зи дашт андар омад яке аждаҳо

ز دشت اندر آمد یکی اژدها

Казу пел гуфтӣ наёбади раҳо

کزو پیل گفتی نیابد رها

Бидон ҷойгаҳ будаш оромгоҳ

بدان جایگه بودش آرامگاه

Накардӣ з бимаш бирав деви роҳ

نکردی ز بیمش برو دیو راه

Биёмад ҷаҳонҷӯйро хуфта дид

بیامد جهانجوی را خفته دید

Бар ӯ яке асп ошуфта дид

بر او یکی اسپ آشفته دید

Пар андеша шуд то чаҳ омад падед

پر اندیشه شد تا چه آمد پدید

Ки ёради бад-ӣн ҷойгоҳ орамид

که یارد بدین جایگاه آرمید

Наёраст кардани каси онҷои гузар

نیارست کردن کس آنجا گذر

зи девону пелону шерони нар

ز دیوان و پیلان و شیران نر

Ҳамон низ комади наёбади раҳо

همان نیز کامد نیابد رها

зи чанги бидонадяши нари аждаҳо

ز چنگ بداندیش نر اژدها

Сӯии Рахш рухшанда биниҳод рӯй

سوی رخش رخشنده بنهاد روی

Давон асп шуд сӯй дияем ҷӯй

دوان اسپ شد سوی دیهیم جوی

Ҳамеи кӯфт бар хоки рўиинаҳи сам

همی کوفت بر خاک رویینه سم

Чу тундар хурӯшед ва ифшоанд дам

چو تندر خروشید و افشاند دم

Таҳамтан чу аз хоб бедор шуд

تهمتن چو از خواب بیدار شد

Сари пари хиради пари з пайкор шуд

سر پر خرد پر ز پیکار شد

Ба гирди биёбон яке бингаред

به گرد بیابان یکی بنگرید

Шуд он аждаҳои дижами нопадид

شد آن اژدهای دژم ناپدید

Абои Рахш бар хира пайкор кард

ابا رخش بر خیره پیکار کرد

Азон кови срхФтаҳ бедор кард

ازان کاو سرخفته بیدار کرد

Дигар бора чун шуд ба хоби андарун

دگر باره چون شد به خواب اندرون

зи торикии он аждаҳо шуд бурун

ز تاریکی آن اژدها شد برون

Ба болини рустам таг оварад Рахш

به بالین رستم تگ آورد رخش

Ҳаме кунад хок ва ҳаме кард пахш

همی کند خاک و همی کرد پخش

Дигарбора бедор шуд хуфтаи мард

دگرباره بیدار شد خفته مرد

Барошуфт ва рухсорагон кард зард

برآشفت و رخسارگان کرد زرد

Биёбони ҳамаи сар ба сар бингаред

بیابان همه سر به سر بنگرید

Биҷузи тирагии шаб ба дида надид

بجز تیرگی شب به دیده ندید

Бидон меҳрбони Рахш бедор гуфт

بدان مهربان رخش بیدار گفت

Ки торикӣ шаб бихоҳӣ наҳуфт

که تاریکی شب بخواهی نهفت

Серумро ҳамеи бози дории зи хоб

سرم را همی باز داری ز خواب

Ба бедорӣ ман гирифтат шитоб

به بیداری من گرفتت شتاب

Гар ин борсозӣ чунин растхез

گر این‌بار سازی چنین رستخیز

Саратро бабрам ба шамшери тез

سرت را ببرم به شمشیر تیز

Пиёда шавам сӯии Мозандарон

پیاده شوم سوی مازندران

Кашами бабру шмшмиру гурзи гарон

کشم ببر و شمشمیر و گرز گران

Сими раҳ ба хоб андар омад сараш

سیم ره به خواب اندر آمد سرش

зи бабр баён дошт пӯшиши буриш

ز ببر بیان داشت پوشش برش

Буғурред бози аждаҳои дижам

بغرید باز اژدهای دژم

Ҳаме оташ афрӯхт гуфтӣ бидам

همی آتش افروخت گفتی بدم

Чарогоҳи бгзошти Рахши онзмон

چراگاه بگذاشت رخش آنزمان

Наёраст рафтан бар паҳлавон

نیارست رفتن بر پهلوان

Дилаш зон шигифтӣ ба ду ним буд

دلش زان شگفتی به دو نیم بود

Каш аз рустаму аждаҳои бим буд

کش از رستم و اژدها بیم بود

Ҳам аз баҳри рустам дилаш норамед

هم از بهر رستم دلش نارمید

Чу боди дмон назд рустами давид

چو باد دمان نزد رستم دوید

Хурӯшед ва ҷӯшед ва барканд хок

خروشید و جوشید و برکند خاک

зи наълаш замин шуд ҳамаи чоки чок

ز نعلش زمین شد همه چاک چاک

Чу бедор шуд рустам аз хоби хуш

چو بیدار شد رستم از خواب خوش

Барошуфт бо бораи дасткаш

برآشفت با بارهٔ دستکش

Чунон сохт равшани ҷаҳони офарин

چنان ساخت روشن جهان‌آفرین

Ки пинҳон накард аждаҳоро замин

که پنهان نکرد اژدها را زمین

Барони тирагии рустам ӯро бидид

برآن تیرگی رستم او را بدید

Сабки теғи тез аз миён баркашид

سبک تیغ تیز از میان برکشید

Буғурред бирасон абри баҳор

بغرید برسان ابر بهار

Замин кард пари оташ аз корзор

زمین کرد پر آتش از کارزار

Бидон аждаҳо гуфт бар гӯии ном

بدان اژدها گفت بر گوی نام

Казин пас ту гетӣ набинӣ ба ком

کزین پس تو گیتی نبینی به کام

Набояд ки беном бар дасти ман

نباید که بی‌نام بر دست من

Равонат барояд зи торики тан

روانت برآید ز تاریک تن

Чунин гуфт дижхими нари аждаҳо

چنین گفت دژخیم نر اژدها

Ки аз чанги ман каси наёбади раҳо

که از چنگ من کس نیابد رها

Сдондрсд аз дашт ҷой манаст

صداندرصد از دشت جای منست

Баланди осмонаш ҳавоӣ манаст

بلند آسمانش هوای منست

Наёрад гузаштан ба сар бар уқоб

نیارد گذشتن به سر بر عقاب

Ситора набинад заминаш ба хоб

ستاره نبیند زمینش به خواب

Бадв аждаҳо гуфт ном ту чист

بدو اژدها گفت نام تو چیست

Ки зояндаро бар ту бояд гирист

که زاینده را بر تو باید گریست

Чунин дод посух ки ман рустамам

چنین داد پاسخ که من رستمم

зи дастон ва аз сом ва аз нирмм

ز دستان و از سام و از نیرمم

Ба танҳо яке кӣнаи вари лашкарам

به تنها یکی کینه‌ور لشکرم

Ба Рахши диловар замин биспурам

به رخش دلاور زمین بسپرم

Броўихт бо ӯ ба ҷанги аждаҳо

برآویخت با او به جنگ اژدها

Наомад ба фарҷоми ҳам зу раҳо

نیامد به فرجام هم زو رها

Чу зӯри тан аждаҳо дид Рахш

چو زور تن اژدها دید رخش

Казон сони броўихт бо тоҷбхш

کزان سان برآویخت با تاجبخش

Бимолиди гӯш андар омад шигифт

بمالید گوش اندر آمد شگفت

Баланди аждаҳоро ба дандон гирифт

بلند اژدها را به دندان گرفت

Бадаред китфаши бдндон чу шер

بدرید کتفش بدندان چو شیر

Бирав хира шуд паҳлавони далер

برو خیره شد پهلوان دلیر

Бузади теғу бндохт аз бар сараш

بزد تیغ و بنداخت از بر سرش

Фурӯи рехт чун равад хӯн аз буриш

فرو ریخت چون رود خون از برش

Замин шуд ба зери таниши нопадид

زمین شد به زیر تنش ناپدید

Яке чашмаи хӯн аз буриши ?бардамӣад

یکی چشمه خون از برش بردمید

Чу рустами барони аждаҳои дижам

چو رستم برآن اژدهای دژم

Нигаҳ кард барзади яке тези дам

نگه کرد برزد یکی تیز دم

Биёбони ҳамаи зер ӯ буд пок

بیابان همه زیر او بود پاک

Равони хӯни гарм аз бар тираи хок

روان خون گرم از بر تیره خاک

Таҳамтани азу дар шигифтӣ бимонад

تهمتن ازو در شگفتی بماند

Ҳамеи паҳлавии ном яздон бихонад

همی پهلوی نام یزدان بخواند

Ба об андар омад сар ва тан бишуст

به آب اندر آمد سر و تن بشست

Ҷаҳони ҷуз ба зӯр ҷҳонбон наҷуст

جهان جز به زور جهانبان نجست

Ба яздон чунин гуфт к-эии додгар

به یزدان چنین گفت کای دادگر

Ту додӣ марои донишу зӯру фар

تو دادی مرا دانش و زور و فر

Ки пешам чаҳ шер ва чаҳ дев ва чаҳ пел

که پیشم چه شیر و چه دیو و چه پیل

Биёбон беобу дарёии нил

بیابان بی‌آب و دریای نیل

Бидонадяш бисёр ва гар андакӣаст

بداندیش بسیار و گر اندکیست

Чу хашм оварам пеш чашмам якеаст

چو خشم آورم پیش چشمم یکیست