Вази он пас баромади зи лашкари хурӯш

وز آن پس برآمد ز لشکر خروش

Замин ва замон шуд пар аз ҷангу ҷӯш

زمین و زمان شد پر از جنگ و جوش

Ситора падед омад аз тираи гирд

ستاره پدید آمد از تیره گرد

Рухи зард хуршед шуд ложвард

رخ زرد خورشید شد لاژورد

Сипаҳдори таркон аз он анҷуман

سپهدار ترکان از آن انجمن

Гузин кард кори озмудаи ду тан

گزین کرد کار آزموده دو تن

Паёмӣ фиристод наздики шоҳ

پیامی فرستاد نزدیک شاه

Ки кардӣ фаровони пас пушти роҳ

که کردی فراوان پس پشت راه

Ҳамоно ки фарсанги зи Эрони ҳазор

همانا که فرسنگ ز ایران هزار

Буд то ба гунги андар эй шаҳриёр

بود تا به گنگ اندر ای شهریار

зи регу биёбони вази кӯҳу шх

ز ریگ و بیابان وز کوه و شخ

Ду лашкар бар ин сон чу мӯру малах

دو لشکر بر این سان چو مور و ملخ

Замини ҳамчу дарё шуд аз хӯни кин

زمین همچو دریا شد از خون کین

зи гунгу зи чин то ба Эрони замин

ز گنگ و ز چین تا به ایران زمین

Агар хӯни он куштагонро зи хок

اگر خون آن کشتگان را ز خاک

Ба жарфии баради рои яздони пок

به ژرفی برد رای یزدان پاک

Ҳамоно чу дарёӣ қулзум шавад

همانا چو دریای قلزم شود

Ду лашкар ба хӯни андарун гум шавад

دو لشکر به خون اندرون گم شود

Агар ганҷи хоҳии зи мангар сипоҳ

اگر گنج خواهی ز من گر سپاه

Вагар буми таркону тахту кулоҳ

وگر بوم ترکان و تخت و کلاه

Сипорам туро ман шавам нопадид

سپارم ترا من شوم ناپدید

Ҷуз аз теғи ҷонро надорам калид

جز از تیغ جان را ندارم کلید

Макунгар турои ман падари модарам

مکن گر ترا من پدر مادرم

зи тухми Фаридуни аФсўнгрм

ز تخم فریدون افسونگرم

зи кини падаргар дилат хира шуд

ز کین پدر گر دلت خیره شد

Чунин оби ман пеши ту тира шуд

چنین آب من پیش تو تیره شد

Аз он бади Сиёвуши гунаҳкор буд

از آن بد سیاوش گنهکار بود

Марои дили пар аз дарду тимор буд

مرا دل پر از درد و تیمار بود

Дигар гардиши ахтарони баланд

دگر گردش اختران بلند

Ки ҳам бо паноҳанд ва ҳам бо газанд

که هم با پناهند و هم با گزند

Марои солиёни шаст бар сари гузашт

مرا سالیان شست بر سر گذشت

Ки бо номадорӣ нарафтам ба дашт

که با نامداری نرفتم به دشت

Ту фарзандӣу шоҳи Эрони тӯй

تو فرزندی و شاه ایران توی

Ба разми андаруни чанги шерони тӯй

به رزم اندرون چنگ شیران توی

Яке размгоҳӣ гузин дурдаст

یکی رزمگاهی گزین دوردست

На бар домани марди хсрўпрст

نه بر دامن مرد خسروپرست

Бигардем ҳар ду ба овардгоҳ

بگردیم هر دو به آوردگاه

Ба ҷое каз ӯ давр монад сипоҳ

به جایی کز او دور ماند سپاه

Агар ман шавам кушта бар дасти ту

اگر من شوم کشته بر دست تو

зи дарё наҳанг оварад шасти ту

ز دریا نهنگ آورد شست تو

Ту бо хешу пайванд модар макуш

تو با خویش و پیوند مادر مکوش

Ба парҳези вази кӣнаи чандини мҷўш

به پرهیز وز کینه چندین مجوش

Вагар ту шӯии кушта бар дасти ман

وگر تو شوی کشته بر دست من

Ба зинҳори яздон каз он анҷуман

به زنهار یزدان کز آن انجمن

Нмонм ки як тан бипечад зи дард

نمانم که یک تن بپیچد ز درد

Дигар бинад аз боди хоки набард

دگر بیند از باد خاک نبرد

з гӯянда бишунид хусрави паём

ز گوینده بشنید خسرو پیام

Чунин гуфт бо пӯри дастони сом

چنین گفت با پور دستان سام

Ки ин тарки бдсози мардуми фиреб

که این ترک بدساز مردم فریب

Набинад ҳаме аз баландии нишеб

نبیند همی از بلندی نشیب

Ба чораи чунин аз каф мо биҷуст

به چاره چنین از کف ما بجست

Намояд ки бар тахт Эрон нишаст

نماید که بر تخت ایران نشست

з оварад чандин бигӯед ҳаме

ز آورد چندین بگوید همی

Магари дахма шида ҷӯяд ҳаме

مگر دخمهٔ شیده جوید همی

Набераи фаридану пӯри пашанг

نبیره فریدون و پور پشنگ

Ба оварад бо ӯ маро нест нанг

به آورد با او مرا نیست ننگ

Бадв гуфт рустам ки эй шаҳриёр

بدو گفت رستم که ای شهریار

Бад-ӣн дар мадори оташи андари канор

بدین در مدار آتش اندر کنار

Ки нангаст бар шоҳ рафтан ба ҷанг

که ننگست بر شاه رفتن به جنگ

Вагар ҳамнабард ту бошад пашанг

وگر همنبرد تو باشد پشنگ

Дигар он ки гуяд ки бо лашкарам

دگر آن که گوید که با لشکرم

Макун ҷанг бо дӯдау кишварам

مکن جنگ با دوده و کشورم

зи дарё ба дарё туро лашкараст

ز دریا به دریا ترا لشکرست

Куҷо роишон зи ин сухан дигараст

کجا رایشان ز این سخن دیگرست

Чу паймон яздон кунӣ бо ниё

چو پیمان یزدان کنی با نیا

Нишоед ки дар дил буд кимиё

نشاید که در دل بود کیمیا

Ба анбӯҳи лашкар ба ҷанги андари ор

به انبوه لشکر به جنگ اندر آر

Сухан чанд олӯдаи нобакор

سخن چند آلودهٔ نابکار

зи рустам чу бишунид хусрави сухан

ز رستم چو بشنید خسرو سخن

Яке дигар андеша афганд бен

یکی دیگر اندیشه افگند بن

Ба гӯянда гуфт ин бидонадяши мард

به گوینده گفت این بداندیش مرد

Чунин бо ман овехт андари набард

چنین با من آویخت اندر نبرد

Фузун кард аз ин бо Сиёвуши вафо

فزون کرد از این با سیاوش وفا

Забони пари фусун буд дили пурҷафо

زبان پر فسون بود دل پرجفا

Сипаҳбад ба кажӣ нагирад фурӯғ

سپهبد به کژی نگیرد فروغ

Забони хираи пари тобу дили пари дурӯғ

زبان خیره پر تاب و دل پر دروغ

Гар айдун ки райш набардасту бас

گر ایدون که رایش نبردست و بس

Ҷуз аз ман набард варо ҳаст кас

جز از من نبرد ورا هست کس

Таҳамтан ба ҷойасту Геви далер

تهمتن به جایست و گیو دلیر

Ки пайкори ҷӯянд бо пелу шер

که پیکار جویند با پیل و شیر

Агар шоҳ бо шоҳ ҷӯяд набард

اگر شاه با شاه جوید نبرد

Чаро бояд ин дашти пар мард кард

چرا باید این دشت پر مرد کرد

Набошад маро бо ту зи ин беш ҷанг

نباشد مرا با تو ز این بیش جنگ

Бибинӣ кунун рӯзи торику танг

ببینی کنون روز تاریک و تنگ

Фиристодаи баргашт ва омад чу бод

فرستاده برگشت و آمد چو باد

Шунида саросар бар ӯ кард ёд

شنیده سراسر بر او کرد یاد

Пар аз дард шуд ҷони афросйоб

پر از درد شد جان افراسیاب

Накард инч бар ҷанг ҷустани шитоб

نکرد ایچ بر جنگ جستن شتاب

Сипаҳро ба ҷанг андар оварад шоҳ

سپه را به جنگ اندر آورد شاه

Биҷунбед ночори дигари сипоҳ

بجنبید ناچار دیگر سپاه

Яке бо диранг ва яке бо шитоб

یکی با درنگ و یکی با شتاب

Замин шуд ба кирдори дарёии об

زمین شد به کردار دریای آب

з боридан тир гуфтӣ зи абр

ز باریدن تیر گفتی ز ابر

Ҳаме жола борид бар худу бабр

همی ژاله بارید بر خود و ببر

зи шабгир то гашти хуршеди лаъл

ز شبگیر تا گشت خورشید لعل

Замини пари зи хӯн буд дар зери наъл

زمین پر ز خون بود در زیر نعل

Сипаҳ бозгаштанд чун тираи гашт

سپه بازگشتند چون تیره گشت

Ки чашми саворони ҳамеи хираи гашт

که چشم سواران همی خیره گشت

Сипаҳдор бо фару найрангу соз

سپهدار با فر و نیرنگ و ساز

Чу омад ба лшкргаҳи хеши боз

چو آمد به لشکرگه خویش باز

Чунин гуфт бо Тӯси комрўзи ҷанг

چنین گفت با طوس کامروز جنگ

На бар орзӯ кард пӯри пашанг

نه بر آرزو کرد پور پشنگ

Гумонам ки имшаб шабихун кунад

گمانم که امشب شبیخون کند

зи дили дарди дерина берун кунад

ز دل درد دیرینه بیرون کند

Яке канда фармуд кардан ба роҳ

یکی کنده فرمود کردن به راه

Бар он сӯ ки бади шоҳи турони сипоҳ

بر آن سو که بد شاه توران سپاه

Чунин гуфт котш насузед кас

چنین گفت کآتش نسوزید کس

Набояд ки ояд хурӯши ҷарас

نباید که آید خروش جرس

зи лашкари саворон ки буданд гирд

ز لشکر سواران که بودند گرد

Гузин кард шоҳ ва ба рустами супурд

گزین کرد شاه و به رستم سپرد

Дигар баҳра багазед зи эрониён

دگر بهره بگزید ز ایرانیان

Ки банданд бар тохтан бар миён

که بندند بر تاختن بر میان

Ба Тӯс сипаҳдор дод он гуруҳ

به طوس سپهدار داد آن گروه

Бифармуд то рафт бар сӯии кӯҳ

بفرمود تا رفت بر سوی کوه

Таҳамтани сипаҳро ба ҳомӯн кашид

تهمتن سپه را به هامون کشید

Сипаҳбади сӯии кӯҳ берун кашид

سپهبد سوی کوه بیرون کشید

Бифармуд то давр берун шаванд

بفرمود تا دور بیرون شوند

Чапу рост ҳар ду ба ҳомӯн шаванд

چپ و راست هر دو به هامون شوند

Тилоия мадоранду шамъу чароғ

طلایه مدارند و شمع و چراغ

Яке сӯии дашт ва яке сӯии роғ

یکی سوی دشت و یکی سوی راغ

Бидон то агар созад аФрсёб

بدان تا اگر سازد افرسیاب

Бар ӯ бар шабихун ба ҳангоми хоб

بر او بر شبیخون به هنگام خواب

Гар ояд сипоҳ андар ояд зи пас

گر آید سپاه اندر آید ز پس

Бимонад набошадаш фарёдрас

بماند نباشدش فریادرس