Ба раҳи кандаи пеш ва пас андари сипоҳ

به ره کنده پیش و پس اندر سپاه

Пас канда бо лашкару пели шоҳ

پس کنده با لشکر و پیل شاه

Сипаҳдори таркон чу шаб дар шикаст

سپهدار ترکان چو شب در شکست

Миён бо сипаҳ тохтанро бибаст

میان با سپه تاختن را ببست

зи лашкари ҷаҳондидагонро бихонад

ز لشکر جهاندیدگان را بخواند

зи кори гузашта фаровон баранд

ز کار گذشته فراوان براند

Чунин гуфт кин шавам пари кимиё

چنین گفت کاین شوم پر کیمیا

Чунин хира шуд бар сипоҳи ниё

چنین خیره شد بر سپاه نیا

Кунун ҷумлаи эрониён хуфта анд

کنون جمله ایرانیان خفته‌اند

Ҳамаи лашкар мо барошуфта анд

همه لشکر ما برآشفته‌اند

Кунун мо зи дили бим берун кунем

کنون ما ز دل بیم بیرون کنیم

Саҳаргаҳ бар эшон шабихун кунем

سحرگه بر ایشان شبیخون کنیم

Гар имшаб бар эшон биёбем даст

گر امشب بر ایشان بیابیم دست

Ба бешии абри тахт бояд нишаст

به بیشی ابر تخت باید نشست

Вагар бахтмон бар нагирад фурӯғ

وگر بختمان بر نگیرد فروغ

Ҳама чора бодасту мардии дурӯғ

همه چاره بادست و مردی دروغ

Бар ин барниҳоданду бархестанд

بر این برنهادند و برخاستند

зи баҳр шабихун биёростанд

ز بهر شبیخون بیاراستند

з лашкар гузин кард панҷаи ҳазор

ز لشکر گزین کرد پنجه هزار

Ҷаҳондидаи мардони хнҷргзор

جهاندیده مردان خنجرگزار

Бирафтанд корогҳони пеши шоҳ

برفتند کارآگهان پیش شاه

Ҷаҳондидаи мардон бо фару ҷоҳ

جهاندیده مردان با فر و جاه

зи корогҳони он ки бади раҳнамоӣ

ز کارآگهان آن که بد رهنمای

Биёмад ба наздики пардаи сарой

بیامد به نزدیک پرده سرای

Ба ҷое ғў посбонон надид

به جایی غو پاسبانان ندید

Ту гуфтӣ ҷаҳони сар ба сар орамид

تو گفتی جهان سر به سر آرمید

Тилоия нау оташу бод на

طلایه نه و آتش و باد نه

зи турон касеро ба дили ёд на

ز توران کسی را به دل یاد نه

Чу он дид баргашт ва омад давон

چو آن دید برگشت و آمد دوان

Каз эшон касе нест равшани равон

کز ایشان کسی نیست روشن‌روان

Ҳамаи хуфтагони сар ба сар мурда анд

همه خفتگان سر به سر مرده‌اند

Вагар на ҳамаи рӯз мехӯрда анд

وگر نه همه روز می خورده‌اند

Ба ҷое тилоия падедор нест

به جایی طلایه پدیدار نیست

Каси он хуфтагонро нигаҳдор нест

کس آن خفتگان را نگهدار نیست

Чу афросйоби ин суханҳо шунӯд

چو افراسیاب این سخنها شنود

Ба дилаши андарун равшаноӣ фузуд

به دلش اندرون روشنایی فزود

Сипаҳро фиристод ва худ барнишаст

سپه را فرستاد و خود برنشست

Миёни ялӣ тохтанро бибаст

میان یلی تاختن را ببست

Бирафтанд гардон чу дарёии об

برفتند گردان چو دریای آب

Гирифтанд бар тохтан бар шитоб

گرفتند بر تاختن بر شتاب

Бар он тохтани ҷунбишу соз на

بر آن تاختن جنبش و ساز نه

Ҳамон нолаи буқу овоз на

همان نالهٔ بوق و آواز نه

Чу рафтанди наздики пардаи сарой

چو رفتند نزدیک پرده سرای

Баромад хурӯшидани курноӣ

برآمد خروشیدن کرنای

Ғўи табл бар кӯҳаи зини бхост

غو طبل بر کوهه زین بخاست

Дирафши сияҳро баровард рост

درفش سیه را برآورد راست

зи лашкар ҳар он кас ки бади пешрав

ز لشکر هر آن کس که بد پیشرو

Барангехтанд асб ва бархест ғў

برانگیختند اسب و برخاست غو

Ба канда дар афтод чанде савор

به کنده در افتاد چندی سوار

Бипечед дигари сар аз корзор

بپیچید دیگر سر از کارزار

зи як дасти рустами баромади зи дашт

ز یک دست رستم برآمد ز دشت

зи гирди саворони ҳавои тираи гашт

ز گرد سواران هوا تیره گشت

зи даст дигар Геви Гӯдарзу Тӯс

ز دست دگر گیو گودرز و طوس

Ба пеши андаруни нолаи буқу кӯс

به پیش اندرون نالهٔ بوق و کوس

Шаҳаншоҳ бо Ковиёнии дирафш

شهنشاه با کاویانی درفش

Ҳаво шуд зи теғи саворони бунафш

هوا شد ز تیغ سواران بنفش

Баромади даҳу гир ва бар банду каш

برآمد ده و گیر و بر بند و کش

На бо асби тоб ва на бо марди ҳаш

نه با اسب تاب و نه با مرد هش

Аз эшон зи сад номвар даҳ бимонад

از ایشان ز صد نامور ده بماند

Касеро ки бади ахтар бад баранд

کسی را که بد اختر بد براند

Чу огоҳӣ омад бар ин размгоҳ

چو آگاهی آمد بر این رزمگاه

Чунон хастаи бади шоҳи турони сипоҳ

چنان خسته بد شاه توران سپاه

Ки аз хастагии ҷумла гирён шуданд

که از خستگی جمله گریان شدند

зи дарди дили шоҳ бирён шуданд

ز درد دل شاه بریان شدند

Чунин гуфт каз гардиши осмон

چنین گفت کز گردش آسمان

Наёбади гузари донишӣ бе гумон

نیابد گذر دانشی بی‌گمان

Чу душмани ҳамеи ҷони бсичд на чиз

چو دشمن همی جان بسیچد نه چیز

Бакӯшем ночори як даст низ

بکوشیم ناچار یک دست نیز

Агар сар ба сари тан ба куштани диҳем

اگر سر به سر تن به کشتن دهیم

Вагар Эраҷии тоҷ бар сар наҳем

وگر ایرجی تاج بر سر نهیم

Баромади хурӯш аз ду пардаи сарой

برآمد خروش از دو پرده‌سرای

Ҷаҳон пар шуд аз нолаи курноӣ

جهان پر شد از نالهٔ کرنای

Гирифтанд жўпину ханҷар ба каф

گرفتند ژوپین و خنجر به کف

Кашиданд лашкари се фарсанги саф

کشیدند لشکر سه فرسنگ صف

Ба кирдор дарё шуд он размгоҳ

به کردار دریا شد آن رزمگاه

На хуршеди тобандаи равшан на моҳ

نه خورشید تابنده روشن نه ماه

Сипоҳ андар омад ҳамеи фавҷи фавҷ

سپاه اندر آمد همی فوج فوج

Бар он сон ки бархезад аз боди мавҷ

بر آن سان که برخیزد از باد موج

Дар ва дашт гуфтӣ ҳама хӯн шудаст

در و دشت گفتی همه خون شدست

Хур аз чархи гарданда берун шудаст

خور از چرخ گردنده بیرون شدست

Касеро набад бар тани хеши меҳр

کسی را نبد بر تن خویش مهر

Ба қӣри андар андӯд гуфтӣ сипеҳр

به قیر اندر اندود گفتی سپهر

Ҳмонгаҳи баромади яке тираи бод

همانگه برآمد یکی تیره باد

Ки ҳаргиз надорад касе он ба ёд

که هرگز ندارد کسی آن به یاد

Ҳамеи хоки бардошт аз размгоҳ

همی خاک برداشت از رزمگاه

Бузад бар сару чашми турони сипоҳ

بزد بر سر و چشم توران سپاه

зи сарҳо ҳаме тргҳо барграфт

ز سرها همی ترگها برگرفت

Бимонад андари он шоҳи таркони шигифт

بماند اندر آن شاه ترکان شگفت

Ҳамаи дашти мағзи сар ва хӯн гирифт

همه دشت مغز سر و خون گرفت

Дили санги ранги тбр хӯн гирифт

دل سنگ رنگ طبرخون گرفت

Саворони турон ки рӯзи диранг

سواران توران که روز درنگ

Забун доштандӣ шикори паланг

زبون داشتندی شکار پلنگ

Надиданд бо чархи гардони набард

ندیدند با چرخ گردان نبرد

Ҳамеи хоки бардошт аз дашти мард

همی خاک برداشت از دشت مرد

Чу Кайхусрави он хок ва он бод дид

چو کیخسرو آن خاک و آن باد دید

Дилу бахти эрониён шод дид

دل و بخت ایرانیان شاد دید

Абои рустаму Геви Гӯдарзу Тӯс

ابا رستم و گیو گودرز و طوس

зи пушти сипоҳ андар оварад кӯс

ز پشت سپاه اندر آورد کوس

Дҳодаҳи баромади зи қалби сипоҳ

دهاده برآمد ز قلب سپاه

зи як дасти рустами зи як дасти шоҳ

ز یک دست رستم ز یک دست شاه

Шуд андари ҳавои гирд бар сони меғ

شد اندر هوا گرد بر سان میغ

Чаҳ меғӣ ки борон ӯ тиру теғ

چه میغی که باران او تیر و تیغ

Телии кушта ҳар ҷой чун кӯҳи кӯҳ

تلی کشته هر جای چون کوه کوه

Замин гашта аз хӯни эшон сутӯҳ

زمین گشته از خون ایشان ستوه

Ҳавои гашт чун чодари нилгун

هوا گشت چون چادر نیلگون

Замин шуд ба кирдори дарёии хӯн

زمین شد به کردار دریای خون

зи тир осмон шуд чу пари уқоб

ز تیر آسمان شد چو پر عقاب

Нигаҳ кард хираи сари афросйоб

نگه کرد خیره سر افراسیاب

Бидид он дирафшони дирафши бунафш

بدید آن درفشان درفش بنفش

Ниҳон кард бар қлбгаҳ бар дирафш

نهان کرد بر قلبگه بر درفش

Сипаҳро рада бар кашида бимонад

سپه را رده بر کشیده بماند

Худу номдорон турон баранд

خود و نامداران توران براند

зи хуишони шоистаи мардии ҳазор

ز خویشان شایسته مردی هزار

Ба наздик ӯ буд дар корзор

به نزدیک او بود در کارزار

Ба бироаҳи роҳ биёбон гирифт

به بیراه راه بیابان گرفت

Ба ранҷи тан аз душманон ҷон гирифт

به رنج تن از دشمنان جان گرفت

зи лашкари ниёро ҳамеи ҷусти шоҳ

ز لشکر نیا را همی جست شاه

Биёмад дмон то ба қалби сипоҳ

بیامد دمان تا به  قلب سپاه

з ҳар сӯии пўиид ва чанде шитофт

ز هر سوی پویید و چندی شتافت

Нишони паии шоҳ турон наёфт

نشانی پی شاه توران نیافت

Сипаҳ чун нигаҳ кард дар қалбгоҳ

سپه چون نگه کرد در قلبگاه

Надиданд ҷое дирафши сиёҳ

ندیدند جایی درفش سیاه

з шаҳ хостанд он замон зинҳор

ز شه خواستند آن زمان زینهار

Фурӯрихтанд олати корзор

فروریختند آلت کارزار

Чу хусрав чунон дид бнўохтшон

چو خسرو چنان دید بنواختشان

зи лашкари ҷудои ҷойгаҳи сохташон

ز لشکر جدا جایگه ساختشان

Бифармуд то тахт заррин ниҳанд

بفرمود تا تخت زرین نهند

Ба хайма дар ороиш чин ниҳанд

به خیمه در آرایش چین نهند

намеовараду ромишгаронро бихонад

می‌آورد و رامشگران را بخواند

зи лашкари фаровони саронро бихонад

ز لشکر فراوان سران را بخواند

Шабӣ кард ҷашнӣ ки то рӯзи пок

شبی کرد جشنی که تا روز پاک

Ҳаме мурда бархест аз тираи хок

همی مرده برخاست از تیره خاک

Чу хуршед бар чарх бинмуд пушт

چو خورشید بر چرخ بنمود پشت

Шаб тира шуд аз намӯдани дурушт

شب تیره شد از نمودن درشت

Шаҳаншоҳи Эрони сар ва тан бишуст

شهنشاه ایران سر و تن بشست

Яке ҷойгоҳ парастиш биҷуст

یکی جایگاه پرستش بجست

Каз эрониёни каси мар ӯро надид

کز ایرانیان کس مر او را ندید

На дому дади овоӣ эшон шунид

نه دام و دد آوای ایشان شنید

зи шабгард то моҳ бар чархи соҷ

ز شبگرد تا ماه بر چرخ ساج

Ба сар бар ниҳоди он дили афрӯзи тоҷ

به سر بر نهاد آن دل‌افروز تاج

Ситоиш ҳаме кард бар кирдигор

ستایش همی کرد بر کردگار

Аз он шодмони гардиши рӯзгор

از آن شادمان گردش روزگار

Фаровони бимолид бар хок рӯй

فراوان بمالید بر خاک روی

Ба рух бар ниҳод аз ду дидаи ду ҷӯй

به رخ بر نهاد از دو دیده دو جوی

Ваз онҷо биёмад сӯии тоҷу тахт

وز آنجا بیامد سوی تاج و تخت

Хиромону шодони дилу некбахт

خرامان و شادان دل و نیکبخت

Аз эрониён ҳарки афганда буд

از ایرانیان هرکه افگنده بود

Агар кушта будандгар зинда буд

اگر کشته بودند گر زنده بود

Аз он хок оварад бардоштанд

از آن خاک آورد برداشتند

Тани душманони хори бгзоштнд

تن دشمنان خوار بگذاشتند

Ҳамаи рзмгаҳи дахма ҳо сохтанд

همه رزمگه دخمه‌ها ساختند

Аз он куштагон чун бипардохтанд

از آن کشتگان چون بپرداختند

зи чизе ки буд андари он размгоҳ

ز چیزی که بود اندر آن رزمگاه

Бубахшед шоҳи ҷаҳон бар сипоҳ

ببخشید شاه جهان بر سپاه

Ваз онҷо бишуд шоҳ ба биҳишти гунг

وز آنجا بشد شاه به بهشت گنگ

Ҳамаи лашкари обод бо сози ҷанг

همه لشکر آباد با ساز جنگ

Чу огоҳӣ омад ба Мочӣну чин

چو آگاهی آمد به ماچین و چین

зи таркони вази шоҳи Эрони замин

ز ترکان وز شاه ایران زمین

Бипечед фағфуру хоқон ба дард

بپیچید فغفور و خاقان به درد

зи тахти маӣ ҳар касе ёд кард

ز تخت مهی هر کسی یاد کرد

Вази он ёўриҳо пушаймон шуданд

وز آن یاوریها پشیمان شدند

Пурандешаи дили сӯй дармон шуданд

پراندیشه دل سوی درمان شدند

Ҳаме гуфт фағфури коФросёб

همی گفت فغفور کافراسیاب

Аз ин пас набинад бузургӣ ба хоб

از این پس نبیند بزرگی به خواب

зи лашкар фиристодану хоста

ز لشکر فرستادن و خواسته

Шавад кори мо бе гумони коста

شود کار ما بی‌گمان کاسته

Пушаймонӣ омад ҳамаи баҳри мо

پشیمانی آمد همه بهر ما

Каз ин кор вайрон шавад шаҳри мо

کز این کار ویران شود شهر ما

зи чину хутани ҳадя ҳо сохтанд

ز چین و ختن هدیه‌ها ساختند

Бидон кор ганҷӣ бипардохтанд

بدان کار گنجی بپرداختند

Фиристодае неки дилро бихонад

فرستاده‌ای نیک‌دل را بخواند

Суханҳои шоиста чанде баранд

سخنهای شایسته چندی براند

Яке марди бади неки дили неки хоҳ

یکی مرد بد نیک‌دل نیک خواه

Фиристод фағфури наздики шоҳ

فرستاد فغفور نزدیک شاه

ТроиФ ба чини андаруни ончӣ буд

طرایف به چین اندرون آنچه بود

зи динори вази гавҳари нобсўд

ز دینار وز گوهر نابسود

Ба пӯзиш фиристод наздики шоҳ

به پوزش فرستاد نزدیک شاه

Фиристодагон барграфтанд роҳ

فرستادگان برگرفتند راه

Бузургони чин бедиранг омаданд

بزرگان چین بی‌درنگ آمدند

Ба як ҳафта аз чин ба гунг омаданд

به یک هفته از چین به گنگ آمدند

Ҷаҳондори пирӯзи бнўохтшон

جهاندار پیروز بنواختشان

Чнончўни ббоисти бншохтшон

چنانچون ببایست بنشاختشان

БпзрФти чизе ки оварда буд

بپذرفت چیزی که آورده بود

ТроиФи баду бадарау парда буд

طرایف بد و بدره و پرده بود

Фиристодаро гуфт кӯро бигӯӣ

فرستاده را گفت کو را بگوی

Ки хира бар мо мабар обрӯӣ

که خیره بر ما مبر آبروی

Набояд ки назд ту афросйоб

نباید که نزد تو افراسیاب

Бияёд шаби тираи ҳангоми хоб

بیاید شب تیره هنگام خواب

Фиристодаи баргашт ва омад чу бод

فرستاده برگشت و آمد چو باد

Ба фағфур яксар паёмаш бидод

به فغفور یکسر پیامش بداد

Чу бишунид фағфури ҳангоми хоб

چو بشنید فغفور هنگام خواب

Фиристод кас назд афросйоб

فرستاد کس نزد افراسیاب

Ки аз ман зи чину хутан давр бош

که از من ز چین و ختن دور باش

зи бад кардани хеш ранҷур бош

ز بد کردن خویش رنجور باش

Ҳар он кас ки ӯ гум кунад роҳи хеш

هر آن کس که او گم کند راه خویش

Бад ояд бидонадяшро кори пеш

بد آید بداندیش را کار پیش

Чу бишунид афросйоби ин сухан

چو بشنید افراسیاب این سخن

Пушаймон шуд аз кардаҳои куҳан

پشیمان شد از کرده‌های کهن

БиФгнди номи маӣ ҷон гирифт

بیفگند نام مهی جان گرفت

Ба бироаҳ , роҳ биёбон гирифт

به بیراه، راه بیابان گرفت

Чу бо дард ва бо ранҷ ва ғам дид рӯз

چو با درد و با رنج و غم دید روز

Биёмад дмон то ба кӯҳи аспрўз

بیامد دمان تا به کوه اسپروز

зи бадхоҳи рӯзу шаб андеша кард

ز بدخواه روز و شب اندیشه کرد

Шаби рӯзро дили яке пеша кард

شب و روز را دل یکی پیشه کرد

Биёмад зи чин то ба оби зира

بیامد ز چین تا به آب زره

Миёни суда аз ранҷу банди гиреҳ

میان سوده از رنج و بند گره

Чу наздики он жарф дарё расед

چو نزدیک آن ژرف دریا رسید

Мари онро миён ва карона надид

مر آن را میان و کرانه ندید

Бадв гуфт млоҳи к-эии шаҳриёр

بدو گفت ملاح کای شهریار

Бад-ӣни жарф дарё наёбӣ гузор

بدین ژرف دریا نیابی گذار

Маро солиён ҳаст ҳафтод ва ҳашт

مرا سالیان هست هفتاد و هشت

Надидам ки киштӣ бар ӯ бар гузашт

ندیدم که کشتی بر او بر گذشت

Бадв гуфт пари мояи афросйоб

بدو گفت پر مایه افراسیاب

Ки фаррух касе кӯи бимирад дар об

که فرخ کسی کو بمیرد در آب

Маро чун ба шамшер душман накишт

مرا چون به شمشیر دشمن نکشت

Чнончўн нкштш нагирад ба мушт

چنانچون نکشتش نگیرد به مشت

Бифармуд то меҳтарон ҳар касе

بفرمود تا مهتران هر کسی

Ба оби андари оранди киштии басӣ

به آب اندر آرند کشتی بسی

Сӯии гунги диж бодбон баркашид

سوی گنگ دژ بادبان برکشید

Ба нек ва бадӣҳо сар андар кашид

به نیک و بدیها سر اندر کشید

Чу он ҷойгаҳ шуд бихуфт ва бихӯрад

چو آن جایگه شد بخفت و بخورد

Бросўд аз рӯзгори набард

برآسود از روزگار نبرد

Чунин гуфт коидри ббошими шод

چنین گفت کایدر بباشیم شاد

зи кор гузашта нагирем ёд

ز کار گذشته نگیریم یاد

Чу равшан шавад тираи гавани ахтарам

چو روشن شود تیره گون اخترم

Ба киштӣ бар об зира бигузарам

به کشتی بر آب زره بگذرم

з душман бихоҳам ҳамон кини хеш

ز دشمن بخواهم همان کین خویش

Дирафшон кунам роҳу ойини хеш

درفشان کنم راه و آیین خویش

Чу Кайхусрав огоҳ шуд зи ин сухан

چو کیخسرو آگاه شد ز این سخن

Ки кор нав оварад марди куҳан

که کار نو آورد مرد کهن

Ба рустам чунин гуфт коФросёб

به رستم چنین گفت کافراسیاب

Сӯии гунг диж шуд зи дарёии об

سوی گنگ دژ شد ز دریای آب

Ба кирдор кард ончӣ бо мо бигуфт

به کردار کرد آنچه با ما بگفت

Ки моро сипеҳр баландаст ҷуфт

که ما را سپهر بلندست جفت

Ба киштӣ ба оби зираи бргзшт

به کشتی به آب زره برگذشت

Ҳамаи ранҷи мо сар ба сари боди гашт

همه رنج ما سر به سر باد گشت

Маро бо ниёи ҷуз ба ханҷари сухан

مرا با نیا جز به خنجر سخن

Набошад нгрдонми ин кини куҳан

نباشد نگردانم این کین کهن

Ба неруии яздони пирӯзгар

به نیروی یزدان پیروزگر

Бабандам ба кини Сиёвуши камар

ببندم به کین سیاوش کمر

Ҳамаи чину Мочӣни сипаҳи густарам

همه چین و ماچین سپه گسترم

Ба дарёии кимок бар бигузарам

به دریای کیماک بر بگذرم

Чу гардад марои рости Мочӣну чин

چو گردد مرا راست ماچین و چین

Бихоҳйми божии зи макрони замин

بخواهیم باژی ز مکران زمین

Ба об зира бигузаронам сипоҳ

به آب زره بگذرانم سپاه

Агар чархи гардон буд неки хоҳ

اگر چرخ گردان بود نیک‌خواه

Агар чанд ҷое диранг оядам

اگر چند جایی درنگ آیدم

Магари марди хӯнӣ ба чанг оядам

مگر مرد خونی به چنگ آیدم

Шумо ранҷ бисёр бардоштед

شما رنج بسیار برداشتید

Бару буми ободи бгзоштид

بر و بوم آباد بگذاشتید

Ҳамин ранҷ бар хештани брнҳид

همین رنج بر خویشتن برنهید

Аз он ба ки гетӣ ба душман диҳед

از آن به که گیتی به دشمن دهید

Бимонад зи мо ном то растхез

بماند ز ما نام تا رستخیز

Ба пирӯзӣу душмани андари гурез

به پیروزی و دشمن اندر گریز

Шуданд андари он паҳлавонони дижам

شدند اندر آن پهلوانان دژم

Даҳони пари зи боди абрувони пари захм

دهان پر ز باد ابروان پر زخم

Ки дарёӣ бо мавҷу чандини сипоҳ

که دریای با موج و چندین سپاه

Сару кор бо бод ва шаш моҳи роҳ

سر و کار با باد و شش ماه راه

Ки донад ки берун ки ояд зи об

که داند که بیرون که آید ز آب

Бад омад сипаҳро зи афросйоб

بد آمد سپه را ز افراسیاب

Чу хушкӣ буд мо ба ҷанг андарем

چو خشکی بود ما به جنگ اندریم

Ба дарё ба ком наҳанг андарем

به دریا به کام نهنگ اندریم

Ҳаме гуфт ҳар гӯнае ҳар касе

همی گفت هر گونه‌ای هر کسی

Бдонгаҳ ки гуфторҳо шуд басӣ

بدانگه که گفتارها شد بسی

Ҳаме гуфт рустам ки эй меҳтарон

همی گفت رستم که ای مهتران

Ҷаҳони дидау рнҷбрдаҳи сарон

جهان دیده و رنجبرده سران

Набояд ки ин ранҷ бе бар шавад

نباید که این رنج بی بر شود

Ба нозу тани осонӣ андар шавад

به ناز و تن آسانی اندر شود

Ва дигар ки ин шоҳи пирӯзгар

و دیگر که این شاه پیروزگر

Биёбад ҳамеи зи ахтари нек бар

بیابد همی ز اختر نیک بر

Аз Эрон бирафтем то пеши гунг

از ایران برفتیم تا پیش گنگ

Надидем ҷузи чанги ёзон ба ҷанг

ندیدیم جز چنگ یازان به جنگ

зи корӣ ки созад ҳамеи бархӯрд

ز کاری که سازد همی برخورد

Бад-ӣн омад ва ҳам бад-ӣн бугзарад

بدین آمد و هم بدین بگذرد

Чу бишунид лашкари зи рустами сухан

چو بشنید لشکر ز رستم سخن

Яке посухи нави Фгнднди бен

یکی پاسخ نو فگندند بن

Ки мо сар ба сари шоҳро банда ем

که ما سر به سر شاه را بنده‌ایم

Абои бандагии дӯст доранда ем

ابا بندگی دوست دارنده‌ایم

Ба хушкӣ ва бар об фармон варост

به خشکی و بر آب فرمان وراست

Ҳамаи кҳтроним ва паймон варост

همه کهترانیم و پیمان وراست

Аз он шод шуд шоҳу бнўохтшон

از آن شاد شد شاه و بنواختشان

Якояк ба андозаи бншохтшон

یکایک به اندازه بنشاختشان

Дар ганҷҳои ниё баргушод

در گنجهای نیا برگشاد

зи пайванд ва меҳраш накард инчи ёд

ز پیوند و مهرش نکرد ایچ یاد

зи динору дебои гўҳрнгор

ز دینار و دیبای گوهرنگار

Ҳиўнон шоиста карданд бор

هیونان شایسته کردند بار

Ҳмидўни зи ганҷи дирами сад ҳазор

همیدون ز گنج درم صد هزار

Ббрднд бо олати корзор

ببردند با آلت کارزار

зи говони гардуни кашони даҳ ҳазор

ز گاوان گردون کشان ده هزار

Ббрднд то худ кӣ ояд ба кор

ببردند تا خود کی آید به کار

Ҳиўнони зи ганҷи дирами даҳ ҳазор

هیونان ز گنج درم ده هزار

Басӣ бор карданд бо шаҳриёр

بسی بار کردند با شهریار

Бифармуд зон пас ба ҳангоми хоб

بفرمود زان پس به هنگام خواب

Ки пӯшидаи рӯйони афросйоб

که پوشیده رویان افراسیاب

зи хуишону пайванди чандон ки ҳаст

ز خویشان و پیوند چندان که هست

Агар духтаронанд агар зердаст

اگر دخترانند اگر زیردست

Ҳама дар иморӣ ба роҳ овараданд

همه در عماری به راه آوردند

зи айвон ба майдон шоҳ овараданд

ز ایوان به میدان شاه آوردند

Ду аз номдорони гарданкашон

دو از نامداران گردنکشان

Ки буданд ҳар як ба мардии нишон

که بودند هر یک به مردی نشان

Чу ҷҳн ва чу грсиўзи арҷманд

چو جهن و چو گرسیوز ارجمند

Ба маҳди андарун пой карда ба банд

به مهد اندرون پای کرده به بند

Ҳамаи хешу пайванди афросйоб

همه خویش و پیوند افراسیاب

зи тиморашон дида карда пари об

ز تیمارشان دیده کرده پر آب

Навоҳо ки аз шаҳрҳо ёдгор

نواها که از شهرها یادگار

Гаравгони ситади тарки чинии ҳазор

گروگان ستد ترک چینی هزار

Супурди он замони Гевро шаҳриёр

سپرد آن زمان گیو را شهریار

Гузин кард зи эрониёни даҳ ҳазор

گزین کرد ز ایرانیان ده هزار

Бадв гуфт к-эии марди фархундаи пай

بدو گفت کای مرد فرخنده پی

Бирав бо сипаҳи пеши Ковӯс кӣ

برو با سپه پیش کاووس کی