Чунон буд қайсари бдонгаҳ барои

چنان بود قیصر بدانگه برای

Ки чун духтар ӯ раседӣ биҷой

که چون دختر او رسیدی بجای

Чу гаштии баланди ахтару ҷуфти ҷӯй

چو گشتی بلند اختر و جفت جوی

Бидидӣ ки омадаш ҳангоми шӯй

بدیدی که آمدش هنگام شوی

Яке гирд кардӣ ба кохи анҷуман

یکی گرد کردی به کاخ انجمن

Бузургони фарзонау рои зан

بزرگان فرزانه و رای زن

Ҳронкс ки будӣ мар ӯро ҳам?ил

هرانکس که بودی مر او را همال

Азон номдорни баровардаи ёл

ازان نامدارن برآورده یال

зи кохи падари духтари моҳ рӯй

ز کاخ پدر دختر ماه‌روی

Бгштӣ барон анҷумани ҷуфти ҷӯй

بگشتی بران انجمن جفت جوی

Парастанда будӣ ба гирди андараш

پرستنده بودی به گرد اندرش

з мардум набӯдӣ падеди афсараш

ز مردم نبودی پدید افسرش

Пас пардаи қайсари он рӯзгор

پس پردهٔ قیصر آن روزگار

Се бади духтари андари ҷаҳони номдор

سه بد دختر اندر جهان نامدار

Ба болоу дидору оҳистагӣ

به بالا و دیدار و آهستگی

Ба боистагии ҳам ба шойистагӣ

به بایستگی هم به شایستگی

Яке буд меҳтари катоюн ба ном

یکی بود مهتر کتایون به نام

Хирадманду равшани дилу шодком

خردمند و روشن‌دل و شادکام

Катоюн чунон дид як шаб ба хоб

کتایون چنان دید یک شب به خواب

Ки равшан шудӣ кишвар аз офтоб

که روشن شدی کشور از آفتاب

Яке анҷумани мард пайдо шудӣ

یکی انجمن مرد پیدا شدی

Аз анбӯҳи мардум сурайё шудӣ

از انبوه مردم ثریا شدی

Сари анҷуман буд бегона Эй

سر انجمن بود بیگانه‌ای

Ғарибии дили озору фарзона Эй

غریبی دل آزار و فرزانه‌ای

Ба болои сарв ва ба дидори моҳ

به بالای سرو و به دیدار ماه

Нишастанаш чун бар сари гоҳи шоҳ

نشستنش چون بر سر گاه شاه

Яке даста додӣ катоюни бадавӣ

یکی دسته دادی کتایون بدوی

Взўи бстдии дастаи рангу буи

وزو بستدی دستهٔ رنگ و بوی

Яке анҷуман кард қайсари бузург

یکی انجمن کرد قیصر بزرگ

Ҳар он кас ки буданд гирду сутург

هر آن کس که بودند گرد و سترگ

Ба шабгир чун ?бардамӣади офтоб

به شبگیر چون بردمید آفتاب

Сари номдорони баромади зи хоб

سر نامداران برآمد ز خواب

Барон анҷумани шоди бншонднд

بران انجمن شاد بنشاندند

Азон пас парии чеҳраро хонданд

ازان پس پری‌چهره را خواندند

Катоюн бишуд бо парастори шаст

کتایون بشد با پرستار شست

Яке дастаи гул ҳар якеро ба даст

یکی دسته گل هر یکی را به دست

Ҳамеи гашти чандон каш омад сутӯҳ

همی گشت چندان کش آمد ستوه

Писандаш наомад касе зон гуруҳ

پسندش نیامد کسی زان گروه

Аз айвони сӯй парда биниҳод рӯй

از ایوان سوی پرده بنهاد روی

Хиромону пӯёну дили ҷуфти ҷӯй

خرامان و پویان و دل جفت‌جوی

Ҳам онгаҳ замини гашт чун пари зоғ

هم آنگه زمین گشت چون پر زاغ

Чунин то сар аз кӯҳ бар зад чароғ

چنین تا سر از کوه بر زد چراغ

Бифармуд қайсар ки аз кеҳтарон

بفرمود قیصر که از کهتران

Ба рӯми андаруни мояи вари меҳтарон

به روم اندرون مایه‌ور مهتران

Биоранд яксар ба кохи баланд

بیارند یکسر به کاخ بلند

Бидон то ки бошад ба хӯбии писанд

بدان تا که باشد به خوبی پسند

Чу огоҳӣ омад ба ҳар меҳтарӣ

چو آگاهی آمد به هر مهتری

Баҳри номадорӣу кндоўрӣ

بهر نامداری و کنداوری

Хирадманди меҳтар ба Гуштосп гуфт

خردمند مهتر به گشتاسپ گفت

Ки чандин чаҳ бошӣ ту андар наҳуфт

که چندین چه باشی تو اندر نهفت

Бирав то магари тоҷу гоҳи маӣ

برو تا مگر تاج و گاه مهی

Бибинӣ дилат гардад аз ғами тиҳӣ

ببینی دلت گردد از غم تهی

Чу бишунид Гуштосп бо ӯ бирафт

چو بشنید گشتاسپ با او برفت

Ба айвон қайсар хиромед тафт

به ایوان قیصر خرامید تفت

Ба пиғўлаҳ Эй шуд фурӯд аз маон

به پیغوله‌ای شد فرود از مهان

Пар аз дард бинишаст хастаи ниҳон

پر از درد بنشست خسته نهان

Бирафтанд бедори дили бандагон

برفتند بیدار دل بندگان

Катоюну гули рухи парастандагон

کتایون و گل رخ پرستندگان

Ҳамеи гашт бар гирди айвони хеш

همی گشت بر گرد ایوان خویش

Пасаш бхрдону парастори пеш

پسش بخردان و پرستار پیش

Чу аз даври Гуштоспро дид гуфт

چو از دور گشتاسپ را دید گفت

Ки он хоб сар баркашид аз наҳуфт

که آن خواب سر برکشید از نهفت

Бидон мояи вари номдори афсараш

بدان مایه‌ور نامدار افسرش

Ҳам онгаҳ биёрост хуррами сараш

هم‌آنگه بیاراست خرم سرش

Чу дастури омӯзгор он бидид

چو دستور آموزگار آن بدید

Ҳам андари замони пеши қайсари давид

هم اندر زمان پیش قیصر دوید

Ки мардӣ гузин кард аз анҷуман

که مردی گزین کرد از انجمن

Ба болои сарви сеӣ дар чаман

به بالای سرو سهی در چمن

Ба рух чун гулистон ва бо ёлу кафат

به رخ چون گلستان و با یال و کفت

Ки ҳркш бибинад бимонад шигифт

که هرکش ببیند بماند شگفت

Бад онаст кӯро ндонем кист

بد آنست کو را ندانیم کیست

Ту гӯйии ҳамаи фараи аиздист

تو گویی همه فره ایزدیست

Чунин дод посух ки духтар мабод

چنین داد پاسخ که دختر مباد

Ки аз парда айб оварад бар нажод

که از پرده عیب آورد بر نژاد

Агар ман сипорам бадви духтарам

اگر من سپارم بدو دخترم

Ба нанги андарун паст гардад серум

به ننگ اندرون پست گردد سرم

Ҳам ӯроу онро ки ӯ баргузед

هم او را و آنرا که او برگزید

Ба кохи андаруни сар бибояд бурид

به کاخ اندرون سر بباید برید

Сақф гуфт кин нест кории гарон

سقف گفت کاین نیست کاری گران

Ки пеш аз ту буданд чанде сарон

که پیش از تو بودند چندی سران

Ту бо духтарат гуфтӣ анбози ҷӯй

تو با دخترت گفتی انباز جوی

Нагуфтӣ ки рӯмии сарафрози ҷӯй

نگفتی که رومی سرافراز جوی

Кунун ҷусти онро ки омадаш хуш

کنون جست آنرا که آمدش خوش

Ту аз роҳи яздони саратро макаш

تو از راه یزدان سرت را مکش

Чунин буд расми ниёкони ту

چنین بود رسم نیاکان تو

Сарафрозу дайни дору покони ту

سرافراز و دین‌دار و پاکان تو

Ба ойин ин шуд пай афганда рӯм

به آیین این شد پی افگنده روم

Ту роҳии мгири андари ободи бум

تو راهی مگیر اندر آباد بوم

Ҳумоюн набошад чунин худ магӯӣ

همایون نباشد چنین خود مگوی

Ба роҳӣ ки ҳаргиз нарафтӣ мапуӣ

به راهی که هرگز نرفتی مپوی