Пас он номаи сом посух навишт

پس آن نامهٔ سام پاسخ نوشت

Шигифтии суханҳои фаррух навишт

شگفتی سخنهای فرخ نوشت

Ки эй номвари паҳлавони далер

که ای نامور پهلوان دلیر

Ба ҳар кор пирӯз бирасон шер

به هر کار پیروز برسان شیر

Набинад чу ту низ гардони сипеҳр

نبیند چو تو نیز گردان سپهر

Ба разм ва ба базм ва ба рой ва ба чеҳр

به رزم و به بزم و به رای و به چهر

Ҳамон пӯри фархундаи золи савор

همان پور فرخنده زال سوار

Казу монад андари ҷаҳони ёдгор

کزو ماند اندر جهان یادگار

Раседу бдонстм аз ком ӯ

رسید و بدانستم از کام او

Ҳамон хоҳишу ройу ором ӯ

همان خواهش و رای و آرام او

Баромад ҳар ончи он турои ком буд

برآمد هر آنچ آن ترا کام بود

Ҳамон золро ройу ором буд

همان زال را رای و آرام بود

Ҳамаи орзӯҳо супурдами бадавӣ

همه آرزوها سپردم بدوی

Басии рӯзи фаррухи шимурдами бадавӣ

بسی روز فرخ شمردم بدوی

зи ширӣ ки бошад шикораши паланг

ز شیری که باشد شکارش پلنگ

Чаҳ зояд ҷуз аз шери шарза ба ҷанг

چه زاید جز از شیر شرزه به جنگ

Гасӣ кардамаш бо дилии шодмон

گسی کردمش با دلی شادمان

Казу даври бодои бади бадгумон

کزو دور بادا بد بدگمان

Бурун рафт бо фаррухии золи зар

برون رفت با فرخی زال زر

зи гардони лашкари баровардаи сар

ز گردان لشکر برآورده سر

Нўндии броФгнди наздики сом

نوندی برافگند نزدیک سام

Ки баргаштам аз шоҳи дили шодком

که برگشتم از شاه دل شادکام

Абои халъати хусравонеу тоҷ

ابا خلعت خسروانی و تاج

Ҳамон ёрау тавқ ва ҳам тахти оҷ

همان یاره و طوق و هم تخت عاج

Чунон шод шуд зон сухани паҳлавон

چنان شاد شد زان سخن پهلوان

Ки бо пер сар шуд ба навай ҷавон

که با پیر سر شد به نوی جوان

Саворӣ ба кобули броФгнди зуд

سواری به کابل برافگند زود

Ба меҳроб гуфт он куҷои рафта буд

به مهراب گفت آن کجا رفته بود

Нўозидни шаҳриёри ҷаҳон

نوازیدن شهریار جهان

Вазони шодмонӣ ки рафт аз маон

وزان شادمانی که رفت از مهان

Ман инак чу дастон бар ман расад

من اینک چو دستان بر من رسد

Гузорем ҳар ду чунон чун сазад

گذاریم هر دو چنان چون سزد

Чунон шод шуд шоҳи коблстон

چنان شاد شد شاه کابلستان

зи пайванди хуршеди Зобулстон

ز پیوند خورشید زابلستان

Ки гуфтӣ ҳамеи ҷон барафшонданад

که گفتی همی جان برافشاندند

з ҳар ҷои ромишгарони хонданд

ز هر جای رامشگران خواندند

Чу меҳроб шуд шоду равшани равон

چو مهراب شد شاد و روشن روان

Лабаши гашти хандону дили шодмон

لبش گشت خندان و دل شادمان

Гиронмояи синдхтро пеш хонд

گرانمایه سیندخت را پیش خواند

Басии хуби гуфтор бо ӯ баранд

بسی خوب گفتار با او براند

Бадв гуфт к-эии ҷуфти фархундаи рой

بدو گفت کای جفت فرخنده رای

БиФрўхт аз рояти ин тираи ҷой

بیفروخت از رایت این تیره جای

Ба шохӣ задӣ даст кандар замин

به شاخی زدی دست کاندر زمین

Бирав шаҳриёрон кунанд офарин

برو شهریاران کنند آفرین

Чунон ҳам куҷои сохтӣ аз нахуст

چنان هم کجا ساختی از نخست

Бияёд мари инро саранҷоми ҷуст

بیاید مر این را سرانجام جست

Ҳамаи ганҷи пеш ту оростаст

همه گنج پیش تو آراستست

Агар тахт оҷаст агар хостаст

اگر تخت عاجست اگر خواستست

Чу бишунид синдхти азуи гашти боз

چو بشنید سیندخت ازو گشت باز

Бар духтар омад сарояндаи роз

بر دختر آمد سراینده راز

Ҳаме мужда додаш ба дидори зол

همی مژده دادش به دیدار زال

Ки дидӣ чунон чун бибояд ҳам?ил

که دیدی چنان چون بباید همال

Зану мардро аз баландии маниш

زن و مرد را از بلندی منش

Сазадгар фарозади сар аз сарзаниш

سزد گر فرازد سر از سرزنش

Сӯии коми дил тез бишитофтӣ

سوی کام دل تیز بشتافتی

Кунун ҳар чаҳ ҷустӣ ҳама ёфтӣ

کنون هر چه جستی همه یافتی

Бадв гуфт рӯдобае шоҳи зан

بدو گفت رودابه ای شاه زن

Сазои ситоиш ба ҳар анҷуман

سزای ستایش به هر انجمن

Ман аз хоки пои ту болин кунам

من از خاک پای تو بالین کنم

Ба фармонати ороиш дайн кунам

به فرمانت آرایش دین کنم

зи ту чашми оҳрмнони даври бод

ز تو چشم آهرمنان دور باد

Дилу ҷони ту хонаи сури бод

دل و جان تو خانهٔ سور باد

Чу бишунид синдхти гуфтори ӯй

چو بشنید سیندخت گفتار اوی

Ба ороиш кох биниҳод рӯй

به آرایش کاخ بنهاد روی

Биёрост айвонҳо чун биҳишт

بیاراست ایوانها چون بهشت

Гулоб ва майу машку анбари сиришт

گلاب و می و مشک و عنبر سرشت

Бисотии биФгнди пайкар ба зар

بساطی بیفگند پیکر به زر

Зибр ҷад бирав бофтаи сар ба сар

زبر جد برو بافته سر به سر

Дигар пайкараш дар хўшоб буд

دگر پیکرش در خوشاب بود

Ки ҳар донае қатрае об буд

که هر دانه‌ای قطره‌ای آب بود

Як айвони ҳамаи тахти заррини ниҳод

یک ایوان همه تخت زرین نهاد

Ба ойину ороиши чини ниҳод

به آیین و آرایش چین نهاد

Ҳамаи пайкараши гавҳари огндаҳ буд

همه پیکرش گوهر آگنده بود

Миёни гуҳари нақшҳо канда буд

میان گهر نقشها کنده بود

зи ёқӯти мари тахтро поя буд

ز یاقوت مر تخت را پایه بود

Ки тахти каён буду пурмоя буд

که تخت کیان بود و پرمایه بود

Як айвони ҳама ҷома равад ва май

یک ایوان همه جامهٔ رود و می

Биоварада аз порсу Аҳвозу рай

بیاورده از پارس و اهواز و ری

Биёрост рӯдобаро чун нигор

بیاراست رودابه را چون نگار

Пар аз ҷомау рангу буии баҳор

پر از جامه و رنگ و بوی بهار

Ҳама коблстон шуд ороста

همه کابلستان شد آراسته

Пар аз рангу буиу пар аз хоста

پر از رنگ و بوی و پر از خواسته

Ҳамаи пушт пелон биёростанд

همه پشت پیلان بیاراستند

зи кобул парастандагон хостанд

ز کابل پرستندگان خواستند

Нишастанд бар пели ромишгарон

نشستند بر پیل رامشگران

Ниҳода ба сар бар зари афсарон

نهاده به سر بر زر افسران

Пазира шуданро биёростанд

پذیره شدن را بیاراستند

Нисораши ҳамаи машк ва зар хостанд

نثارش همه مشک و زر خواستند