Дабири нависандаро пеш хонд

دبیر نویسنده را پیش خواند

Сухан ҳарчӣ боист бо ӯ баранд

سخن هرچه بایست با او براند

Сар нома кард офарин аз нахуст

سر نامه کرد آفرین از نخست

Бидон кӯи замин аз бадӣҳо бишуст

بدان کو زمین از بدیها بشست

Чунон ахтари хуфта бедор кард

چنان اختر خفته بیدار کرد

Сари ҷодӯонро нигунсор кард

سر جادوان را نگونسار کرد

Тавоноӣу дониш ва дод аз ӯст

توانایی و دانش و داد از اوست

Ба гетӣ ситам ёфта шод аз ӯст

به گیتی ستم یافته شاد از اوست

Дигар гуфт каз бахти Ковӯс кӣ

دگر گفت کز بخت کاووس کی

Бузургу ҷаҳондидау неки пай

بزرگ و جهاندیده و نیک‌پی

Кушода шуд он гунги афросйоб

گشاده شد آن گنگ افراسیاب

Сари бахт ӯ андар омад ба хоб

سر بخت او اندر آمد به خواب

Ба як размгоҳ аз набарда сарон

به یک رزمگاه از نبرده سران

Сарафроз бо гурзҳои гарон

سرافراز با گرزهای گران

Ҳамоно ки афганда шуд сад ҳазор

همانا که افگنده شد صد هزار

Ба глзриўн дар яке корзор

به گلزریون در یکی کارزار

Вази он пас баромади яке боди сахт

وز آن پس برآمد یکی باد سخت

Ки барканд шодоби бехи дарахт

که برکند شاداب بیخ درخت

Ба об андар афтод чанде сипоҳ

به آب اندر افتاد چندی سپاه

Ки ҷустанд бар мо яке дастгоҳ

که جستند بر ما یکی دستگاه

Ба овардга дар чунон шуд савор

به آوردگه در چنان شد سوار

Ки аз мо якеро ду сад шуд шикор

که از ما یکی را دو صد شد شکار

Вази он ҷойгаҳ рафт ббҳшти гунг

وز آن جایگه رفت ببهشت گنگ

Ҳисории пар аз мардуму ҷои танг

حصاری پر از مردم و جای تنگ

Ба ҷанги ҳисори андаруни сӣ ҳазор

به جنگ حصار اندرون سی‌هزار

Ҳамоно ки шуд кушта дар корзор

همانا که شد کشته در کارزار

Ҳамон бад ки бидодгар буд мард

همان بد که بیدادگر بود مرد

Варои донишу бахт ёрӣ накард

ورا دانش و بخت یاری نکرد

Ҳама рӯй кишвар сипаҳ густаред

همه روی کشور سپه گسترید

Шудаст ӯ кунун аз ҷаҳони нопадид

شدست او کنون از جهان ناپدید

Аз ин пас фиристам ба шоҳи огаҳӣ

از این پس فرستم به شاه آگهی

зи рӯзӣ ки бошад марои Фрҳӣ

ز روزی که باشد مرا فرهی

Аз он пас биёмад ба шодӣ нишаст

از آن پس بیامد به شادی نشست

Парӣ рӯй пеши андарун май ба даст

پری روی پیش اندرون می به دست

Ббд то баҳори андроўрд рӯй

ببد تا بهار اندرآورد روی

Ҷаҳон шуд биҳиштии пар аз рангу буи

جهان شد بهشتی پر از رنگ و بوی

Ҳамаи дашт чун парниён шуд ба ранг

همه دشت چون پرنیان شد به رنگ

Ҳавои гашт бар сони пушти паланг

هوا گشت بر سان پشت پلنگ

Грозидни гӯру оҳӯ ба дашт

گرازیدن گور و آهو به دشت

Бад-ӣни гӯна бар чанд хушии гузашт

بدین گونه بر چند خوشی گذشت

Ба нахчири юзону парандаи боз

به نخچیر یوزان و پرنده باز

Ҳамаи машки бӯён батон тароз

همه مشک بویان بتان طراز

Ҳамаи чорпоён ба кирдори гӯр

همه چارپایان به کردار گور

Прагаанду огндаҳ кардан ба зӯр

پراگند و آگنده کردن به زور

Ба гардан ба кирдори шерони нар

به گردن به کردار شیران نر

Ба сони гавазнон ба гӯш ва ба сар

به سان گوزنان به گوش و به سر

з ҳар сӯ фиристод корогҳон

ز هر سو فرستاد کارآگهان

Ҳамеи ҷусти пайдои зи кори ҷаҳон

همی جست پیدا ز کار جهان

Пас огоҳӣ омад зи чину хутан

پس آگاهی آمد ز چین و ختن

Аз афросйоб ва аз он анҷуман

از افراسیاب و از آن انجمن

Ки фағфури чин бо ваии анбози гашт

که فغفور چین با وی انباز گشت

Ҳама рӯй кишвари пуровози гашт

همه روی کشور پرآواز گشت

зи чин то ба глзриўн лашкараст

ز چین تا به گلزریون لشکرست

Бар эшон чу хоқон чин сарвараст

بر ایشان چو خاقان چین سرورست

Надонад касе рози он хоста

نداند کسی راز آن خواسته

Парастандау асби ороста

پرستنده و اسب آراسته

Ки ӯро фиристод хоқони чин

که او را فرستاد خاقان چین

Ба шоҳӣ бар ӯ хонданди офарин

به شاهی بر او خواندند آفرین

Ҳамон ганҷ перонаш омад ба даст

همان گنج پیرانش آمد به دست

Штрўори динори садбори шаст

شتروار دینار صدبار شست

Чу он хоста барграфт аз хутан

چو آن خواسته برگرفت از ختن

Сипоҳӣ биоварад лашкари шикан

سپاهی بیاورد لشکر شکن

Чу зи ин гӯна огоҳӣ омад ба шоҳ

چو ز این گونه آگاهی آمد به شاه

Ба наздик зинҳор дода сипоҳ

به نزدیک زنهار داده سپاه

Ҳама бозгаштанд зи эрониён

همه بازگشتند ز ایرانیان

Бибастанд хӯни рехтанро миён

ببستند خون ریختن را میان

Чу бардошти афросйоб аз хутан

چو برداشت افراسیاب از ختن

Яке лашкарӣ шуд бар ӯ анҷуман

یکی لشکری شد بر او انجمن

Ки гуфтӣ замин барнатобад ҳаме

که گفتی زمین برنتابد همی

Ситораи шумориши наёбади ҳаме

ستاره شمارش نیابد همی

зи чини сӯй Кайхусрав оварад рӯй

ز چین سوی کیخسرو آورد روی

Пар аз дард бо лашкарии кӣнаи ҷӯй

پر از درد با لشکری کینه‌جوی

Чу Кайхусрав огоҳ шуд зон сипоҳ

چو کیخسرو آگاه شد زان سپاه

Тилоия фиристод чанде ба роҳ

طلایه فرستاد چندی به راه

Бифармуд Гӯдарзи кшўод ро

بفرمود گودرز کشواد را

Сипаҳдори гургину Фарҳод ро

سپهدار گرگین و فرهاد را

Ки эдар ббошид бо доду рой

که ایدر بباشید با داد و رای

Тилоияи шаб ва рӯз карда ба пой

طلایه شب و روز کرده به پای

Ба Гӯдарз гуфт ин сипоҳ ту анд

به گودرز گفت این سپاه تو اند

Чу кор ояд андари паноҳ ту анд

چو کار آید اندر پناه تو اند

зи таркони ҳронгаҳ ки бинии яке

ز ترکان هرآنگه که بینی یکی

Ки ёди орад аз душманони андакӣ

که یاد آرد از دشمنان اندکی

Ҳам андари замони зинда бар дор кун

هم اندر زمان زنده بر دار کن

Ду поиши з бар сар нигунсор кун

دو پایش ز بر سر نگونسار کن

Чу беранҷ бошад ту беранҷ бош

چو بی‌رنج باشد تو بی‌رنج باش

Нигаҳбони ин лашкар ва ганҷ бош

نگهبان این لشکر و گنج باش

Табираи баромади зи пардаи сарой

تبیره برآمد ز پرده سرای

Хурӯшидани зангу ҳиндӣ дароӣ

خروشیدن زنگ و هندی درای

Бад-ӣни сон сипоҳӣ биёмад зи гунг

بدین سان سپاهی بیامد ز گنگ

Ки хуршедро орзӯ кард ҷанг

که خورشید را آرزو کرد جنگ

Чу берун шуд аз шаҳри саф бар кашид

چو بیرون شد از شهر صف بر کشید

Сӯии кӯкҳо лашкар андар кашид

سوی کوکها لشکر اندر کشید

Миёни ду лашкари ду манзил бимонад

میان دو لشکر دو منزل بماند

Ҷаҳондори гарданкашонро бихонад

جهاندار گردنکشان را بخواند

Чунин гуфт комшби мҷнбиди ҳеҷ

چنین گفت کامشب مجنبید هیچ

На хуб ояд оромиши андари бсич

نه خوب آید آرامش اندر بسیچ

Тилоияи броФгнд бар гирди дашт

طلایه برافگند بر گرد دشت

Ҳамаи шаби ҳамеи гирди лашкари бгшт

همه شب همی گرد لشکر بگشت

Ба як ҳафта будаш ҳам онҷои диранг

به یک هفته بودش هم آنجا درنگ

Ҳамеи сохт ороишу сози ҷанг

همی ساخت آرایش و ساز جنگ

Ба ҳаштум биёмад тилоияи зи роҳ

به هشتم بیامد طلایه ز راه

Ба хусрав хабар дод комди сипоҳ

به خسرو خبر داد کآمد سپاه

Сипаҳро бидон сон биёрост шоҳ

سپه را بدان سان بیاراست شاه

Ки назораи гаштанди хуршеду моҳ

که نظاره گشتند خورشید و ماه

Чу афросйоби он сипаҳро бидид

چو افراسیاب آن سپه را بدید

Биёмад баробар сафӣ баркашид

بیامد برابر صفی برکشید

Ба фарзонагон гуфт кини дашти разм

به فرزانگان گفت کین دشت رزم

Ба дили мари маро чун хиромасту базм

به دل مر مرا چون خرامست و بزم

Марои шод бар гоҳ хоб омадӣ

مرا شاد بر گاه خواب آمدی

Чу размам набӯдӣ шитоб омадӣ

چو رزمم نبودی شتاب آمدی

Кунун мондаи гаштами чунин дар гурез

کنون مانده گشتم چنین در گریز

Сиррии пари зи кӣнаи дилии пурситез

سری پر ز کینه دلی پرستیز

Бар онам ки аз бахт Кайхусраваст

بر آنم که از بخت کیخسروست

Вагар бар серум рӯзгорӣ наваст

و گر بر سرم روزگاری نوست

Бар онам ки бо ӯ шавам ҳамнабард

بر آنم که با او شوم همنبرد

Агар ком ёбам агар маргу дард

اگر کام یابم اگر مرگ و درد

Бадв гуфт ҳар кас ки фарзона буд

بدو گفت هر کس که فرزانه بود

Гар аз хеш буд ар зи бегона буд

گر از خویش بود ار ز بیگانه بود

Кигар шоҳро ҷуст бояд набард

که گر شاه را جست باید نبرد

Чаро бояд ин лашкару дору барад

چرا باید این لشکر و دار و برد

Ҳамаи чину турон ба пеш тавонад

همه چین و توران به پیش تواند

зи бегонагон ар з хеш тавонад

ز بیگانگان ار ز خویش تواند

Фидои ту бодои ҳамаи ҷони мо

فدای تو بادا همه جان ما

Чунин буд то буд паймони мо

چنین بود تا بود پیمان ما

Агар сад шавад куштагар сад ҳазор

اگر صد شود کشته گر صد هزار

Тани хешро хори мояи мадор

تن خویش را خوار مایه مدار

Ҳамаи сар ба сари никхўоаҳи тўоим

همه سر به سر نیکخواه توایم

Ки зинда ба фари кулоҳи тўоим

که زنده به فر کلاه توایم