Чу омад зи даргоҳи меҳроби шод

چو آمد ز درگاه مهراب شاد

Ҳаме кард аз зол бисёр ёд

همی کرد از زال بسیار یاد

Гиронмояи синдхтро хуфта дид

گرانمایه سیندخت را خفته دید

Рахши пжмридаҳи дил ошуфта дид

رخش پژمریده دل آشفته دید

Бипурседу гуфто чаҳ будат бигӯӣ

بپرسید و گفتا چه بودت بگوی

Чаро пжмриди он чу гулбарг рӯй

چرا پژمرید آن چو گلبرگ روی

Чунин дод посух ба меҳроби боз

چنین داد پاسخ به مهراب باز

Ки андешаи андар дилам шуд дароз

که اندیشه اندر دلم شد دراز

Азин кохи обод ва ин хоста

ازین کاخ آباد و این خواسته

Вазин тозии аспони ороста

وزین تازی اسپان آراسته

Вазин бандагони спҳбдпрст

وزین بندگان سپهبدپرست

Азин тоҷ ва ин хусравоне нишаст

ازین تاج و این خسروانی نشست

Вазин чеҳрау сарви болои мо

وزین چهره و سرو بالای ما

Вазин ном ва ин донишу рои мо

وزین نام و این دانش و رای ما

Бад-ӣни обдорӣ ва ин ростӣ

بدین آبداری و این راستی

Замон то замон оварад костӣ

زمان تا زمان آورد کاستی

Ба ноком бояд ба душмани супурд

به ناکام باید به دشمن سپرد

Ҳамаи ранҷи мо бод бояд шимурд

همه رنج ما باد باید شمرد

Яке танги тобути азин баҳри мост

یکی تنگ تابوت ازین بهر ماست

Дарахтӣ ки тирёк ӯ заҳри мост

درختی که تریاک او زهر ماست

Бикуштему додеми обаш ба ранҷ

بکشتیم و دادیم آبش به رنج

Бёўихтим аз буриши тоҷу ганҷ

بیاویختیم از برش تاج و گنج

Чу бар шуд ба хуршед ва шуд сояи дор

چو بر شد به خورشید و شد سایه‌دار

Ба хок андар омад сари мояи дор

به خاک اندر آمد سر مایه‌دار

Бринсти фарҷому анҷоми мо

برینست فرجام و انجام ما

Бидон то куҷо бошад ороми мо

بدان تا کجا باشد آرام ما

Ба синдхт меҳроб гуфт ин сухан

به سیندخت مهراب گفت این سخن

Нўоўрдӣ ва нав нагардад куҳан

نوآوردی و نو نگردد کهن

Сарои сипанҷии бад-ӣни сон буд

سرای سپنجی بدین سان بود

Хирад ёфта зу ҳаросон буд

خرد یافته زو هراسان بود

Яке андар ояд дигар бугзарад

یکی اندر آید دگر بگذرد

Гузари не ки чархиш ҳаме биспурад

گذر نی که چرخش همی بسپرد

Ба шодӣ ва анда нагардад дигар

به شادی و انده نگردد دگر

Барин нест пайкор бо додгар

برین نیست پیکار با دادگر

Бадв гуфт синдхти ин достон

بدو گفت سیندخت این داستان

Биравӣ дигар бар наад бостон

بروی دگر بر نهد باستان

Хирад ёфта мӯбади неки бахт

خرد یافته موبد نیک بخت

Ба фарзанд зад достони дарахт

به فرزند زد داستان درخت

Задам достон то зи роҳи хирад

زدم داستان تا ز راه خرد

Сипаҳбад ба гуфтор ман бингарад

سپهبد به گفتار من بنگرد

Фурӯи баради сарв сеӣ дод хам

فرو برد سرو سهی داد خم

Ба наргиси гули сурхро дод нам

به نرگس گل سرخ را داد نم

Ки гардун ба сар бар чунон нагзарад

که گردون به سر بر چنان نگذرد

Ки моро ҳаме бояд эй пурхирад

که ما را همی باید ای پرخرد

Чунон дон ки рӯдобаро пӯри сом

چنان دان که رودابه را پور سام

Наоне ниҳодаст ҳар гӯнаи дом

نهانی نهادست هر گونه دام

Ббрдсти равшани дилашро зи роҳ

ببردست روشن دلش را ز راه

Яке чора мон кард бояд нигоҳ

یکی چاره مان کرد باید نگاه

Басии додмши панд ва судаш накард

بسی دادمش پند و سودش نکرد

Дилаши хираи байнами ҳаме рӯй зард

دلش خیره بینم همی روی زرد

Чу бишунид меҳроб бар пои ҷуст

چو بشنید مهراب بر پای جست

Ниҳод аз бар дасти шамшери даст

نهاد از بر دست شمشیر دست

Таниши гашти ларзону рухи лоҷувард

تنش گشت لرزان و رخ لاجورد

Пар аз хӯни ҷигари дили пар аз боди сард

پر از خون جگر دل پر از باد سرد

Ҳаме гуфт рӯдобаро равад хӯн

همی گفت رودابه را رود خون

Биравӣ замин бар кунам ҳам кунун

بروی زمین بر کنم هم کنون

Чу ин дид синдхти барпои ҷуст

چو این دید سیندخت برپای جست

Камар кард бар грдгоҳши ду даст

کمر کرد بر گردگاهش دو دست

Чунин гуфт каз кеҳтар акнӯн яке

چنین گفت کز کهتر اکنون یکی

Сухан бишинаву гӯши дори андакӣ

سخن بشنو و گوش دار اندکی

Азон пас ҳамон кун ки рой оядат

ازان پس همان کن که رای آیدت

Равону хирад раҳнамоӣ оядат

روان و خرد رهنمای آیدت

Бипечеду бндохт ӯро бадаст

بپیچید و بنداخت او را بدست

Хурӯшӣ баровард чун пели маст

خروشی برآورد چون پیل مست

Маро гуфт чун духтар омад падед

مرا گفت چون دختر آمد پدید

Ббоистши андари замон сар бурид

ببایستش اندر زمان سر برید

Нкштми бгштми зи роҳи ниё

نکشتم بگشتم ز راه نیا

Кунун сохт бар ман чунин кимиё

کنون ساخت بر من چنین کیمیا

Писари кӯи зи роҳ падар бугзарад

پسر کو ز راه پدر بگذرد

Далераши зи пушт падар нашимурд

دلیرش ز پشت پدر نشمرد

Ҳамм бим ҷонаст ва ҳам ҷои нанг

همم بیم جانست و هم جای ننگ

Чаро боздории серумро зи ҷанг

چرا بازداری سرم را ز جنگ

Агар соми ял бо манӯчеҳри шоҳ

اگر سام یل با منوچهر شاه

Биёбанд бар мо яке дастгоҳ

بیابند بر ما یکی دستگاه

з кобул барояд ба хуршеди дӯд

ز کابل برآید به خورشید دود

На обод монад на кишту дуруд

نه آباد ماند نه کشت و درود

Чунин гуфт синдхт бо марзбон

چنین گفت سیندخت با مرزبان

Казин дар магардон ба хираи забон

کزین در مگردان به خیره زبان

Казин огаҳӣ ёфт соми савор

کزین آگهی یافت سام سوار

Ба дили тарсу тимору сахтии мадор

به دل ترس و تیمار و سختی مدار

Вай аз гргсорони бад-ӣни гашти боз

وی از گرگساران بدین گشت باز

Кушода шудаст ин сухан нест роз

گشاده شدست این سخن نیست راز

Чунин гуфт меҳроби к-эии моҳ рӯй

چنین گفت مهراب کای ماه‌روی

Сухани ҳеҷ бо ман ба кажӣ магӯӣ

سخن هیچ با من به کژی مگوی

Чунин худ кӣ андар хӯрд бо хирад

چنین خود کی اندر خورد با خرد

Ки мари хокро боди фармони барад

که مر خاک را باد فرمان برد

Марои дили бад-ӣни нестии дардманд

مرا دل بدین نیستی دردمند

Агар эминии ёбмӣ аз газанд

اگر ایمنی یابمی از گزند

Ки бошад ки пайванди соми савор

که باشد که پیوند سام سوار

Нахоҳад зи Аҳвоз то Қандаҳор

نخواهد ز اهواز تا قندهار

Бадв гуфт синдхти к-эии сарфароз

بدو گفت سیندخت کای سرفراز

Ба гуфтор кажӣ мабодам ниёз

به گفتار کژی مبادم نیاز

Газанди ту пайдо газанд манаст

گزند تو پیدا گزند منست

Дил дарманд ту банд манаст

دل دردمند تو بند منست

Чунинаст ва ин бар дилам шуд дуруст

چنین است و این بر دلم شد درست

Ҳамин бадгумонии маро аз нахуст

همین بدگمانی مرا از نخست

Агар бошад ин нест кории шигифт

اگر باشد این نیست کاری شگفت

Ки чандини бади андеша бояд гирифт

که چندین بد اندیشه باید گرفت

Фаридун ба сарви Ямани гашти шоҳ

فریدون به سرو یمن گشت شاه

Ҷаҳонҷӯии дастон ҳамин дид роҳ

جهانجوی دستان همین دید راه

Ҳронгаҳ ки бегона шуд хеши ту

هرانگه که بیگانه شد خویش تو

Шавад тираи рои бидонадяши ту

شود تیره رای بداندیش تو

Ба синдхт фармуд пас номдор

به سیندخت فرمود پس نامدار

Ки рӯдобаро хези пеши ман ор

که رودابه را خیز پیش من آر

Битарсед синдхт азон тези мард

بترسید سیندخت ازان تیز مرد

Ки ӯро зи дарди андари орад ба гирд

که او را ز درد اندر آرد به گرد

Бадв гуфт паймонат хоҳам нахуст

بدو گفت پیمانت خواهم نخست

Ба чораи дилашро з кӣна бишуст

به چاره دلش را ز کینه بشست

Забон дод синдхтро номҷўӣ

زبان داد سیندخت را نامجوی

Ки рӯдобаро бад наёрад биравӣ

که رودابه را بد نیارد بروی

Бадв гуфт бингар ки шоҳи замин

بدو گفت بنگر که شاه زمین

Дил аз мо кунад зини сухани пари зи кин

دل از ما کند زین سخن پر ز کین

На монад бару бум ва на моаму боб

نه ماند بر و بوم و نه مام و باب

Шавад пасти рӯдоба бо рўдоб

شود پست رودابه با رودآب

Чу бишунид синдхти сари пеши ӯй

چو بشنید سیندخت سر پیش اوی

Фурӯи барад ва бар хок биниҳод рӯй

فرو برد و بر خاک بنهاد روی

Бар духтар омад пар аз хандаи лаб

بر دختر آمد پر از خنده لب

Кушодаи рухи рўзгўни зери шаб

گشاده رخ روزگون زیر شب

Ҳаме мужда додаш ки ҷангии паланг

همی مژده دادش که جنگی پلنگ

зи гӯр жён кард кӯтоҳи чанг

ز گور ژیان کرد کوتاه چنگ

Кунун зуд пероя бигушоӣу рӯ

کنون زود پیرایه بگشای و رو

Ба пеши падари шӯ ба зории бнў

به پیش پدر شو به زاری بنو

Бадв гуфт рӯдоба пероя чист

بدو گفت رودابه پیرایه چیست

Ба ҷои сари моя бемоя чист

به جای سر مایه بی‌مایه چیست

Равони маро пӯр сомаст ҷуфт

روان مرا پور سامست جفت

Чаро ошкоро бибояд наҳуфт

چرا آشکارا بباید نهفت

Ба пеш падар шуд чу хуршеди шарқ

به پیش پدر شد چو خورشید شرق

Ба ёқӯту зар андарун гашта ғарқ

به یاقوت و زر اندرون گشته غرق

Биҳиштии бади ороста пурнигор

بهشتی بد آراسته پرنگار

Чу хуршеди тобон ба хуррами баҳор

چو خورشید تابان به خرم بهار

Падар чун варо дид хира бимонад

پدر چون ورا دید خیره بماند

Ҷаҳони офаринро наоне бихонад

جهان آفرین را نهانی بخواند

Бадв гуфт эй шастаи мағз аз хирад

بدو گفت ای شسته مغز از خرد

зи пргўҳрони ин кӣ андар хӯрд

ز پرگوهران این کی اندر خورد

Ки бо аҳриман ҷуфт гардад парӣ

که با اهرمن جفت گردد پری

Ки маи тоҷи бодати маи ангуштарӣ

که مه تاج بادت مه انگشتری

Чу бишунид рӯдоба он гуфт вгўӣ

چو بشنید رودابه آن گفت‌وگوی

Дижами гашт ва чун заъфарон кард рӯй

دژم گشت و چون زعفران کرد روی

Сияҳи мижа бар наргисони дижам

سیه مژه بر نرگسان دژم

Фурӯи хўобнид ва назд ҳеҷ дам

فرو خوابنید و نزد هیچ دم

Падари дили пар аз хашму сари пари зи ҷанг

پدر دل پر از خشم و سر پر ز جنگ

Ҳаме рафт ғурони басони паланг

همی رفت غران بسان پلنگ

Сӯй хона шуд духтари дил шуда

سوی خانه شد دختر دل‌شده

Рухони мъсФри бзри ождаҳ

رخان معصفر بزر آژده

Ба яздон гирифтанд ҳар ду паноҳ

به یزدان گرفتند هر دو پناه

Ҳам ин дил шудаи моҳ ва ҳам пешгоҳ

هم این دل شده ماه و هم پیشگاه