Вази он сӯии гунги андари афросйоб

وز آن سوی گنگ اندر افراسیاب

Ба рухшандаи рӯз ва ба ҳангоми хоб

به رخشنده روز و به هنگام خواب

Ҳаме гуфт бо ҳаркии бади кордон

همی گفت با هرکه بد کاردان

Бузургони бедору бсёрдон

بزرگان بیدار و بسیاردان

Ки акнӯн ки душман ба болин расед

که اکنون که دشمن به بالین رسید

Ба гунги андарун чун тавон орамид

به گنگ اندرون چون توان آرمید

Ҳама баргушоданд гуё забон

همه برگشادند گویا زبان

Ки акнӯн ки наздик шуд бади гумон

که اکنون که نزدیک شد بد گمان

Ҷуз аз ҷанг чизе набинем роҳ

جز از جنگ چیزی نبینیم راه

Забунӣ на хубаст чандини сипоҳ

زبونی نه خوبست چندین سپاه

Бигуфтанд вази пеши бархестанд

بگفتند وز پیش برخاستند

Ҳамаи шаби ҳаме лашкар оростанд

همه شب همی لشکر آراستند

Сипедаи дмони гоҳи бонги хурӯс

سپیده دمان گاه بانگ خروس

з даргоҳ бархест овои кӯс

ز درگاه برخاست آوای کوس

Сипоҳӣ ба ҳомӯн биёмад зи гунг

سپاهی به هامون بیامد ز گنگ

Ки бар мӯр ва бар пашша шуд роҳи танг

که بر مور و بر پشه شد راه تنگ

Чу омад ба наздики глзриўн

چو آمد به نزدیک گلزریون

Замин шуд ба сон ки бесутун

زمین شد به سان که بیستون

Ҳаме лашкар омад се рӯз ва се шаб

همی لشکر آمد سه روز و سه شب

Ҷаҳон шуд пурошӯби ҷангу ҷалб

جهان شد پرآشوب جنگ و جلب

Кашиданд бар ҳафт фарсанги нах

کشیدند بر هفت فرسنگ نخ

Фузуни гашти мардуми зи мӯру малах

فزون گشت مردم ز مور و ملخ

Чаҳорум сипаҳ баркашиданд саф

چهارم سپه برکشیدند صف

зи дарёи баромад ба хуршеди туф

ز دریا برآمد به خورشید تف

Ба қалби андари афросйобу радон

به قلب اندر افراسیاب و ردان

Саворони гарданкашу бхрдон

سواران گردنکش و بخردان

Сӯии майманаи ҷҳни афросйоб

سوی میمنه جهن افراسیاب

Ҳамеи найзаи бгзошт аз офтоб

همی نیزه بگذاشت از آفتاب

Вази ин рӯй Кайхусрав аз қалбгоҳ

وز این روی کیخسرو از قلبگاه

Ҳаме дошт чун кӯҳи пушти сипоҳ

همی داشت چون کوه پشت سپاه

Чу Гӯдарз ва чун Тӯси навзари нажод

چو گودرز و چون طوس نوذر نژاد

Минуашони хўзони пирӯз ва дод

منوشان خوزان پیروز و داد

Чу гургин мелоду раҳоами шер

چو گرگین میلاد و رهام شیر

Ҳҷир ва чу шидўши гирди далер

هجیر و چو شیدوش گرد دلیر

Фиребурзи Ковӯс бар маймана

فریبرز کاووس بر میمنه

Сипоҳии ҳамаи як дил ва як тана

سپاهی همه یک‌دل و یک تنه

Манӯчеҳр бар майсара ҷой дошт

منوچهر بر میسره جای داشت

Ки бо ҷанг ҳар ҷанге пой дошт

که با جنگ هر جنگیی پای داشت

Ба пушти сипаҳи Геви Гӯдарз буд

به پشت سپه گیو گودرز بود

Ки пушту нигаҳбон ҳар марз буд

که پشت و نگهبان هر مرز بود

Замини кон оҳан шуд аз мехи наъл

زمین کان آهن شد از میخ نعل

Ҳамаи об дарё шуд аз хӯни лаъл

همه آب دریا شد از خون لعل

Ба сар бар зи гирди сиёҳи абри баст

به سر بر ز گرد سیاه ابر بست

Табираи дили санг хоро бахаст

تبیره دل سنگ خارا بخست

Замини гашт чун чодари обнӯс

زمین گشت چون چادر آبنوس

Ситора ғамӣ шуд зи овои кӯс

ستاره غمی شد ز آوای کوس

Замини гашти ҷунбон чу абри сиёҳ

زمین گشت جنبان چو ابر سیاه

Ту гуфтӣ ҳаме бар нтобад сипоҳ

تو گفتی همی بر نتابد سپاه

Ҳамаи дашти мағзу сару пой буд

همه دشت مغز و سر و پای بود

Ҳамоно магар бар замини ҷой буд

همانا مگر بر زمین جای بود

Ҳамеи наъли асбони сар кушта хаст

همی نعل اسبان سر کشته خست

Ҳамаи дашт бе тани сару пойу даст

همه دشت بی‌تن سر و پای و دست

Хирадманди мардум ба иксў шуданд

خردمند مردم به یکسو شدند

Ду лашкар бар ин кор хстў шуданд

دو لشکر بر این کار خستو شدند

Кигар як замон низ лашкари чунин

که گر یک زمان نیز لشکر چنین

Бимонад бар ин дашт бо дарду кин

بماند بر این دشت با درد و کین

Намонад яке зи ин саворон ба ҷой

نماند یکی ز این سواران به جای

Ҳамоно сипеҳр андар ояд зи пой

همانا سپهر اندر آید ز پای

зи баси чоки чоки тбрзин ва худ

ز بس چاک چاک تبرزین و خود

Равонҳо ҳаме дод танро дуруд

روانها همی داد تن را درود

Чу Кайхусрави он печиш ҷанг дид

چو کیخسرو آن پیچش جنگ دید

Ҷаҳон бар дили хештан танг дид

جهان بر دل خویشتن تنگ دید

Биёмад ба иксўи зи пушти сипоҳ

بیامد به یکسو ز پشت سپاه

Ба пеш худованд шуд додхоҳ

به پیش خداوند شد دادخواه

Ки эй бартар аз дониши порсо

که ای برتر از دانش پارسا

Ҷаҳондор ва бар ҳар касе подшо

جهاندار و بر هر کسی پادشا

Агар нестам ман ситам ёфта

اگر نیستم من ستم یافته

Чу оҳан ба кӯраи даруни тофта

چو آهن به کوره درون تافته

Нахоҳам ки пирӯз бошам ба ҷанг

نخواهم که پیروز باشم به جنگ

На бар додгар бар кунам ҷои танг

نه بر دادگر بر کنم جای تنگ

Бигуфт ин ва бар хок молида рӯй

بگفت این و بر خاک مالید روی

Ҷаҳон пар шуд аз нолаи зори ӯй

جهان پر شد از نالهٔ زار اوی

Ҳмонгаҳи баромади яке боди сахт

همانگه برآمد یکی باد سخت

Ки бишикаст шодоби шохи дарахт

که بشکست شاداب شاخ درخت

Ҳамеи хок бар дошт аз размгоҳ

همی خاک بر داشت از رزمگاه

Бузад бар рухи шоҳи турони сипоҳ

بزد بر رخ شاه توران سپاه

Касе кӯи сар аз ҷанг бартофтӣ

کسی کو سر از جنگ برتافتی

Чу афросйоб огаҳӣ ёфтӣ

چو افراسیاب آگهی یافتی

Буридӣ ба ханҷари сарашро зи тан

بریدی به خنجر سرش را ز تن

Ҷуз аз хок ва регаш набӯдӣ кафан

جز از خاک و ریگش نبودی کفن

Чунин то сипеҳру замин тор шуд

چنین تا سپهر و زمین تار شد

Фаровони зи таркон гирифтор шуд

فراوان ز ترکان گرفتار شد

Бар омад шабу чодари машки ранг

بر آمد شب و چادر مشک رنگ

Бапушед то кас наёяд ба ҷанг

بپوشید تا کس نیاید به جنگ

Сипаҳ боз чиданд шоҳони зи дашт

سپه باز چیدند شاهان ز دشت

Чу рӯй замини зи осмони тираи гашт

چو روی زمین ز آسمان تیره گشت

Ҳамаи домани кӯҳ то пеш равад

همه دامن کوه تا پیش رود

Сипаҳ буд бо ҷавшану дръ ва худ

سپه بود با جوشن و درع و خود

Барафрӯхтанд оташ аз ҳар сӯй

برافروختند آتش از هر سوی

Тилоия биёмад з ҳар паҳлавӣ

طلایه بیامد ز هر پهلوی

Ҳамеи ҷангро сохт афросйоб

همی جنگ را ساخت افراسیاب

Ҳаме буд то чашмаи офтоб

همی بود تا چشمهٔ آفتاب

Бар ояд рухи кӯҳ рахшон кунад

بر آید رخ کوه رخشان کند

Замин чун нигин Бадахшон кунад

زمین چون نگین بدخشان کند

Ҷаҳони офаринро дигар буд рой

جهان آفرین را دگر بود رای

Ба ҳар кор бо рой ӯ нест пой

به هر کار با رای او نیست پای

Шаби тира чун рӯй зангии сиёҳ

شب تیره چون روی زنگی سیاه

Кас омад зи Густаҳми навзар ба шоҳ

کس آمد ز گستهم نوذر به شاه

Ки шоҳи ҷаҳони ҷовдони зиндаи бод

که شاه جهان جاودان زنده باد

Ки мо бозгаштем пирӯзу шод

که ما بازگشتیم پیروز و شاد

Бидон номдорони афросйоб

بدان نامداران افراسیاب

Раседем ногуҳ ба ҳангоми хоб

رسیدیم ناگه به هنگام خواب

Аз эшон саворӣ тилоия набӯд

از ایشان سواری طلایه نبود

Касеро зи андеша моя набӯд

کسی را ز اندیشه مایه نبود

Чу бедори гаштанди зи эшон сарон

چو بیدار گشتند ز ایشان سران

Кашидем шамшеру гурзи гарон

کشیدیم شمشیر و گرز گران

Чу шаб рӯз шуд ҷуз қрохон намонад

چو شب روز شد جز قراخان نماند

зи мардони эшон фаровон намонад

ز مردان ایشان فراوان نماند

Ҳамаи дашти зи эшон срўн ва сар аст

همه دشت ز ایشان سرون و سر است

Замини бистару хокашон чодар аст

زمین بستر و خاکشان چادر است

Ба муждаи зи рустами ҳам андари замон

به مژده ز رستم هم اندر زمان

Ҳиўнӣ биёмад сипедаи дмон

هیونی بیامد سپیده‌دمان

Ки мо дар биёбон хабар ёфтем

که ما در بیابان خبر یافتیم

Бидон огаҳӣ тез бишитофтем

بدان آگهی تیز بشتافتیم

Шабу рӯзи рустам яке доштӣ

شب و روز رستم یکی داشتی

Чу танҳо шудӣ роҳи бгзоштӣ

چو تنها شدی راه بگذاشتی

Бадишон раседем ҳангоми рӯз

بدیشان رسیدیم هنگام روز

Чу бар зад сар аз чарх гетӣ фурӯз

چو بر زد سر از چرخ گیتی فروز

Таҳамтани камонро ба зиҳ барниҳод

تهمتن کمان را به زه برنهاد

Чу наздик шуд трг бар сари ниҳод

چو نزدیک شد ترگ بر سر نهاد

Нахустин ки аз калак бикшод шаст

نخستین که از کلک بگشاد شست

Қрохони зи пайкон рустам бахаст

قراخان ز پیکان رستم بخست

Ба турон замин шуд кунун кӣнаи хоҳ

به توران زمین شد کنون کینه‌خواه

Ҳамоно ки огоҳӣ омад ба шоҳ

همانا که آگاهی آمد به شاه

Ба шодӣ ба лашкар бар омад хурӯш

به شادی به لشکر بر آمد خروش

Сипаҳдори таркон ҳаме дошт гӯш

سپهدار ترکان همی داشت گوش

Ҳар он кас ки буданд хсрўпрст

هر آن کس که بودند خسروپرست

Ба шодӣ ва ромиш кушоданд даст

به شادی و رامش گشادند دست

Саворӣ биёмад ҳам андари шитоб

سواری بیامد هم اندر شتاب

Хурушон ба наздики афросйоб

خروشان به نزدیک افراسیاب

Ки аз лашкари мо қрохон бараст

که از لشکر ما قراخان برست

Раседаст наздики мо марди шаст

رسیدست نزدیک ما مرد شست

Сипоҳӣ ба турон ниҳоданд рӯй

سپاهی به توران نهادند روی

Каз эшон шавад нопадиди оби ҷӯй

کز ایشان شود ناپدید آب جوی

Чунин гуфт бо ройзани шаҳриёр

چنین گفت با رایزن شهریار

Ки пайкори сахт андар омад ба кор

که پیکار سخت اندر آمد به کار

Чу рустам бигирад сари гоҳи мо

چو رستم بگیرد سر گاه ما

Ба якборагӣ гум шавад роҳи мо

به یکبارگی گم شود راه ما

Кунунаш гумони он ки мо нашнавем

کنونش گمان آن که ما نشنویم

Чунин кор дар ҷанг Кайхусравем

چنین کار در جنگ کیخسرویم

Чу оташ бар эшон шабихун кунем

چو آتش بر ایشان شبیخون کنیم

зи хӯн рӯй кишвар чу Ҷайҳун кунем

ز خون روی کشور چو جیحون کنیم

Чу Кайхусрав ояд зи лашкари ду баҳр

چو کیخسرو آید ز لشکر دو بهر

Набинад магари бому девору шаҳр

نبیند مگر بام و دیوار و شهر

Саросари ҳамаи лашкар ин дид рой

سراسر همه لشکر این دید رای

Ҳамон марди фарзонау раҳнамоӣ

همان مرد فرزانه و رهنمای

Буна ҳарчӣ будаш ҳам онҷо бимонад

بنه هرچه بودش هم آنجا بماند

Чу оташ аз он дашт лашкар баранд

چو آتش از آن دشت لشکر براند

Ҳмонгаҳ тилоия биёмад зи дашт

همانگه طلایه بیامد ز دشت

Ки гирди сипоҳ аз ҳавои бргзшт

که گرد سپاه از هوا برگذشت

Ҳамаи дашти харгоҳ ва хаймаасту бас

همه دشت خرگاه و خیمه است و بس

Аз эшон ба хайма дарун нест кас

از ایشان به خیمه درون نیست کس

Бидонаст хусрав ки солори чин

بدانست خسرو که سالار چین

Чаро рафт бегоҳ зон дашти кин

چرا رفت بیگاه زان دشت کین

зи Густаҳму рустам хабар ёфтаст

ز گستهم و رستم خبر یافتست

Бидон огаҳӣ тез бишитофтаст

بدان آگهی تیز بشتافتست

Нўндии броФгнди ҳам дар замон

نوندی برافگند هم در زمان

Фиристод наздики рустами дмон

فرستاد نزدیک رستم دمان

Ки баргашти зи ин кӣнаи афросйоб

که برگشت ز این کینه افراسیاب

Ҳамоно ба ҷанг ту дорад шитоб

همانا به جنگ تو دارد شتاب

Сипаҳро бёроӣ ва бедор бош

سپه را بیارای و بیدار باش

Бирав хештан зу нигаҳдор бош

برو خویشتن زو نگهدار باش

Наванд ҷаҳондидаи шоиста буд

نوند جهاندیده شایسته بود

Бидон роҳ бероҳ боиста буд

بدان راه بی‌راه بایسته بود

Ҳаме рафт чун пеш рустам расед

همی رفت چون پیش رستم رسید

Гӯи ширдилро миён баста дид

گو شیردل را میان بسته دید

Сипаҳи гурзҳо бар ниҳода ба дӯш

سپه گرزها بر نهاده به دوش

Якояки ниҳода ба овози гӯш

یکایک نهاده به آواز گوش

Ба рустам бигуфт ончии пайғом буд

به رستم بگفت آنچه پیغام بود

Ки фарҷоми пайғомаши ором буд

که فرجام پیغامش آرام بود

Вази ин рӯй Кайхусрави кӣнаи ҷӯй

وز این روی کیخسرو کینه‌جوی

Нишаста ба ором бе гуфту гӯй

نشسته به آرام بی‌گفت و گوی

Ҳаме кард бахшиши ҳама бар сипоҳ

همی کرد بخشش همه بر سپاه

Саропардау хаймау тоҷу гоҳ

سراپرده و خیمه و تاج و گاه

Аз эрониёни куштагонро биҷуст

از ایرانیان کشتگان را بجست

Кафан кард вази хӯн ва гулашон бишуст

کفن کرد وز خون و گلشان بشست

Ба расми маони куштаро дахма кард

به رسم مهان کشته را دخمه کرد

Чу бардошт зон хоку хӯни набард

چو برداشت زان خاک و خون نبرد

Буна бар ниҳоду сипаҳ бар нишонд

بنه بر نهاد و سپه بر نشاند

Дмон аз пас шоҳ таркон баранд

دمان از پس شاه ترکان براند

Чу наздик шаҳр омад афросйоб

چو نزدیک شهر آمد افراسیاب

Бар он бад ки рустам шавад сирхўоб

بر آن بد که رستم شود سیرخواب

Кунун ман шабихун кунам бар сараш

کنون من شبیخون کنم بر سرش

Барорем гирд аз сари лашкараш

برآریم گرد از سر لشکرش

Ба торикии андар тилоия бидид

به تاریکی اندر طلایه بدید

Ба шаҳри андари овоз эшон шунид

به شهر اندر آواز ایشان شنید

Форуманд зи он кори рустами шигифт

فروماند ز آن کار رستم شگفت

Ҳаме ронаду андеша андар гирифт

همی راند و اندیشه اندر گرفت

Ҳамаи кӯфтаи лашкару рехта

همه کوفته لشکر و ریخته

Ба ширини равони андари овехта

به شیرین روان اندر آویخته

Ба пеши андаруни рустами тизчнг

به پیش اندرون رستم تیزچنگ

Пас пушти шоҳу саворони ҷанг

پس پشت شاه و سواران جنگ

Касеро ки наздики бад пеш хонд

کسی را که نزدیک بد پیش خواند

Вази эшон фаровон суханҳо баранд

وز ایشان فراوان سخنها براند

Бипурсед кинро чаҳ байнед рӯй

بپرسید کاین را چه بینید روی

Чунин гуфт бо номвари чораи ҷӯй

چنین گفت با نامور چاره‌جوی

Ки дар гунги дижи он ҳамаи ганҷи шоҳ

که در گنگ دژ آن همه گنج شاه

Чаҳ боист акнӯн ҳамаи ранҷи роҳ

چه بایست اکنون همه رنج راه

Замини ҳашт фарсанги болои ӯй

زمین هشت فرسنگ بالای اوی

Ҳамоно ки чораст паҳнои ӯй

همانا که چارست پهنای اوی

Зану кӯдаку ганҷ ва чандон сипоҳ

زن و کودک و گنج و چندان سپاه

Бузургӣу фармону тахту кулоҳ

بزرگی و فرمان و تخت و کلاه

Бар он бора диж напарад уқоб

بر آن بارهٔ دژ نپرد عقاب

Набинад касе он баландӣ ба хоб

نبیند کسی آن بلندی به خواب

Хӯриш ҳасту айвону ганҷу сипоҳ

خورش هست و ایوان و گنج و سپاه

Турои ранҷи бадхоҳро тоҷу гоҳ

ترا رنج بدخواه را تاج و گاه

Ҳамон буми кӯро биҳиштаст ном

همان بوم کو را بهشت است نام

Ҳамаи ҷои шодӣу орому ком

همه جای شادی و آرام و کام

Ба ҳар гӯшае чашмаи обгир

به هر گوشه‌ای چشمهٔ آبگیر

Ба болоу паҳнои партоби тир

به بالا و پهنای پرتاب تیر

Ҳаме мӯбад оварад аз ҳинду рӯм

همی موبد آورد از هند و روم

Биҳиштӣ бар оварда ободи бум

بهشتی بر آورده آباد بوم

Ҳамоно казон бораи фарсанги бист

همانا کزان باره فرسنگ بیست

Бибинанди осон ки бар дашт кист

ببینند آسان که بر دشت کیست

Турои зи ин ҷаҳон баҳра ҷангасту бас

ترا ز این جهان بهره جنگست و بس

Ба фарҷом гетӣ намонад ба кас

به فرجام گیتی نماند به کس

Чу бишунид гуфторҳо шаҳриёр

چو بشنید گفتارها شهریار

Хуш омадаш ва эмин шуд аз рӯзгор

خوش آمدش و ایمن شد از روزگار

Биёмад ба дилшод ба биҳишти гунг

بیامد به دلشاد به بهشت گنگ

Абои олати лашкару сози ҷанг

ابا آلت لشکر و ساز جنگ

Ҳамеи гашт бар гирди он шористон

همی گشت بر گرد آن شارستان

Ба дастӣ надид андар ӯ хорстон

به دستی ندید اندر او خارستان

Яке кох будаш сари андари ҳаво

یکی کاخ بودش سر اندر هوا

Баровардаи шоҳи фармони раво

برآوردهٔ شاه فرمان روا

Ба айвон фурӯд омад ва бор дод

به ایوان فرود آمد و بار داد

Сипаҳро дирам дод ва динор дод

سپه را درم داد و دینار داد

Фиристод бар ҳар сӯии лашкарӣ

فرستاد بر هر سوی لشکری

Нигаҳбон ҳар лашкарии меҳтарӣ

نگهبان هر لشکری مهتری

Пиёда бар он бора бар дидаи бон

پیاده بر آن باره بر دیده‌بان

Нигаҳбон ба рӯз ва ба шаби посбон

نگهبان به روز و به شب پاسبان

Раду мӯбадаш буд бар дасти рост

رد و موبدش بود بر دست راست

Нависандаи номаро пеши хост

نویسندهٔ نامه را پیش خواست

Яке номаи наздики фағфури чин

یکی نامه نزدیک فغفور چین

Нбштнд бо сад ҳазор офарин

نبشتند با صد هزار آفرین

Чунин гуфт каз гардиши рӯзгор

چنین گفت کز گردش روزگار

Наомад марои баҳраи ҷузи корзор

نیامد مرا بهره جز کارزار

Бпрўрдми онро ки боист кишт

بپروردم آن را که بایست کشت

Кунун шуд аз ӯ рӯзгорами дурушт

کنون شد از او روزگارم درشت

Чу фағфури чин гар бияёд равост

چو فغفور چین گر بیاید رواست

Ки бар меҳр ӯ бар равонами гўост

که بر مهر او بر روانم گواست

Вагар худ наёяд фиристад сипоҳ

وگر خود نیاید فرستد سپاه

Каз ин сӯи хиромади ҳамеи кӣнаи хоҳ

کز این سو خرامد همی کینه خواه

Фиристода аз назд афросйоб

فرستاده از نزد افراسیاب

Ба чин андар омад ба ҳангоми хоб

به چین اندر آمد به هنگام خواب

Сарафрози фағфури бнўохтш

سرافراز فغفور بنواختش

Яке хуррам айвон бипардохташ

یکی خرم ایوان بپرداختش

Вази он сӯ ба гунги андари афросйоб

وز آن سو به گنگ اندر افراسیاب

На ором будаш на хӯрд ва на хоб

نه آرام بودش نه خورد و نه خواب

Ба девори аррода бар пой кард

به دیوار عراده بر پای کرد

Ба бурҷи андаруни размро ҷой кард

به برج اندرون رزم را جای کرد

Бифармуд то сангҳои гарон

بفرمود تا سنگهای گران

Кашиданд бар бораи афсунгарон

کشیدند بر باره افسونگران

Басии кордонон рӯмӣ бихонад

بسی کاردانان رومی بخواند

Сипоҳӣ ба девори дижи брншонд

سپاهی به دیوار دژ برنشاند

Баровард бедори дили ҷослиқ

برآورد بیدار دل جاثلیق

Бар он бораи арродау манҷаниқ

بر آن باره عراده و منجنیق

Камонҳои чарх ва сипарҳои крг

کمانهای چرخ و سپرهای کرگ

Ҳамаи бурҷҳо пар з хуфтону трг

همه برجها پر ز خفتان و ترگ

Гуруҳеи зи оҳангарон ранҷа кард

گروهی ز آهنگران رنجه کرد

зи пӯлод бар ҳар сӯй панҷа кард

ز پولاد بر هر سوی پنجه کرد

Бибастанд бар найзаҳои дароз

ببستند بر نیزه‌های دراز

Ки ҳар кас ки рафтӣ бар дижи фароз

که هر کس که رفتی بر دژ فراز

Бидон чанги тез андар овехтӣ

بدان چنگ تیز اندر آویختی

Ва гарна зи диж зуд бигурехтӣ

و گرنه ز دژ زود بگریختی

Сипаҳро дирам дод ва обод кард

سپه را درم داد و آباد کرد

Ба ҳар кор бо ҳар касе дод кард

به هر کار با هر کسی داد کرد

Ҳамон худу шамшеру бргстўон

همان خود و شمشیر و برگستوان

Сипарҳои чинӣу тиру камон

سپرهای چینی و تیر و کمان

Бубахшед бар лашкараш бе шумор

ببخشید بر لشکرش بی‌شمار

Ба вижа касе кӯ кунад корзор

به ویژه کسی کو کند کارزار

Чу осӯда шуд зи ин ба шодӣ нишаст

چو آسوده شد ز این به شادی نشست

Худу ҷнгсозони хусрави параст

خود و جنگسازان خسرو پرست

Парии чеҳра ҳар рӯзи сад чанги зан

پری چهره هر روز صد چنگ‌زن

Шудандӣ ба даргоҳи шоҳи анҷуман

شدندی به درگاه شاه انجمن

Шабу рӯз чун маҷлис оростӣ

شب و روز چون مجلس آراستی

Сурӯд аз лаби тарк ва май хостӣ

سرود از لب ترک و می خواستی

Ҳаме дод ҳар рӯзи ганҷӣ ба бод

همی داد هر روز گنجی به باد

Бар имрӯз ва фардо наомадаш ёд

بر امروز و فردا نیامدش یاد