зи кори бузургон чу прдхтаҳ шуд

ز کار بزرگان چو پردخته شد

Шаҳаншоҳи зони ранҷҳо рахта шуд

شهنشاه زآن رنجها رخته شد

Аз он меҳтарони ном лҳросб монад

از آن مهتران نام لهراسب ماند

Ки аз дафтари шоҳи каси брнхўонд

که از دفتر شاه کس برنخواند

Ба бежан бифармуд то бо кулоҳ

به بیژن بفرمود تا با کلاه

Биоварад лҳросбро назд шоҳ

بیاورد لهراسب را نزد شاه

Чу дидаш ҷаҳондори барпои ҷуст

چو دیدش جهاندار برپای جست

Бар ӯ офарин кард ва бикшод даст

بر او آفرین کرد و بگشاد دست

Фурӯд омад аз номвари тахти оҷ

فرود آمد از نامور تخت عاج

з сар барграфт он дили афрӯзи тоҷ

ز سر برگرفت آن دل‌افروز تاج

Ба лҳросб биспурад ва кард офарин

به لهراسب بسپرد و کرد آفرین

Ҳамаи подшоҳии Эрони замин

همه پادشاهی ایران زمین

Ҳаме кард падрӯди он тахти оҷ

همی کرد پدرود آن تخت عاج

Бар ӯ офарин кард ва бар тахту тоҷ

بر او آفرین کرد و بر تخت و تاج

Ки ин тоҷи нав бар ту фархундаи бод

که این تاج نو بر تو فرخنده باد

Ҷаҳони сар ба сари пеши ту бандаи бод

جهان سر به سر پیش تو بنده باد

Супурдам ба ту шоҳӣу тоҷу ганҷ

سپردم به تو شاهی و تاج و گنج

Аз он пас ки дидам басии дарду ранҷ

از آن پس که دیدم بسی درد و رنج

Магардон забони зи ин сипас ҷуз бидод

مگردان زبان ز این سپس جز بداد

Ки аз дод бошӣ ту пирӯзу шод

که از داد باشی تو پیروز و شاد

Макун девро ошно бо равон

مکن دیو را آشنا با روان

Чу хоҳӣ ки бахтат бимонад ҷавон

چو خواهی که بختت بماند جوان

Хирадманд бош ва беозор бош

خردمند باش و بی‌آزار باش

Ҳамеша равонро нигаҳдор бош

همیشه روان را نگهدار باش

Ба эрониён гуфт каз бахти ӯй

به ایرانیان گفت کز بخت اوی

Ббошиди шодони дил аз тахти ӯй

بباشید شادان دل از تخت اوی

Шигифти андар ӯ мондаи эрониён

شگفت اندر او مانده ایرانیان

Барошуфта ҳар як чу шери жён

برآشفته هر یک چو شیر ژیان

Ҳаме ҳар касе дар шигифтӣ бимонад

همی هر کسی در شگفتی بماند

Ки лҳросбро шоҳ боист хонд

که لهراسب را شاه بایست خواند

Аз он анҷумани зол бар пой хост

از آن انجمن زال بر پای خاست

Бигуфт ончӣ будаш ба дили рои рост

بگفت آنچه بودش به دل رای راست

Чунин гуфт к-эии шаҳриёри баланд

چنین گفت کای شهریار بلند

Сазад гар кунӣ хокро арҷманд

سزد گر کنی خاک را ارجمند

Сари бахти он каси пар аз хоки бод

سر بخت آن کس پر از خاک باد

Равони варои хоки тирёки бод

روان ورا خاک تریاک باد

Ки лҳросбро шоҳ хонд ба дод

که لهراسب را شاه خواند به داد

зи бедод ҳаргиз нагирем ёд

ز بیداد هرگز نگیریم یاد

Ба Эрон чу омад ба назд зрсб

به ایران چو آمد به نزد زرسب

Фурӯмоя Эй дидамаш бо як асб

فرومایه‌ای دیدمش با یک اسب

Ба ҷанг алонон фиристодяш

به جنگ الانان فرستادیش

Сипоҳу дирафш ва камар додяш

سپاه و درفش و کمر دادیش

зи чандини бузургони хусрави нажод

ز چندین بزرگان خسرو نژاد

Наомад касе бар дили шоҳи ёд

نیامد کسی بر دل شاه یاد

Нажодаш надонам надидам ҳунар

نژادش ندانم ندیدم هنر

Аз ин гӯна нашунидаам тоҷўр

از این گونه نشنیده‌ام تاجور

Хурӯшии баромади зи эрониён

خروشی برآمد ز ایرانیان

Каз ин пас набандем шоҳои миён

کز این پس نبندیم شاها میان

Нҷўиими каси ном дар корзор

نجوییم کس نام در کارزار

Чу лҳросбро кӣ кунад шаҳриёр

چو لهراسب را کی کند شهریار

Чу бишунид хусрави зи дастони сухан

چو بشنید خسرو ز دستان سخن

Бадв гуфт мштоб ва тундӣ макун

بدو گفت مشتاب و تندی مکن

Ки ҳар кас ки бедод гуяд ҳаме

که هر کس که بیداد گوید همی

Ба ҷузи дӯди з оташ наҷуед ҳаме

به جز دود ز آتش نجوید همی

Ки напасандад аз мо бадии додгар

که نپسندد از ما بدی دادگر

На ҳар ков бадӣ кард бинад гуҳар

نه هر کاو بدی کرد بیند گهر

Ки яздон касеро кунад неки бахт

که یزدان کسی را کند نیک بخت

Сазовори шоҳӣу зебои тахт

سزاوار شاهی و زیبای تخت

Ҷаҳони офарин бар равонами гўост

جهان‌آفرین بر روانم گواست

Ки гашти ин суханҳо ба лҳросби рост

که گشت این سخنها به لهراسب راست

Ки дорад ҳамеи шарму дайну хирад

که دارد همی شرم و دین و خرد

зи кирдори некии ҳамеи бархӯрд

ز کردار نیکی همی برخورد

Набераи ҷаҳондор Ҳушанг ҳаст

نبیرهٔ جهاندار هوشنگ هست

Хирадманду бинодлу поки даст

خردمند و بینادل و پاک‌دست

Пай ҷодӯон бугсаланд зи хок

پی جادوان بگسلاند ز خاک

Падед оварад роҳи яздони пок

پدید آورد راه یزدان پاک

Замона ҷавон гардад аз панди ӯй

زمانه جوان گردد از پند اوی

Бад-ӣни ҳам буд поки фарзанди ӯй

بدین هم بود پاک فرزند اوی

Ба шоҳӣ бар ӯ офарин густаред

به  شاهی بر او آفرین گسترید

Вази ин панду андарз ман магзаред

وز این پند و اندرز من مگذرید

Ҳар он кас каз андарз ман даргузашт

هر آن کس کز اندرز من درگذشت

Ҳамаи ранҷ ӯ пеши ман боди гашт

همه رنج او پیش من باد گشت

Чунин ҳам зи яздон буд носипос

چنین هم ز یزدان بود ناسپاس

Ба дилаш андар ояд з ҳар сӯи ҳарос

به دلش اندر آید ز هر سو هراس

Чу бишунид золи ин суханҳои пок

چو بشنید زال این سخنهای پاک

Бёзиди ангушт ва бар зад ба хок

بیازید انگشت و بر زد به خاک

Биёлуд лабро ба хоки сиёҳ

بیالود لب را به خاک سیاه

Ба овози лҳросбро хонд шоҳ

به آواز لهراسب را خواند شاه

Ба шоҳ ҷаҳон гуфт хуррами бадӣ

به شاه جهان گفت خرم بدی

Ҳамеша зи ту даври дасти бадӣ

همیشه ز تو دور دست بدی

Ки донист ҷузи шоҳи пирӯзу род

که دانست جز شاه پیروز و راد

Ки лҳросб дорад зи шоҳони нажод

که لهراسب دارد ز شاهان نژاد

Чу савганд хӯрдам ба хоки сиёҳ

چو سوگند خوردم به خاک سیاه

Лаб олӯда шуд мшмри он аз гуноҳ

لب آلوده شد مشمر آن از گناه