Шаҳаншоҳ бар тахт заррин нишаст
شهنشاه بر تخت زرین نشست
Яке гурзаи гоўпикр ба даст
یکی گُرزهٔ گاوپیکر به دست
Ба як даст ӯ золу рустам ба ҳам
به یک دست او زال و رستم به هم
Чу пели сарафрозу шери дижам
چو پیل سرافراز و شیر دژم
Ба даст дигар Тӯсу Гӯдарзу Гев
به دست دگر طوس و گودرز و گیو
Дигар бежани гирду раҳоами ню
دگر بیژن گرد و رهام نیو
Ниҳодаи ҳамаи чеҳр бар чашми шоҳ
نهاده همه چهر بر چشم شاه
Бидон то чаҳ гуяд зи кори сипоҳ
بدان تا چه گوید ز کار سپاه
Ба овоз гуфт он замони шаҳриёр
به آواز گفت آن زمان شهریار
Ки эй номдорон ба рӯзгор
که ای نامداران به روزگار
Ҳар он кас ки доред роҳу хирад
هر آن کس که دارید راه و خرد
Бидонед кин нек ва бад бугзарад
بدانید کاین نیک و بد بگذرد
Ҳама рафтанӣему гетии спнч
همه رفتنیایم و گیتی سپنچ
Чаро бояд ин дарду андӯҳу ранҷ
چرا باید این درد و اندوه و رنج
з ҳар дасти хӯбии фарози оварем
ز هر دست خوبی فراز آوریم
Ба душман бимонем ва худ бигузарем
به دشمن بمانیم و خود بگذریم
Кунун гови он зери чарм андар аст
کنون گاو آن زیر چرم اندر است
Ки подош ва бодоФраҳ дигараст
که پاداش و بادافره دیگرست
Битарсед яксар зи яздони пок
بترسید یکسر ز یزدان پاک
Мабошед эмини бад-ӣни тираи хок
مباشید ایمن بدین تیره خاک
Ки ин рӯз бар мо ҳаме бугзарад
که این روز بر ما همی بگذرد
Замонаи дам ҳар касе башмурд
زمانه دم هر کسی بشمرد
зи Ҳушангу ҷамшеду Ковӯси шоҳ
ز هوشنگ و جمشید و کاووس شاه
Ки буданд бо фару тахту кулоҳ
که بودند با فر و تخت و کلاه
Ҷуз аз ном аз эшон ба гетӣ намонад
جز از نام از ایشان به گیتی نماند
Касе номаи рафтагони брнхўонд
کسی نامهٔ رفتگان برنخواند
Аз эшон басӣ носипосон баданд
از ایشان بسی ناسپاسان بدند
Ба фарҷоми зони бад ҳаросон баданд
به فرجام زآن بد هراسان بدند
Чу эшон ҳамон ман яке банда ам
چو ایشان همان من یکی بندهام
Вагар чанд бо ранҷ кӯшнда ам
وگر چند با رنج کوشندهام
Бкўшидму ранҷи барадами басӣ
بکوشیدم و رنج بردم بسی
Надидам ки эдар бимонад касе
ندیدم که ایدر بماند کسی
Кунун ҷону дили зи ин сарои сипанҷ
کنون جان و دل ز این سرای سپنج
Бикунадами сроўрдми ин дарду ранҷ
بکندم سرآوردم این درد و رنج
Кунун ончии ҷустам ҳама ёфтам
کنون آنچه جستم همه یافتم
зи тахти ке рӯй бартофтам
ز تخت کیی روی برتافتم
Ҳар он кас ки дар пеши ман баради ранҷ
هر آن کس که در پیش من برد رنج
Бубахшам бадв ҳарч хоҳад зи ганҷ
ببخشم بدو هرچ خواهد ز گنج
зи кирдор ҳар кас ки дорам сипос
ز کردار هر کس که دارم سپاس
Бигӯям ба яздони некии шинос
بگویم به یزدان نیکیشناس
Ба эрониёни бахшами ин хоста
به ایرانیان بخشم این خواسته
Силеҳ ва дар ганҷи ороста
سلیح و در گنج آراسته
Ҳар он кас ки ҳаст аз шумо меҳтарӣ
هر آن کس که هست از شما مهتری
Бубахшам ба ҳар меҳтарии кишварӣ
ببخشم به هر مهتری کشوری
Ҳамон бадарау бардау чорпоӣ
همان بدره و برده و چارپای
Брондишми орми шумориш ба ҷой
براندیشم آرم شمارش به جای
Бубахшам ки ман роҳро сохтам
ببخشم که من راه را ساختم
Вази ин тирагӣ дил бипардохтам
وز این تیرگی دل بپرداختم
Шумо дасти шодӣ ба хӯрдан бурид
شما دست شادی به خوردن برید
Ба як ҳафта эдар чамед ва чаред
به یک هفته ایدر چمید و چرید
Бихоҳам ки то зи ин сарои сипанҷ
بخواهم که تا ز این سرای سپنج
Гузар ёбаму даври монами зи ранҷ
گذر یابم و دور مانم ز رنج
Чу Кайхусрави ин пандҳо барграфт
چو کیخسرو این پندها برگرفت
Бимонаданд гардони Эрони шигифт
بماندند گردان ایران شگفت
Яке гуфт кин шоҳ девона шуд
یکی گفت کاین شاه دیوانه شد
Хирад бо дилаши сахт бегона шуд
خرد با دلش سخت بیگانه شد
Надонам бар ӯ бар чаҳ хоҳад расед
ندانم بر او بر چه خواهد رسید
Куҷо хоҳад ин тоҷ ва тахт орамид
کجا خواهد این تاج و تخت آرمید
Бирафтанд яксар грўҳогрўаҳ
برفتند یکسر گروهاگروه
Ҳамаи дашти лашкари баду роғу кӯҳ
همه دشت لشکر بد و راغ و کوه
Ғў ноӣу овои мисатони зи дашт
غو نای و آوای مستان ز دشت
Ту гуфтӣ ҳаме аз ҳавои бргзшт
تو گفتی همی از هوا برگذشت
Ббўднди як ҳафтаи зи ин гӯнаи шод
ببودند یک هفته ز این گونه شاد
Касеро наомад ғаму ранҷи ёд
کسی را نیامد غم و رنج یاد