Чу шуд сохтаи кори худ бар нишаст

چو شد ساخته کار خود بر نشست

Чу гардӣ ба мардии миёнро бибаст

چو گردی به مردی میان را ببست

Яке трги рӯмӣ ба сар бар ниҳод

یکی ترگ رومی به سر بر نهاد

Яке бораи зирондрши ҳамчуи бод

یکی باره زیراندرش همچو باد

Биёмад гурозон ба даргоҳи сом

بیامد گرازان به درگاه سام

На овоз дод ва на бргФти ном

نه آواز داد و نه برگفت نام

Ба кор огаҳон гуфт то ногаҳон

به کار آگهان گفت تا ناگهان

Бигӯянд бо сарфарози ҷаҳон

بگویند با سرفراز جهان

Ки омад фиристодае кобулӣ

که آمد فرستاده‌ای کابلی

Ба назд сипаҳбади яли зобулӣ

به نزد سپهبد یل زابلی

зи меҳроб гирд овареда паём

ز مهراب گرد آوریده پیام

Ба назд сипаҳбади ҷаҳонгири сом

به نزد سپهبد جهانگیر سام

Биёмад бар соми яли пардаи дор

بیامد بر سام یل پرده‌دار

Бигуфт ва бифармуд то дод бор

بگفت و بفرمود تا داد بار

Фурӯд омад аз аспи синдхт ва рафт

فرود آمد از اسپ سیندخت و رفت

Ба пеш сипаҳбад хиромед тафт

به پیش سپهبد خرامید تفت

Заминро бабўсед ва кард офарин

زمین را ببوسید و کرد آفرین

Абри шоҳ ва бар паҳлавони замин

ابر شاه و بر پهلوان زمین

Нисору парастандау аспу пел

نثار و پرستنده و اسپ و پیل

Рада бар кашида з дар то ду майл

رده بر کشیده ز در تا دو میل

Якояки ҳамаи пеш сом оваред

یکایک همه پیش سام آورید

Сари паҳлавон хира шуд кон бидид

سر پهلوان خیره شد کان بدید

Пар андеша бинишаст бирасон маст

پر اندیشه بنشست برسان مست

Бикаш карда дасту сроФгндаҳи паст

بکش کرده دست و سرافگنده پست

Ки ҷое куҷои мояи чандин буд

که جایی کجا مایه چندین بود

Фиристодани зан чаҳ ойин буд

فرستادن زن چه آیین بود

Гароин хоста зупазирам ҳама

گراین خواسته زو پذیرم همه

з ман гардад озурдаи шоҳи рама

ز من گردد آزرده شاه رمه

Ва гар бозгардонам аз пеши зол

و گر بازگردانم از پیش زال

برارد ба кирдори симурғи бол

برآرد به کردار سیمرغ بال

Баровард сар гуфт кин хоста

برآورد سر گفت کاین خواسته

Ғуломону пелони ороста

غلامان و پیلان آراسته

Бурид ин ба ганҷур дастон диҳед

برید این به گنجور دستان دهید

Ба номи ма коблстон диҳед

به نام مه کابلستان دهید

Парӣ рӯй синдхт бар пеши сом

پری روی سیندخت بر پیش سام

Забон кард гуёу дили шодком

زبان کرد گویا و دل شادکام

Чу он ҳадяҳоро пазируфта дид

چو آن هدیه‌ها را پذیرفته دید

Расида баӣу бадӣ рафта дид

رسیده بهی و بدی رفته دید

Се бут рӯй бо ӯ ба як ҷо баданд

سه بت روی با او به یک جا بدند

Самани пайкару сарв боло баданд

سمن پیکر و سرو بالا بدند

Гирифтаи яке ҷом ҳар як ба даст

گرفته یکی جام هر یک به دست

Бифармуд комад ба ҷой нишаст

بفرمود کامد به جای نشست

Ба пеши сипаҳбад фурӯ рехтанд

به پیش سپهبد فرو ریختند

Ҳамаи як ба дигари бромихтнд

همه یک به دیگر برآمیختند

Чу бо паҳлавони кор бар сохтанд

چو با پهلوان کار بر ساختند

зи бегона хона бипардохтанд

ز بیگانه خانه بپرداختند

Чунин гуфт синдхт бо паҳлавон

چنین گفت سیندخت با پهلوان

Ки бо рои ту пер гардад ҷавон

که با رای تو پیر گردد جوان

Бузургони зи ту дониш омухтанд

بزرگان ز تو دانش آموختند

Ба ту тирагӣҳо барафрӯхтанд

به تو تیرگیها برافروختند

Ба меҳр ту шуд бастаи дасти бадӣ

به مهر تو شد بسته دست بدی

Ба гурзати кушодаи раҳи эзадӣ

به گرزت گشاده ره ایزدی

Гунаҳкоргар буд меҳроб буд

گنهکار گر بود مهراب بود

зи хӯни дилаши дидаи сероб буд

ز خون دلش دیده سیراب بود

Сари бигноҳони кобул чаҳ кард

سر بیگناهان کابل چه کرد

Куҷо андар оварад бояд бигард

کجا اندر آورد باید بگرد

Ҳамаи шаҳри зинда барои тавонад

همه شهر زنده برای تواند

Парастандау хок пой тавонад

پرستنده و خاک پای تواند

Азон тарси кӯи ҳушу зӯри офарид

ازان ترس کو هوش و زور آفرید

Дарахшндаи ноҳиду ҳўри офарид

درخشنده ناهید و هور آفرید

Наёяд чунин кораш аз ту писанд

نیاید چنین کارش از تو پسند

Миёнро ба хӯни рехтан дар мабанд

میان را به خون ریختن در مبند

Бадви сом ял гуфт бо ман бигӯӣ

بدو سام یل گفت با من بگوی

Азон кат бипурсам баҳонаи мҷўӣ

ازان کت بپرسم بهانه مجوی

Ту меҳробро кеҳтаригар ҳам?ил

تو مهراب را کهتری گر همال

Мари он духт ӯро куҷо дид зол

مر آن دخت او را کجا دید زال

Ба рӯй ва ба мӯӣ ва ба хуйу хирад

به روی و به موی و به خوی و خرد

Ба ман гӯй то бокӣ андар хӯрд

به من گوی تا باکی اندر خورد

зи болоу дидору фарҳанги ӯй

ز بالا و دیدار و فرهنگ اوی

Барон сон ки дидӣ якояк бигӯӣ

بران سان که دیدی یکایک بگوی

Бадв гуфт синдхти к-эии паҳлавон

بدو گفت سیندخت کای پهلوان

Сари паҳлавонону пушти гӯон

سر پهلوانان و پشت گوان

Яке сахт паймонат хоҳам нахуст

یکی سخت پیمانت خواهم نخست

Ки ларзон шавад зу бару бум ва раст

که لرزان شود زو بر و بوم و رست

Ки аз ту наёяд ба ҷонами газанд

که از تو نیاید به جانم گزند

На онкас ки бар ман буд арҷманд

نه آنکس که بر من بود ارجمند

Марои коху айвон обод ҳаст

مرا کاخ و ایوان آباد هست

Ҳамон ганҷу хуишон ва бунёд ҳаст

همان گنج و خویشان و بنیاد هست

Чу эмин шавам ҳар чаҳ гӯйӣ бигӯӣ

چو ایمن شوم هر چه گویی بگوی

Бигӯям биҷӯем бад-ӣни об рӯй

بگویم بجویم بدین آب روی

Наҳуфтаи ҳамаи ганҷи коблстон

نهفته همه گنج کابلستان

Бакӯшам расонам ба Зобулстон

بکوشم رسانم به زابلستان

Ҷузин низ ҳар чиз кандар хӯрд

جزین نیز هر چیز کاندر خورد

Бибинад зи ман меҳтари пари хирад

ببیند ز من مهتر پر خرد

Гирифт он замони соми дасташ ба даст

گرفت آن زمان سام دستش به دست

Варои неки бнўохт ва паймон бибаст

ورا نیک بنواخت و پیمان ببست

Чу бишунид синдхти савганд ӯ

چو بشنید سیندخت سوگند او

Ҳамон рости гуфтору пайванд ӯ

همان راست گفتار و پیوند او

Заминро бабўсед ва бар пой хост

زمین را ببوسید و بر پای خاست

Бигуфт ончии андари ниҳон буд рост

بگفت آنچه اندر نهان بود راست

Ки ман хеши заҳҳокам эй паҳлавон

که من خویش ضحاکم ای پهلوان

Зани гирди меҳроби равшани равон

زن گرد مهراب روشن روان

Ҳамон моам рӯдобаи моҳ рӯй

همان مام رودابهٔ ماه روی

Ки дастони ҳаме ҷон фишонд биравӣ

که دستان همی جان فشاند بروی

Ҳамаи дудмони пеши яздони пок

همه دودمان پیش یزدان پاک

Шаби тира то баркашад рӯзи чок

شب تیره تا برکشد روز چاک

Ҳаме бар ту бар хондем офарин

همی بر تو بر خواندیم آفرین

Ҳамон бар ҷаҳондори шоҳи замин

همان بر جهاندار شاه زمین

Кунун омадам то ҳавоӣ ту чист

کنون آمدم تا هوای تو چیست

зи кобули турои душман ва дӯст кист

ز کابل ترا دشمن و دوست کیست

Агар мо гунаҳкор ва бадгавҳарем

اگر ما گنهکار و بدگوهریم

Бад-ӣни подшоҳӣ на андар хӯрем

بدین پادشاهی نه اندر خوریم

Ман инак ба пеши туами мустаманд

من اینک به پیش توام مستمند

Бикашгар кашӣ вар бабандӣ бабанд

بکش گر کشی ور ببندی ببند

Дили бигноҳони кобули мсўз

دل بیگناهان کابل مسوز

Куҷои тираи рӯз андар ояд ба рӯз

کجا تیره روز اندر آید به روز

Суханҳо чу бишунид азуи паҳлавон

سخنها چو بشنید ازو پهلوان

Занӣ дид бо ройу равшани равон

زنی دید با رای و روشن روان

Ба рух чун баҳор ва ба боло чу сарв

به رخ چون بهار و به بالا چو سرو

Майонаш чу ғрў ва ба рафтани тзрў

میانش چو غرو و به رفتن تذرو

Чунин дод посух ки паймони ман

چنین داد پاسخ که پیمان من

Дурустаст агар бугсалади ҷони ман

درست است اگر بگسلد جان من

Ту бо кобул ва ҳар ки пайванди тест

تو با کابل و هر که پیوند تست

Бимонед шодони дилу тани дуруст

بمانید شادان دل و تن‌درست

Бад-ӣн низ ҳмдостонм ки зол

بدین نیز همداستانم که زال

зи гетӣ чу рӯдоба ҷӯяд ҳам?ил

ز گیتی چو رودابه جوید همال

Шумо гарчи аз гавҳар дигаред

شما گرچه از گوهر دیگرید

Ҳамон тоҷу аврангро дар хуред

همان تاج و اورنگ را در خورید

Чунинаст гетии вазин нанг нест

چنین است گیتی وزین ننگ نیست

Абои кирдигори ҷаҳон ҷанг нест

ابا کردگار جهان جنگ نیست

Чунон офаринад ки оядаш рой

چنان آفریند که آیدش رای

Намонем ва монадем боҳои ҳои

نمانیم و ماندیم با های های

Яке бар фароз ва яке дар нишеб

یکی بر فراز و یکی در نشیب

Яке бо фузӯнии яке бо наҳиф

یکی با فزونی یکی با نهیب

Яке аз физоиши дили ороста

یکی از فزایش دل آراسته

зи камии дили дайгарии коста

ز کمی دل دیگری کاسته

Яке нома бо лобаи дардманд

یکی نامه با لابهٔ دردمند

Нбштм ба наздики шоҳи баланд

نبشتم به نزدیک شاه بلند

Ба назд манӯчеҳр шуд золи зар

به نزد منوچهر شد زال زر

Чунон шуд ки гуфтӣ баровардаи пар

چنان شد که گفتی برآورده پر

Ба зин андар омад ки зинро надид

به زین اندر آمد که زین را ندید

Ҳамон наъли аспаши заминро надид

همان نعل اسپش زمین را ندید

Бад-ӣни золро шоҳ посух диҳад

بدین زال را شاه پاسخ دهد

Чу хандон шавад рои фаррух наад

چو خندان شود رای فرخ نهد

Ки парвардаи мурғ бедил шудаст

که پروردهٔ مرغ بی‌دل شدست

Аз оби мижаи пой дар гул шудаст

از آب مژه پای در گل شدست

Арӯс ар ба меҳри андарун ҳамчу ӯст

عروس ار به مهر اندرون همچو اوست

Сазадгар бароянд ҳар ду зи пӯст

سزد گر برآیند هر دو ز پوست

Яке рӯй он бачаи аждаҳо

یکی روی آن بچهٔ اژدها

Маро низ бинмоӣу бустони баҳо

مرا نیز بنمای و بستان بها

Бадв гуфт синдхт агар паҳлавон

بدو گفت سیندخت اگر پهلوان

Кунад бандаро шоду равшани равон

کند بنده را شاد و روشن روان

Чаманд ба кохи ман андари саманд

چماند به کاخ من اندر سمند

Серум бар шавад ба осмони баланд

سرم بر شود به آسمان بلند

Ба кобули чунуи шаҳриёри оварем

به کابل چنو شهریار آوریم

Ҳамаи пеш ӯ ҷони нисори оварем

همه پیش او جان نثار آوریم

Лаби соми синдхт пурханда дид

لب سام سیندخت پرخنده دید

Ҳамаи бехи кин аз дилаш канда дид

همه بیخ کین از دلش کنده دید

Нўндии диловар ба кирдори бод

نوندی دلاور به کردار باد

БроФгнду меҳробро мужда дод

برافگند و مهراب را مژده داد

Каз андеша бад макун ёди ҳеҷ

کز اندیشهٔ بد مکن یاد هیچ

Дилат шод кун кори меҳмони бсич

دلت شاد کن کار مهمان بسیچ

Ман инак пас номаи андари дмон

من اینک پس نامه اندر دمان

Биёям наҷӯям ба раҳ бар замон

بیایم نجویم به ره بر زمان

Дувуми рӯз чун чашмаи офтоб

دوم روز چون چشمهٔ آفتاب

Биҷунбед ва бедор шуд сари зи хоб

بجنبید و بیدار شد سر ز خواب

Гиронмоя синдхт биниҳод рӯй

گرانمایه سیندخت بنهاد روی

Ба даргоҳ солор дияем ҷӯй

به درگاه سالار دیهیم جوی

Рўорўи баромади зи даргоҳи сом

روارو برآمد ز درگاه سام

Маи бонувони хондандаш ба ном

مه بانوان خواندندش به نام

Биёмад бар сому барадаши намоз

بیامد بر سام و بردش نماز

Сухан гуфт боӯ замонии дароз

سخن گفت بااو زمانی دراز

Ба дастурӣ бозгаштан ба ҷой

به دستوری بازگشتن به جای

Шудани шодмони сӯии кобули худоӣ

شدن شادمان سوی کابل خدای

Дигар сохтани кори меҳмони нав

دگر ساختن کار مهمان نو

Намӯдан ба домоди паймони нав

نمودن به داماد پیمان نو

Варои сом ял гуфт баргарду рӯ

ورا سام یل گفت برگرد و رو

Бигӯ ончӣ дидӣ ба меҳроби гӯ

بگو آنچه دیدی به مهراب گو

Сазовор ӯ халъат оростанд

سزاوار او خلعت آراستند

зи ганҷи ончии пурмоя тар хостанд

ز گنج آنچه پرمایه‌تر خواستند

Бкобл дигар сомро ҳар чаҳ буд

بکابل دگر سام را هر چه بود

зи коху збоғу зкшту дуруд

ز کاخ و زباغ و زکشت و درود

Дигар чорпоён дӯшиданӣ

دگر چارپایان دوشیدنی

з густурданӣ ҳам зи пӯшиданӣ

ز گستردنی هم ز پوشیدنی

Ба синдхт бахшеду дасташи бадаст

به سیندخت بخشید و دستش بدست

Гирифт ва яке низ паймон бибаст

گرفت و یکی نیز پیمان ببست

Пазируфти мари духт ӯро бзол

پذیرفت مر دخت او را بزال

Ки бошанд ҳар ду бшодии ҳам?ил

که باشند هر دو بشادی همال

Сарафрози гардӣу мардии дивист

سرافراز گردی و مردی دویست

Бадв дод ва гуфташ ки эдар моиаст

بدو داد و گفتش که ایدر مایست

Ба кобули ббош ва ба шодии бимон

به کابل بباش و به شادی بمان

Азин пас матарс аз бади бадгумон

ازین پس مترس از بد بدگمان

Шигифта шуд он рӯй пажмурдаи моҳ

شگفته شد آن روی پژمرده ماه

Ба нек ахтарӣ барграфтанд роҳ

به نیک اختری برگرفتند راه