Чу аз ҷҳн пайғом бишунид шоҳ

چو از جهن پیغام بشنید شاه

Ҳаме кард хандони бадв бар нигоҳ

همی کرد خندان بدو بر نگاه

Ба посух чунин гуфт к-эии размҷуӣ

به پاسخ چنین گفت کای رزمجوی

Шунидем сар то сар ин гуфту гӯй

شنیدیم سر تا سر این گفت و گوی

Нахусти он ки кардӣ марои офарин

نخست آن که کردی مرا آفرین

Ҳамон бод бар тахту тоҷу нигин

همان باد بر تخت و تاج و نگین

Дурудӣ ки додӣ зи афросйоб

درودی که دادی ز افراسیاب

Бигуфтӣ ки ӯ кард мижгони пари об

بگفتی که او کرد مژگان پر آب

Шунидам ҳамин бод бар тоҷу тахт

شنیدم همین باد بر تاج و تخت

Мабодам магари шоду пирўзбхт

مبادم مگر شاد و پیروزبخت

Дувуми он ки гуфтӣ зи яздони сипос

دوم آن که گفتی ز یزدان سپاس

Ки байнами ҳамеи пӯри яздони шинос

که بینم همی پور یزدان شناس

зи шоҳони гетии дили афрӯзтар

ز شاهان گیتی دل افروزتر

Писандидатар шоҳ ва пирӯзтар

پسندیده‌تر شاه و پیروزتر

Маро дод яздони ҳама ҳарчӣ гуфт

مرا داد یزدان همه هرچه گفت

Ки бо ин ҳунарҳо хиради боди ҷуфт

که با این هنرها خرد باد جفت

Туро чанд хоҳии сухан чарб ҳаст

ترا چند خواهی سخن چرب هست

Ба дили нестии поку яздони параст

به دل نیستی پاک و یزدان پرست

Касе кӯ ба дониши тавонгар буд

کسی کو به دانش توانگر بود

зи гуфтори кирдори беҳтар буд

ز گفتار کردار بهتر بود

Фаридуни фаррух ситора нагашт

فریدون فرخ ستاره نگشت

На аз хоки тираи ҳамеи бргзшт

نه از خاک تیره همی برگذشت

Ту гӯйӣ ки ман бар шавам бар сипеҳр

تو گویی که من بر شوم بر سپهر

Бишустӣ бар ин гӯна аз шарми чеҳр

بشستی بر این گونه از شرم چهر

Дилати ҷодӯиро чу сармояи гашт

دلت جادوی را چو سرمایه گشت

Сухан бар забонат чу перояи гашт

سخن بر زبانت چو پیرایه گشت

Забони пари зи гуфтору дили пари дурӯғ

زبان پر ز گفتار و دل پر دروغ

Бар мард доно нагирад фурӯғ

بر مرد دانا نگیرد فروغ

Падари куштаро шоҳ гетӣ махон

پدر کشته را شاه گیتی مخوان

Кунун каз Сиёвуш намонад устихон

کنون کز سیاوش نماند استخوان

Ҳамон модарамро зи парда ба роҳ

همان مادرم را ز پرده به راه

Кашидӣу гаштии чунин кӣнаи хоҳ

کشیدی و گشتی چنین کینه خواه

Маро наваз нозода аз модарам

مرا نوز نازاده از مادرم

Ҳаме оташ афрӯхтӣ бар серум

همی آتش افروختی بر سرم

Ҳар он кас ки ӯ бади бадаргоҳи ту

هر آن کس که او بد بدرگاه تو

БнФрид бар ҷон бе роҳи ту

بنفرید بر جان بی راه تو

Ки ҳаргиз ба гетии каси он бад накард

که هرگز به گیتی کس آن بد نکرد

зи шоҳону гардону мардони мард

ز شاهان و گردان و مردان مرد

Ки бар анҷумани мари заниро кашон

که بر انجمن مر زنی را کشان

Сипорад бузургӣ ба мардуми кашон

سپارد بزرگی به مردم کشان

Занандаи ҳаме тозӣона занад

زننده همی تازیانه زند

Ки то духтараши бачаро бФгнд

که تا دخترش بچه را بفگند

Хирадманди перон бидонҷо расед

خردمند پیران بدانجا رسید

Бидид он ки ҳаргиз надид ва шунид

بدید آن که هرگز ندید و شنید

Чунин буд фармони яздон ки ман

چنین بود فرمان یزدان که من

Сарафрози гирдам ба ҳар анҷуман

سرافراز گردم به هر انجمن

Газанду балои ту аз ман бгошт

گزند و بلای تو از من بگاشت

Ки бо ман замонаи яке роз дошт

که با من زمانه یکی راز داشت

Аз он пас ки гаштами зи модари ҷудо

از آن پس که گشتم ز مادر جدا

Чнончўн буд бачаи бенаво

چنانچون بود بچهٔ بینوا

Ба пеш шубонон фиристодем

به پیش شبانان فرستادیم

Ба пурвори шерони нари додем

به پروار شیران نر دادیم

Марои дояу пешкораи шубон

مرا دایه و پیشکاره شبان

На ороми рӯз ва на хоби шубон

نه آرام روز و نه خواب شبان

Чунин буд то рӯзи ман бргзшт

چنین بود تا روز من برگذشت

Маро андар оварад перони зи дашт

مرا اندر آورد پیران ز دشت

Ба пеш ту оварад ва кардӣ нигоҳ

به پیش تو آورد و کردی نگاه

Ки ҳастам сазовори тахту кулоҳ

که هستم سزاوار تخت و کلاه

Ба сони Сиёвуши серумро зи тан

به سان سیاوش سرم را ز تن

Бабрӣу тани ҳам наёбади кафан

ببری و تن هم نیابد کفن

Забони марои пок яздон бибаст

زبان مرا پاک یزدان ببست

Ҳамон хира мондам ба ҷой нишаст

همان خیره ماندم به جای نشست

Маро бедил ва бехирад ёфтӣ

مرا بی دل و بی خرد یافتی

Ба кирдори бади тези нштоФтӣ

به کردار بد تیز نشتافتی

Сиёвуш нигаҳ кун ки аз ростӣ

سیاوش نگه کن که از راستی

Чаҳ кард ва чаҳ дид аз баду костӣ

چه کرد و چه دید از بد و کاستی

з гетӣ биёмад турои баргузед

ز گیتی بیامد ترا برگزید

Чунон каз раҳи номдорони сзид

چنان کز ره نامداران سزید

зи баҳр ту пардохт ойину гоҳ

ز بهر تو پرداخت آیین و گاه

Биёмад зи гетӣ туро хонд шоҳ

بیامد ز گیتی ترا خواند شاه

Вафои ҷусту бгзошти он анҷуман

وفا جست و بگذاشت آن انجمن

Бидон то нахоняш паймони шикан

بدان تا نخوانیش پیمان‌شکن

Чу дидӣ бару гирдгоҳи варо

چو دیدی بر و گردگاه ورا

Бузургӣу гардӣу роҳи варо

بزرگی و گردی و راه ورا

Бҷнбидти он гавҳари бади зи ҷой

بجنبیدت آن گوهر بد ز جای

БиФгндии он поки дилро зи пой

بیفگندی آن پاک دل را ز پای

Сари тоҷдории чунон арҷманд

سر تاجداری چنان ارجمند

Буридӣ ба сони сари гӯсфанд

بریدی به سان سر گوسفند

зи гоҳи манӯчеҳр то ин замон

ز گاه منوچهر تا این زمان

Набӯдӣ магари бдтну бадгумон

نبودی مگر بدتن و بدگمان

зи тӯр андар омад зиён аз нахуст

ز تور اندر آمد زیان از نخست

Куҷо бо падари дасти бадро бишуст

کجا با پدر دست بد را بشست

Писар бар писар бугзарад ҳамчунин

پسر بر پسر بگذرد همچنین

На роҳи бузургӣ на ойини дайн

نه راه بزرگی نه آیین دین

Задӣ гардани навзари номдор

زدی گردن نوذر نامدار

Падари шоҳи вази тухмаи шаҳриёр

پدر شاه وز تخمهٔ شهریار

Бародарати ағрираси никхўӣ

برادرت اغریرث نیکخوی

Куҷои никномии бадаши орзӯӣ

کجا نیکنامی بدش آرزوی

Бикуштӣ ва то бӯдае бдтнӣ

بکشتی و تا بوده‌ای بدتنی

На аз одам аз тухми оҳрмнӣ

نه از آدم از تخم آهرمنی

Касегар бдиҳот гирад шумор

کسی گر بدیهات گیرد شمار

Фузун ояд аз гардиши рӯзгор

فزون آید از گردش روزگار

Ниҳолӣ ба дӯзахи фиристода Эй

نهالی به دوزخ فرستاده‌ای

Нагӯйӣ ки аз мардумони зода Эй

نگویی که از مردمان زاده‌ای

Дигар он ки гуфтӣ ки деви палид

دگر آن که گفتی که دیو پلید

Дилу рои ман сӯй зиштӣ кашид

دل و رای من سوی زشتی کشید

Ҳамин гуфт заҳҳок ва ҳам ҷамшед

همین گفت ضحاک و هم جمشید

Чу шудашон дил аз некуии ноумед

چو شدشان دل از نیکویی ناامید

Ки моро дили Иблис бероҳ кард

که ما را دل ابلیس بی راه کرد

з ҳар некуии даст кӯтоҳ кард

ز هر نیکویی دست کوتاه کرد

На баргашт аз эшон бади рӯзгор

نه برگشت از ایشان بد روزگار

зи бади гавҳар ва гуфт омӯзгор

ز بد گوهر و گفت آموزگار

Касе кӯ битобад сар аз ростӣ

کسی کو بتابد سر از راستی

Гузинад ҳамеи кажӣу костӣ

گزیند همی کژی و کاستی

Ба ҷанги пшн низ чандон сипоҳ

به جنگ پشن نیز چندان سپاه

Ки перон бикушт андари овардгоҳ

که پیران بکشت اندر آوردگاه

Замин гул шуд аз хӯни Гӯдарзён

زمین گل شد از خون گودرزیان

Наҷӯӣ ҷуз аз ранҷу роҳи зиён

نجویی جز از رنج و راه زیان

Кунун омадӣ бо ҳазорон ҳазор

کنون آمدی با هزاران هزار

зи таркони савор аз дар корзор

ز ترکان سوار از در کارزار

Ба Омуӣ лашкар кашидӣ ба ҷанг

به آموی لشکر کشیدی به جنگ

Вази эшон ба пеш ман омад пашанг

وز ایشان به پیش من آمد پشنگ

Фиристодяш то бабради серум

فرستادیش تا ببرد سرم

Аз он пас ту вайрон кунӣ кишварам

از آن پس تو ویران کنی کشورم

Ҷаҳондори яздони марои ёри гашт

جهاندار یزدان مرا یار گشت

Сари бахти душмани нигунсори гашт

سر بخت دشمن نگونسار گشت

Марои гӯйӣ акнӯн ки аз тахти ту

مرا گویی اکنون که از تخت تو

Дили афрӯзу шодонм аз бахти ту

دل‌افروز و شادانم از بخت تو

Нигаҳ кун ки то чун буд боварам

نگه کن که تا چون بود باورم

Чу кирдорҳои ту ёд оварам

چو کردارهای تو یاد آورم

Аз ин пас марои ҷуз ба шамшери тез

از این پس مرا جز به شمشیر تیز

Набошад сухан бо ту то растхез

نباشد سخن با تو تا رستخیز

Бакӯшам ба неруии ганҷу сипоҳ

بکوشم به نیروی گنج و سپاه

Ба неки ахтару гардиши ҳўру моҳ

به نیک اختر و گردش هور و ماه

Ҳамон пеши яздони ббошм ба пой

همان پیش یزدان بباشم به پای

Нахоҳам ба гетии ҷуз ӯ раҳнамоӣ

نخواهم به گیتی جز او رهنمای

Магар каз бидон пок гардад ҷаҳон

مگر کز بدان پاک گردد جهان

Ба доду диҳиш ман бабандам миён

به داد و دهش من ببندم میان

Бидонадяшро аз миён бар кунам

بداندیش را از میان بر کنم

Сари баданашонро беафсар кунам

سر بدنشان را بی‌افسر کنم

Сухан ҳарчӣ гуфтам ниёро бигӯӣ

سخن هرچه گفتم نیا را بگوی

Ки дар ҷанги чандини баҳонаи мҷўӣ

که در جنگ چندین بهانه مجوی