Чу бо эминии гашти Ковӯси ҷуфт
چو با ایمنی گشت کاووس جفت
Ҳамаи рози дили пеш яздон бигуфт
همه راز دل پیش یزدان بگفت
Чунин гуфт к-эии бартар аз рӯзгор
چنین گفت کای برتر از روزگار
Ту бошӣ ба ҳар некии омӯзгор
تو باشی به هر نیکی آموزگار
з ту ёфтам фару аврангу бахт
ز تو یافتم فر و اورنگ و بخت
Бузургӣ ва дияем ва ҳам тоҷу тахт
بزرگی و دیهیم و هم تاج و تخت
Ту кардӣ касеро чу ман баҳрманд
تو کردی کسی را چو من بهرمند
зи ганҷу зи тахту зи номи баланд
ز گنج و ز تخت و ز نام بلند
зи ту хостам то яке кӣнаи вар
ز تو خواستم تا یکی کینهور
Ба кини Сиёвуши бибандади камар
به کین سیاوش ببندد کمر
Набера бидидам ҷҳонбини хеш
نبیره بدیدم جهانبین خویش
Ба фарҳангу тадбиру ойини хеш
به فرهنگ و تدبیر و آیین خویش
Ҷаҳонҷӯй бо фару брзу хирад
جهانجوی با فر و برز و خرد
зи шоҳон пешинагон бугзарад
ز شاهان پیشینگان بگذرد
Чу солими се панҷоҳ бар сари гузашт
چو سالم سه پنجاه بر سر گذشت
Сари мӯии мишкӣн чу кофури гашт
سر موی مشکین چو کافور گشت
Ҳамон сарв ёзндаҳ шуд чун камон
همان سرو یازنده شد چون کمان
Надорам гаронгар сроиди замон
ندارم گران گر سرآید زمان
Басӣ барнаёмад бар ин рӯзгор
بسی برنیامد بر این روزگار
Казу монад ном аз ҷаҳони ёдгор
کزو ماند نام از جهان یادگار
Ҷаҳондор Кайхусрав омад ба гоҳ
جهاندار کیخسرو آمد به گاه
Нишаст аз бар зиргаҳ бо сипоҳ
نشست از بر زیرگه با سپاه
Аз эрониёни ҳаркии бади номҷўӣ
از ایرانیان هرکه بد نامجوی
Пиёда бирафтанд берангу буи
پیاده برفتند بیرنگ و بوی
Ҳамаи ҷомаҳоашон кабӯду сиёҳ
همه جامههاشان کبود و سیاه
Ду ҳафтаи ббўднд бо сӯги шоҳ
دو هفته ببودند با سوگ شاه
з баҳр ситудонаш кохии баланд
ز بهر ستودانش کاخی بلند
Бкрднди болой ӯ даҳ каманд
بکردند بالای او ده کمند
Ббрднди пас номдорони шоҳ
ببردند پس نامداران شاه
Дбиқӣу дебои рӯмии сиёҳ
دبیقی و دیبای رومی سیاه
Бар ӯ тофтаи авду кофуру машк
بر او تافته عود و کافور و مشک
Танишро бадв дар бкрднди хушк
تنش را بدو در بکردند خشک
Ниҳоданд зери андараши тахти оҷ
نهادند زیر اندرش تخت عاج
Ба сар бар зи кофури вази машки тоҷ
به سر بر ز کافور وز مشک تاج
Чу баргашти Кайхусрав аз пеши тахт
چو برگشت کیخسرو از پیش تخت
Дар хўобгаҳро бибастанд сахт
در خوابگه را ببستند سخت
Касе низ Ковӯс киро надид
کسی نیز کاووس کی را ندید
зи кину з овардгоҳ орамид
ز کین و ز آوردگاه آرمید
Чунинаст расми сарои сипанҷ
چنینست رسم سرای سپنج
НаМонӣ дар ӯ ҷовдона маранҷ
نمانی در او جاودانه مرنج
На доно гузар ёбад аз чанги марг
نه دانا گذر یابد از چنگ مرگ
На ҷанги оварон зер хуфтону трг
نه جنگآوران زیر خفتان و ترگ
Агар шоҳ бошӣ вагар зрдҳшт
اگر شاه باشی وگر زردهشت
Ниҳолӣ з хокасту болини зи хишт
نهالی ز خاکست و بالین ز خشت
Чунон дон ки гетӣ туро душманаст
چنان دان که گیتی ترا دشمنست
Замини бистар ва гӯр пероҳанаст
زمین بستر و گور پیراهنست
Чиҳил рӯзи сӯг ниё дошт шоҳ
چهل روز سوگ نیا داشت شاه
зи шодӣ шудаи даври вази тоҷу гоҳ
ز شادی شده دور وز تاج و گاه
Пас онгаҳ нишаст аз бар тахти оҷ
پس آنگه نشست از بر تخت عاج
Ба сар барниҳод он дили афрӯзи тоҷ
به سر برنهاد آن دلافروز تاج
Сипоҳ анҷуман шуд ба даргоҳи шоҳ
سپاه انجمن شد به درگاه شاه
Радону бузургони заррини кулоҳ
ردان و بزرگان زرین کلاه
Ба шоҳӣ бар ӯ офарини хонданд
به شاهی بر او آفرین خواندند
Бар он тоҷ бар гавҳар афшоданад
بر آن تاج بر گوهر افشاندند
Яке сури бад дар ҷаҳони сар ба сар
یکی سور بد در جهان سر به سر
Чу бар тахт бинишаст пирӯзгар
چو بر تخت بنشست پیروزگر