Ба эрониён гуфт пирӯзи шоҳ
به ایرانیان گفت پیروز شاه
Ки бадрӯди боди ин дили афрӯзи гоҳ
که بدرود باد این دل افروز گاه
Чу ман бигузарам зи ин фурӯмояи хок
چو من بگذرم ز این فرومایه خاک
Шуморо бихоҳам зи яздони пок
شما را بخواهم ز یزدان پاک
Ба падрӯд кардани рух ҳар касе
به پدرود کردن رخ هر کسی
Бабўсед бо оби мижгони басӣ
ببوسید با آب مژگان بسی
Ялонро ҳамаи пок дар бар гирифт
یلان را همه پاک در بر گرفت
Ба зорӣ хурӯшидан андар гирифт
به زاری خروشیدن اندر گرفت
Ҳаме гуфт коҷии ман ин анҷуман
همی گفت کاجی من این انجمن
Тўонстмии барад бо хештан
توانستمی برد با خویشتن
Хурӯшии баромади зи Эрони сипоҳ
خروشی برآمد ز ایران سپاه
Ки хуршед бар чарх гум кард роҳ
که خورشید بر چرخ گم کرد راه
Пас пардаҳо кӯдаки хираду зан
پس پردهها کودک خرد و زن
Ба кӯй ва ба бозор шуд анҷуман
به کوی و به بازار شد انجمن
Хурӯшидани нола ва оҳ хост
خروشیدن ناله و آه خاست
Ба ҳар барзании мотам шоҳ хост
به هر برزنی ماتم شاه خاست
Ба эрониёни он замон гуфт шоҳ
به ایرانیان آن زمان گفت شاه
Ки фардои шуморо ҳаминаст роҳ
که فردا شما را همین است راه
Ҳар он кас ки доред ному нажод
هر آن کس که دارید نام و نژاد
Ба додар хуршед бошед шод
به دادار خورشید باشید شاد
Ман акнӯн равонро ҳамеи пурварам
من اکنون روان را همی پرورم
Ки бар неки номӣ магар бигузарам
که بر نیک نامی مگر بگذرم
Нбстми дили андари сипанҷии сарой
نبستم دل اندر سپنجی سرای
Бидон то сурӯши омадами раҳнамоӣ
بدان تا سروش آمدم رهنمای
Бигуфт ин ва аз поигаҳи асби хост
بگفت این و از پایگه اسب خواست
зи лшкргаҳи овоз фарёд хост
ز لشکرگه آواز فریاد خاست
Биёмад ба айвони шоҳии дижам
بیامد به ایوان شاهی دژم
Ба озоди сарв андар оварда хам
به آزاد سرو اندر آورده خم
Канизаки бадаши чор чун офтоб
کنیزک بدش چار چون آفتاب
Надидӣ касе чеҳри эшон ба хоб
ندیدی کسی چهر ایشان به خواب
зи парда батонро бар хеш хонд
ز پرده بتان را بر خویش خواند
Ҳамаи рози дили пеш эшон баранд
همه راز دل پیش ایشان براند
Ки рафтем инак зи ҷои сипанҷ
که رفتیم اینک ز جای سپنج
Шумо дил мадоред бо дарду ранҷ
شما دل مدارید با درد و رنج
Набинед ҷовиди зи ин пас маро
نبینید جاوید ز این پس مرا
Каз ин хоки бидодгари баси маро
کز این خاک بیدادگر بس مرا
Сӯии довар пок хоҳам шудан
سوی داور پاک خواهم شدن
Набинам ҳамеи роҳ бозомадан
نبینم همی راه بازآمدن
Бишуд ҳуш зон чори хуршеди чеҳр
بشد هوش زان چار خورشید چهر
Хурушон шуданд аз ғаму дарду меҳр
خروشان شدند از غم و درد و مهر
Шхўднд рӯй ва бикунаданд мӯӣ
شخودند روی و بکندند موی
Гусастанд перояу рангу буи
گسستند پیرایه و رنگ و بوی
Аз он пас ҳар он кас ки омад ба ҳуш
از آن پس هر آن کس که آمد به هوش
Чунин гуфт бо нола ва бо хурӯш
چنین گفت با ناله و با خروش
Ки моро бабри зи ин сарои сипанҷ
که ما را ببر ز این سرای سپنج
Раҳо кун ту моро аз ин дарду ранҷ
رها کن تو ما را از این درد و رنج
Бадишон чунин гуфт пари мояи шоҳ
بدیشان چنین گفت پر مایه شاه
Каз ин пас шуморо ҳаминаст роҳ
کز این پس شما را همین است راه
Куҷои хоҳарони ҷаҳондори ҷам
کجا خواهران جهاندار جم
Куҷои тоҷдорон бо боду дам
کجا تاجداران با باد و دم
Куҷои модарами духти афросйоб
کجا مادرم دخت افراسیاب
Ки бигузашт зони сони бдрёии об
که بگذشت زآن سان بدریای آب
Куҷои духтари тӯри моҳи офарид
کجا دختر تور ماه آفرید
Ки чун ӯ каси андар замона надид
که چون او کس اندر زمانه ندید
Ҳама хок доранд болину хишт
همه خاک دارند بالین و خشت
Надонам ба дӯзах даранд ар биҳишт
ندانم به دوزخ درند ار بهشت
Мҷўиид аз ин рафтани озори ман
مجویید از این رفتن آزار من
Ки осон шавад роҳи душвори ман
که آسان شود راه دشوار من
Хурӯшеду лҳросбро пеш хонд
خروشید و لهراسب را پیش خواند
Аз эшон фаровон суханҳо баранд
از ایشان فراوان سخنها براند
Ба лҳросб гуфт ин батон мананд
به لهراسب گفت این بتان منند
Фурӯзандаи пок ҷон мананд
فروزندهٔ پاک جان منند
Бар ин ҳам нишаст андари ин ҳам сарой
بر این هم نشست اندر این هم سرای
Ҳамеи дорашон то ту бошӣ ба ҷой
همی دارشان تا تو باشی به جای
Набояд ки яздон чу хондат пеш
نباید که یزدان چو خواندت پیش
Равон шарм дорад зи кирдори хеш
روان شرم دارد ز کردار خویش
Чу бинии маро бо Сиёвуш ба ҳам
چو بینی مرا با سیاوش به هم
зи шарми ду хусрави Бамонеи дижам
ز شرم دو خسرو بمانی دژم
Пазируфти лҳросб зу ҳарчӣ гуфт
پذیرفت لهراسب زو هرچه گفت
Ки бо дида шан дорам андар наҳуфт
که با دیدهشان دارم اندر نهفت
Вази он ҷойгаҳи танги бастаи миён
وز آن جایگه تنگ بسته میان
Бигардед бар гирди эрониён
بگردید بر گرد ایرانیان
Каз эдар ба айвон хиромед зуд
کز ایدر به ایوان خرامید زود
Мадоред дар дили марои ҷузи дуруд
مدارید در دل مرا جز درود
Мабошед густох бо ин ҷаҳон
مباشید گستاخ با این جهان
Ки ӯ бадтарӣ дорад андари ниҳон
که او بدتری دارد اندر نهان
Мабошед ҷовиди ҷузи роду шод
مباشید جاوید جز راد و شاد
зи ман ҷуз ба некии мгириди ёд
ز من جز به نیکی مگیرید یاد
Ҳамаи шоду хуррам ба айвон шавед
همه شاد و خرم به ایوان شوید
Чу рафтан буд шод ва хандон шавед
چو رفتن بود شاد و خندان شوید
Ҳамаи номдорони Эрони сипоҳ
همه نامداران ایران سپاه
Ниҳоданд сар бар замини пеши шоҳ
نهادند سر بر زمین پیش شاه
Ки мо панд ӯро ба кирдори ҷон
که ما پند او را به کردار جان
Бидорем то ҷон буд ҷовдон
بداریم تا جان بود جاودان
Ба лҳросб фармуд то бозгашт
به لهراسب فرمود تا بازگشت
Бадв гуфт рӯзи ман андари гузашт
بدو گفت روز من اندر گذشت
Ту рӯи тахти шоҳӣ ба ойин бидор
تو رو تخت شاهی بهآیین بدار
Ба гетии ҷуз аз тухми некии макор
به گیتی جز از تخم نیکی مکار
Ҳар он гуҳ ки бошӣ тани осони зи ранҷ
هر آن گه که باشی تن آسان ز رنج
Нанозӣ ба тоҷ ва нанозӣ ба ганҷ
ننازی به تاج و ننازی به گنج
Чунон дон ки рафтанат наздик шуд
چنان دان که رفتنت نزدیک شد
Ба яздони турои роҳ борӣк шуд
به یزدان ترا راه باریک شد
Ҳама дод ҷӯй ва ҳама дод кун
همه داد جوی و همه داد کن
зи гетии тани меҳтар озод кун
ز گیتی تن مهتر آزاد کن
Фурӯд омад аз бораи лҳросби зуд
فرود آمد از باره لهراسب زود
Заминро бабўсед ва шодӣ намӯд
زمین را ببوسید و شادی نمود
Бадв гуфт хусрав ки падрӯд бош
بدو گفت خسرو که پدرود باش
Ба дод андаруни торгар пуд бош
به داد اندرون تار گر پود باش
Бирафтанд бо ӯ зи Эрони сарон
برفتند با او ز ایران سران
Бузургони бедору кндоўрон
بزرگان بیدار و کنداوران
Чу дастону рустам чу Гӯдарзу Гев
چو دستان و رستم چو گودرز و گیو
Дигар бежани Геву Густаҳми ню
دگر بیژن گیو و گستهم نیو
Ба ҳафтуми фиребурзи Ковӯс буд
به هفتم فریبرز کاووس بود
Ба ҳаштуми куҷои номвари Тӯс буд
به هشتم کجا نامور طوس بود
Ҳаме рафт лашкари грўҳогрўаҳ
همی رفت لشکر گروهاگروه
з ҳомӯн бишуд то сари теғи кӯҳ
ز هامون بشد تا سر تیغ کوه
Ббўднди як ҳафтаи дам бар заданд
ببودند یک هفته دم بر زدند
Яке бар лаби хушки нам бар заданд
یکی بر لب خشک نم بر زدند
Хурушону ҷӯшони зи кирдори шоҳ
خروشان و جوشان ز کردار شاه
Касеро набӯд андари он ранҷи роҳ
کسی را نبود اندر آن رنج راه
Ҳаме гуфт ҳар мӯбадӣ дар наҳуфт
همی گفت هر موبدی در نهفت
Каз ин сони ҳаме дар ҷаҳон кас нагуфт
کز این سان همی در جهان کس نگفت
Чу хуршед бар зад сар аз тираи кӯҳ
چو خورشید بر زد سر از تیره کوه
Биёмад ба пешаши з ҳар сӯи гуруҳ
بیامد به پیشش ز هر سو گروه
Зану марди эрониёни садҳазор
زن و مرد ایرانیان صدهزار
Хурушон бирафтанд бо шаҳриёр
خروشان برفتند با شهریار
Ҳамаи кӯҳи пари нола ва бо хурӯш
همه کوه پر ناله و با خروش
Ҳамеи санги хорои баромад ба ҷӯш
همی سنگ خارا برآمد به جوش
Ҳаме гуфт ҳар кас ки шоҳо чаҳ буд
همی گفت هر کس که شاها چه بود
Ки равшан дилат шуд пар аз доғу дӯд
که روشن دلت شد پر از داغ و دود
Гар аз лашкари озори дории ҳаме
گر از لشکر آزار داری همی
Мари ин тоҷро хори дории ҳаме
مر این تاج را خوار داری همی
Бигӯӣ ва ту аз гоҳи Эрони Марв
بگوی و تو از گاه ایران مرو
Ҷаҳони куҳанро макун шоҳи нав
جهان کهن را مکن شاه نو
Ҳама хок бошем асби туро
همه خاک باشیم اسب ترا
Парастандаи озргшсби туро
پرستنده آذرگشسب ترا
Куҷо шуд турои донишу ройу ҳуш
کجا شد ترا دانش و رای و هوش
Ки назд Фаридун наомад сурӯш
که نزد فریدون نیامد سروش
Ҳамаи пеши яздон ситоиш кунем
همه پیش یزدان ستایش کنیم
Ба оташкада дар ниёйиш кунем
به آتشکده در نیایش کنیم
Магари пок яздонат бахшад ба мо
مگر پاک یزدانت بخشد به ما
Дили мӯбадони брдрхшд ба мо
دل موبدان بردرخشد به ما
Шаҳаншоҳи зони кор хира бимонад
شهنشاه زآن کار خیره بماند
Аз он анҷумани мӯбадонро бихонад
از آن انجمن موبدان را بخواند
Чунин гуфт эдар ҳамаи никўист
چنین گفت ایدر همه نیکویست
Бар ин никўиҳо набояд гирист
بر این نیکویها نباید گریست
з яздон шиносед яксар сипос
ز یزدان شناسید یکسر سپاس
Мабошед ҷузи поки яздони шинос
مباشید جز پاک یزدانشناس
Ки гирд омадан зуд бошад ба ҳам
که گرد آمدن زود باشد به هم
Мабошед зи ин рафтан ман дижам
مباشید ز این رفتن من دژم
Бидон меҳтарон гуфт зи ин кӯҳсор
بدان مهتران گفت ز این کوهسار
Ҳама бозгардед бе шаҳриёр
همه بازگردید بیشهریار
Ки роҳӣ дарозаст ва беобу сахт
که راهی دراز است و بیآب و سخت
Набошад гиёҳ ва на барги дарахт
نباشد گیاه و نه برگ درخت
з бо ман шудани роҳ кӯтаҳ кунед
ز با من شدن راه کوته کنید
Равонро сӯии равшанӣ раҳ кунед
روان را سوی روشنی ره کنید
Бар ин рег барнагзарад ҳар касе
بر این ریگ برنگذرد هر کسی
Магари фара ва брз дорад басӣ
مگر فره و برز دارد بسی
Се марди гиронмояу сарфароз
سه مرد گرانمایه و سرفراز
Шуниданд гуфтору гаштанди боз
شنیدند گفتار و گشتند باز
Чу дастону рустам чу Гӯдарзи пер
چو دستان و رستم چو گودرز پیر
Ҷаҳонҷӯйу бинандау ёдгир
جهانجوی و بیننده و یادگیر
Нагаштанд з ӯ боз чун Тӯсу Гев
نگشتند ز او باز چون طوس و گیو
Ҳамон бежан ва ҳам фиребурзи ню
همان بیژن و هم فریبرز نیو
Бирафтанд як рӯз ва як шаб ба ҳам
برفتند یک روز و یک شب به هم
Шуданд аз биёбону хушкии дижам
شدند از بیابان و خشکی دژم
Ба раҳ бар яке чашма омад падед
به ره بر یکی چشمه آمد پدید
Ҷаҳонҷӯии Кайхусрав онҷо расед
جهانجوی کیخسرو آنجا رسید
Бидон оби равшан фурӯд омаданд
بدان آب روشن فرود آمدند
Бихӯраданд чизеу дам бар заданд
بخوردند چیزی و دم بر زدند
Бидон марзбонон чунин гуфт шоҳ
بدان مرزبانان چنین گفت شاه
Ки имшаб наронем зи ин ҷойгоҳ
که امشب نرانیم ز این جایگاه
Биҷавӣем кори гузаштаи басӣ
بجوییم کار گذشته بسی
Каз ин пас набенанд моро касе
کز این پس نبینند ما را کسی
Чу хуршеди тобони براردи дирафш
چو خورشید تابان برآرد درفش
Чу зар об гардад замини бунафш
چو زر آب گردد زمین بنفش
Марои рӯзгори ҷудоӣ буд
مرا روزگار جدایی بود
Магар бо сурӯши ошноӣ буд
مگر با سروش آشنایی بود
Аз ин ройгар тоб гирад дилам
از این رای گر تاب گیرد دلم
Дил тира гашта зи тани бугсалам
دل تیره گشته ز تن بگسلم