لشکر دو بهره شده تیره چشم
Сари номдорони азуи пари зи хашм
سر نامداران ازو پر ز خشم
Аз эшон фаровон таба кард низ
از ایشان فراوان تبه کرد نیز
Набӯд аз бадбахт монандаи чиз
نبود از بدبخت ماننده چیز
Чу торик шуд чашми Ковӯси шоҳ
چو تاریک شد چشم کاووس شاه
Бад омад зи кирдор ӯ бар сипоҳ
بد آمد ز کردار او بر سپاه
Ҳамаи ганҷи тороҷу лашкари асир
همه گنج تاراج و لشکر اسیر
Ҷавони давлату бахти баргашти пер
جوان دولت و بخت برگشت پیر
Ҳамаи достони ёд бояд гирифт
همه داستان یاد باید گرفت
Ки хираи намояди шигифт аз шигифт
که خیره نماید شگفت از شگفت
Сипаҳбад чунин гуфт чун дид ранҷ
سپهبد چنین گفت چون دید رنج
Ки дастури бедори беҳтари зи ганҷ
که دستور بیدار بهتر ز گنج
Ба сахтӣ чу як ҳафта андар кашид
به سختی چو یک هفته اندر کشید
Ба дидаи зи эрониён кас надид
به دیده ز ایرانیان کس ندید
Биҳиштам буғурред деви сипед
بهشتم بغرید دیو سپید
Ки эй шоҳ бе бар ба кирдори бед
که ای شاه بیبر به کردار بید
Ҳамеи бартариро биёростӣ
همی برتری را بیاراستی
Чарогоҳи Мозандарони хостӣ
چراگاه مازندران خواستی
Ҳамеи неруии хеш чун пели маст
همی نیروی خویش چون پیل مست
Бидидӣу касро надодии ту даст
بدیدی و کس را ندادی تو دست
Чу бо тоҷ ва бо тахти ншкиФтӣ
چو با تاج و با تخت نشکیفتی
Хирадро бад-ӣн гӯна Бифрефтӣ
خرد را بدینگونه بفریفتی
Кунун ончи андари хури кори тест
کنون آنچ اندر خور کار تست
Дилат ёфт он орзӯҳо ки ҷуст
دلت یافت آن آرزوها که جست
Азон нараҳ девони хнҷргзор
ازان نره دیوان خنجرگذار
Гузин кард ҷангии даҳу дуҳазор
گزین کرد جنگی ده و دوهزار
Бар эрониён бар нигаҳдор кард
بر ایرانیان بر نگهدار کرد
Сари саракашони пари з тимор кард
سر سرکشان پر ز تیمار کرد
Саронро ҳама бандҳо сохтанд
سران را همه بندها ساختند
Чу аз банд ва бастан бипардохтанд
چو از بند و بستن بپرداختند
Хӯриш додашон андакии ҷони спўз
خورش دادشان اندکی جان سپوز
Бидон то гузоранд рӯзӣ ба рӯз
بدان تا گذارند روزی به روز
Азон пас ҳамаи ганҷи шоҳи ҷаҳон
ازان پس همه گنج شاه جهان
Чаҳ аз тоҷи ёқӯту гурзи гарон
چه از تاج یاقوت و گرز گران
Супурд онч дид аз карон то карон
سپرد آنچ دید از کران تا کران
Ба Аржанги солори Мозандарон
به ارژنگ سالار مازندران
Бар шоҳ рӯ гуфт ва ӯро бигӯӣ
بر شاه رو گفت و او را بگوی
Ки зи оҳрмн акнӯн баҳонаи мҷўӣ
که ز آهرمن اکنون بهانه مجوی
Ҳамаи паҳлавонони Эрону шоҳ
همه پهلوانان ایران و شاه
На хуршеди бенанди равшан на моҳ
نه خورشید بینند روشن نه ماه
Ба куштан накардам бирав бар наҳиф
به کشتن نکردم برو بر نهیب
Бидон то бидонади фарозу нишеб
بدان تا بداند فراز و نشیب
Ба зорӣ ва сахтӣ бароядаш ҳуш
به زاری و سختی برآیدش هوش
Касе низ наниҳад барин кори гӯш
کسی نیز ننهد برین کار گوش
Чу Аржанг бишунид гуфтори ӯй
چو ارژنگ بشنید گفتار اوی
Сӯии шоҳ Мозандарон кард рӯй
سوی شاه مازندران کرد روی
Ҳаме рафт бо лашкару хоста
همی رفت با لشکر و خواسته
Асирону аспони ороста
اسیران و اسپان آراسته
Супурд ӯ ба шоҳу сабки бозгашт
سپرد او به شاه و سبک بازگشت
Бидон брз кӯҳ омад аз паҳни дашт
بدان برز کوه آمد از پهن دشت