Ба эрониён гуфт ҳангоми ман

به ایرانیان گفت هنگام من

Фароз омад ва тоза шуд коми ман

فراز آمد و تازه شد کام من

Бихоҳед чизе ки бояд зи ман

بخواهید چیزی که باید ز من

Ки омад прогндни анҷуман

که آمد پراگندن انجمن

Ҳамаи меҳтарони зор ва гирён шуданд

همه مهتران زار و گریان شدند

зи дарди шаҳаншоҳ бирён шуданд

ز درد شهنشاه بریان شدند

Ҳаме гуфт ҳаркас ки эй шаҳриёр

همی گفت هرکس که ای شهریار

Киро Монии ин тоҷро ёдгор

که را مانی این تاج را یادگار

Чу бишунид дастони хусрави параст

چو بشنید دستان خسرو پرست

Заминро бабўседу барпои ҷуст

زمین را ببوسید و برپای جست

Чунин гуфт к-эии шаҳриёри ҷаҳон

چنین گفت کای شهریار جهان

Сазад корзўҳо надорам ниҳон

سزد کآرزوها ندارم نهان

Ту доне ки рустам ба Эрон чаҳ кард

تو دانی که رستم به ایران چه کرد

Ба разм ва ба базм ва ба нангу набард

به رزم و به بزم و به ننگ و نبرد

Чу Ковӯс кӣ шуд ба Мозандарон

چو کاووس کی شد به مازندران

Раҳеи давр ва фарсангҳои гарон

رهی دور و فرسنگهای گران

Чу девон бибастанд Ковӯс ро

چو دیوان ببستند کاووس را

Чу Гӯдарзи гарданкашу Тӯс ро

چو گودرز گردنکش و طوس را

Таҳамтан чу бишунид танҳо бирафт

تهمتن چو بشنید تنها برفت

Ба Мозандарон рӯй биниҳод тафт

به مازندران روی بنهاد تفت

Биёбону торикӣу деву шер

بیابان و تاریکی و دیو و شیر

Ҳамон ҷодӯӣу аждаҳои далер

همان جادوی و اژدهای دلیر

Бидон ранҷ ва тимор бибаред роҳ

بدان رنج و تیمار ببرید راه

Ба Мозандарон шуд ба наздики шоҳ

به مازندران شد به نزدیک شاه

Бадаред паҳлавии деви сипед

بدرید پهلوی دیو سپید

Ҷигаргоҳи пӯлоди ғндӣу бед

جگرگاه پولاد غندی و بید

Сари санҷаро ногуҳ аз тани бикунад

سر سنجه را ناگه از تن بکند

Хурӯшаши баромад ба абри баланд

خروشش برآمد به ابر بلند

Чу Суҳроби фарзанд кандар ҷаҳон

چو سهراب فرزند کاندر جهان

Касеро набӯд аз киону маон

کسی را نبود از کهان و مهان

Бикушт аз паии кини Ковӯси шоҳ

بکشت از پی کین کاووس شاه

зи дардаши бгриди ҳамеи солу моҳ

ز دردش بگرید همی سال و ماه

Вази он пас куҷои разм комус кард

وز آن پس کجا رزم کاموس کرد

Ба мардӣ ба абр андар оварад гирд

به مردی به ابر اندر آورد گرد

зи кирдор ӯ чанд ронами сухан

ز کردار او چند رانم سخن

Ки ҳам достонҳо наёяд ба бен

که هم داستانها نیاید به بن

Агар шоҳ сайр омад аз тоҷу гоҳ

اگر شاه سیر آمد از تاج و گاه

Чаҳ монад бад-ӣни ширдили неки хоҳ

چه ماند بدین شیردل نیک‌خواه

Чунин дод посух ки кирдори ӯй

چنین داد پاسخ که کردار اوی

Ба наздики мо ранҷу тимори ӯй

به نزدیک ما رنج و تیمار اوی

Ки донад магари кирдигори сипеҳр

که داند مگر کردگار سپهر

Намояндаи кому орому меҳр

نمایندهٔ کام و آرام و مهر

Суханҳои ӯ нест андар наҳуфт

سخنهای او نیست اندر نهفت

Надонад кас ӯро ба офоқи ҷуфт

نداند کس او را به آفاق جفت