Сипеда чу аз кӯҳ сар баркашид

سپیده چو از کوه سر برکشید

Тилоия ба пеш диҳистон расед

طلایه به پیش دهستان رسید

Миёни ду лашкари ду фарсанг буд

میان دو لشکر دو فرسنگ بود

Ҳамаи созу ороиши ҷанг буд

همه ساز و آرایش جنگ بود

Яке тарки бади ном ӯ бормон

یکی ترک بد نام او بارمان

Ҳамеи хуфтаро гуфт бедори мон

همی خفته را گفت بیدار مان

Биёмад сипаҳро ҳаме бингаред

بیامد سپه را همی بنگرید

Саропардаи шоҳ навзар бидид

سراپردهٔ شاه نوذر بدید

Бишуд назд солори турони сипоҳ

بشد نزد سالار توران سپاه

Нишон дод азон лашкару боргоҳ

نشان داد ازان لشکر و بارگاه

Вазони пас ба солор бедор гуфт

وزان پس به سالار بیدار گفت

Ки моро ҳунар чанд бояд наҳуфт ?

که ما را هنر چند باید نهفت؟

Ба дастурии шоҳи ман ширўор

به دستوریِ شاه من شیروار

Биҷӯем азон анҷумани корзор

بجویم ازان انجمن کارزار

Бибинанди пайдои зи ман дастбурд

ببینند پیدا ز من دستبُرد

Ҷуз аз ман касеро нахонанд гирд

جز از من کسی را نخوانند گُرد

Чунин гуфт ағрираси ҳӯшманд

چنین گفت اغریرث هوشمند

Кигар бормонро расад зини газанд

که گر بارمان را رسد زین گزند

Дили марзбонон шикаста шавад

دل مرزبانان شکسته شود

Барин анҷумани кор баста шавад

برین انجمن کار بسته شود

Яке мард беном бояд гузид

یکی مرد بی‌نام باید گزید

Ки ангушт азон пас набояд гузид

که انگشت ازان پس نباید گزید

Пурожанг шуд рӯй пӯри пашанг

پرآژنگ شد روی پور پشنگ

зи гуфтор ағрирас омадаш нанг

ز گفتار اغریرث آمدش ننگ

Биравӣ дижам гуфт бо бормон

بروی دژم گفت با بارمان

Ки ҷавшан бапуш ва ба зиҳ кун камон

که جوشن بپوش و به زه کن کمان

Ту бошӣ барон анҷумани сарфароз

تو باشی بران انجمن سرفراز

Ба ангушт дандон наёяд ба газ

به انگشت دندان نیاید به گاز

Бишуд бормон то ба дашти набард

بشد بارمان تا به دشت نبرد

Сӯии Қорани Кова овоз кард

سوی قارن کاوه آواز کرد

Казин лашкари навзари номдор

کزین لشکر نوذر نامدار

Ки дорӣ ки бо ман кунад корзор

که داری که با من کند کارزار

Нигаҳ кард Қоран ба мардони мард

نگه کرد قارن به مردان مرد

Азон анҷуман то ки ҷӯяд набард

ازان انجمن تا که جوید نبرد

Кас аз номдоронаши посухи надод

کس از نامدارانش پاسخ نداد

Магари пиргштаҳи диловари Қубод

مگر پیرگشته دلاور قباد

Дижами гашти солор бисёр ҳуш

دژم گشت سالار بسیار هوش

з гуфт бародари баромад ба ҷӯш

ز گفت برادر برآمد به جوش

зи хашмаши сиришк андар омад ба чашм

ز خشمش سرشک اندر آمد به چشم

Аз он лашкари гшни бади ҷои хашм

از آن لشکر گشن بد جای خشم

зи чандон ҷавони мардуми ҷангҷӯӣ

ز چندان جوان مردم جنگجوی

Яке пер ҷӯяд ҳамеи разми ӯй

یکی پیر جوید همی رزم اوی

Дили Қорани озурдаи гашт аз Қубод

دل قارن آزرده گشت از قباد

Миёни далерон забон баргушод

میان دلیران زبان برگشاد

Ки соли ту акнӯн ба ҷое расед

که سال تو اکنون به جایی رسید

Ки аз ҷанги дастат бибояд кашид

که از جنگ دستت بباید کشید

Туе мояи вари кадхудои сипоҳ

تویی مایه‌ور کدخدای سپاه

Ҳаме бар ту гардад ҳамаи рои шоҳ

همی بر تو گردد همه رای شاه

Бхўн гар шавад лаъл , мӯеи сипед ;

بخون گر شود لعل، مویی سپید؛

Шаванд ин далерони ҳамаи ноумед

شوند این دلیران همه ناامید

Шикасти андроиди бад-ӣни разми гоҳ

شکست اندرآید بدین رزم‌گاه

Пар аз дард гардад дили неки хоҳ

پر از درد گردد دل نیک‌خواه

Нигаҳ кун ки бо Қорани разми зан !

نگه کن که با قارن رزم زن!

Чаҳ гуяд Қубоди андарони анҷуман :

چه گوید قباد اندران انجمن:

« бидон эй бародар ки тани марги рост

«بدان ای برادر که تن مرگ راست

Сари разми зан судани трги рост

سر رزم زن سودن ترگ راست

зи гоҳи хуҷастаи манӯчеҳри боз

ز گاه خجسته منوچهر باز

Аз имрӯз будам тани андари гудоз

از امروز بودم تن اندر گداز

Касе зинда бар осмон нагзарад

کسی زنده بر آسمان نگذرد

Шикорасту маргаши ҳамеи бшкрд

شکارست و مرگش همی بشکرد

Якеро барояд ба шамшери ҳуш

یکی را برآید به شمشیر هوش

Бдонгаҳ ки ояд ду лашгар ба ҷӯш

بدانگه که آید دو لشگر به جوش

Таниши кргсу шери дарандаи рост

تنش کرگس و شیر درنده راست

Сараши найзау теғи барандаи рост

سرش نیزه و تیغ برنده راست

Якеро ба бистар барояд замон

یکی را به بستر برآید زمان

Ҳаме рафт бояд зи бен бе гумон

همی رفت باید ز بن بی‌گمان

Агар ман рӯми зини ҷаҳони фарох

اگر من روم زین جهان فراخ

Бародар ба ҷойаст бо брзу шох

برادر به جایست با برز و شاخ

Яке дахма хусравоне кунад

یکی دخمهٔ خسروانی کند

Пас аз рафтанам меҳрбонӣ кунад

پس از رفتنم مهربانی کند

Серумро ба кофуру машку гулоб

سرم را به کافور و مشک و گلاب

Танамро бидон ҷои ҷовиди хоб

تنم را بدان جای جاوید خواب

Сипор эй бародари ту падрӯд бош

سپار ای برادر تو پدرود باش

Ҳамеша хиради тор ва ту пуд бош »

همیشه خرد تار و تو پود باش»

Бигуфт ин ва бигирифт найза ба даст

بگفت این و بگرفت نیزه به دست

Ба овардга рафт чун пели маст

به آوردگه رفت چون پیل مست

Чунин гуфт бо разми зани бормон

چنین گفت با رزم زن بارمان

Ки оварад пешами саратро замон

که آورد پیشم سرت را زمان

Ббоисти мондан ки худ рӯзгор

ببایست ماندن که خود روزگار

Ҳаме кард бо ҷони ту корзор

همی کرد با جان تو کارزار

Чунин гуфт мари бормонро Қубод

چنین گفت مر بارمان را قباد

Ки икчнди гетӣ маро дод дод

که یکچند گیتی مرا داد داد

Ба ҷое тавон мард коед замон

به جایی توان مرد کاید زمان

Бияёд замони як замон бе гумон

بیاید زمان یک زمان بی‌گمان

Бигуфту барангехти шабдиз ро

بگفت و برانگیخت شبدیز را

Бидод орамидан дили тез ро

بداد آرمیدن دل تیز را

зи шабгир то соя густард ҳўр

ز شبگیر تا سایه گسترد هور

Ҳамеи ин барони он барин кард зӯр

همی این برآن آن برین کرد زور

Ба фарҷом пирӯз шуд бормон

به فرجام پیروز شد بارمان

Ба майдони ҷанг андар омад дмон

به میدان جنگ اندر آمد دمان

Яке хишт зад бар сарин Қубод

یکی خشت زد بر سرین قباد

Ки банди камаргоҳ ӯ баргушод

که بند کمرگاه او برگشاد

зи асп андар омад нигунсори сар

ز اسپ اندر آمد نگونسار سر

Шуд он ширдили пери солори сар

شد آن شیردل پیر سالار سر

Бишуд бормон назд афросйоб

بشد بارمان نزد افراسیاب

Шукуфтаи ду рухсор бо ҷоҳу об

شکفته دو رخسار با جاه و آب

Яке хлътш дод кандар ҷаҳон

یکی خلعتش داد کاندر جهان

Кас аз кеҳтарон наситад он аз маон

کس از کهتران نستد آن از مهان

Чу ӯ кушта шуд Қорани размҷуӣ

چو او کشته شد قارن رزمجوی

Сипаҳро биоварад ва биниҳод рӯй

سپه را بیاورد و بنهاد روی

Ду лашкар ба кирдори дарёии чин

دو لشکر به کردار دریای چین

Ту гуфтӣ ки шуд ҷанби ҷунбони замин

تو گفتی که شد جنب جنبان زمین

Дарахшидани теғи алмоси гаван

درخشیدن تیغ الماس گون

Шудаи лаъл ва оҳор дода ба хӯн

شده لعل و آهار داده به خون

Ба гирди андаруни ҳамчуи дарёии об

به گرد اندرون همچو دریای آب

Ки шингарф борад бирав офтоб

که شنگرف بارد برو آفتاب

Пар аз нола кӯс шуд мағзи меғ

پر از نالهٔ کوس شد مغز میغ

Пар аз об шингарф шуд ҷони теғ

پر از آب شنگرف شد جان تیغ

Ба ҳар сӯ ки Қорани броФгнди асп

به هر سو که قارن برافگند اسپ

Ҳаме тофт оҳан чу озргшсп

همی تافت آهن چو آذرگشسپ

Ту гуфтӣ ки алмос марҷон фишонд

تو گفتی که الماس مرجان فشاند

Чаҳ марҷон ки дар кини ҳаме ҷон фишонд

چه مرجان که در کین همی جان فشاند

зи Қоран чу афросйоб он бидид

ز قارن چو افراسیاب آن بدید

Бузади аспу лашкари сӯй ӯ кашид

بزد اسپ و لشکر سوی او کشید

Яке разм то шаби баромади зи кӯҳ

یکی رزم تا شب برآمد ز کوه

Бкрднду номади дил аз кини сутӯҳ

بکردند و نامد دل از کین ستوه

Чу шаб тира шуд Қорани рзмхўоаҳ

چو شب تیره شد قارن رزمخواه

Биоварад сӯии диҳистони сипоҳ

بیاورد سوی دهستان سپاه

Бар навзар омад ба пардаи сарой

بر نوذر آمد به پرده سرای

зи хӯни бародар шудаи дили зи ҷой

ز خون برادر شده دل ز جای

Варо дид навзар фурӯрихт об

ورا دید نوذر فروریخت آب

Азон мижаи сирнодидаҳи хоб

ازان مژهٔ سیرنادیده خواب

Чунин гуфт каз марги соми савор

چنین گفت کز مرگ سام سوار

Надидам равонро чунин сӯгвор

ندیدم روان را چنین سوگوار

Чу хуршеди бодои равони Қубод

چو خورشید بادا روان قباد

Турои зини ҷаҳони ҷовдони баҳри бод

ترا زین جهان جاودان بهر باد

Казин разми вази маргмон чора нест

کزین رزم وز مرگمان چاره نیست

Замиро ҷуз аз гӯр гаҳвора нест

زمی را جز از گور گهواره نیست

Чунин гуфт Қоран ки то зода ам

چنین گفت قارن که تا زاده‌ام

Тани пурҳунари маргро дода ам

تن پرهنر مرگ را داده‌ام

Фаридуни ниҳоди ин калла бар серум

فریدون نهاد این کله بر سرم

Ки бар кини Эраҷ замин биспурам

که بر کین ایرج زمین بسپرم

Ҳануз он камарбанд накушода ам

هنوز آن کمربند نگشاده‌ام

Ҳамон теғ пӯлод наниҳода ам

همان تیغ پولاد ننهاده‌ام

Бародар шуд он марди сангу хирад

برادر شد آن مرد سنگ و خرد

Саранҷоми ман ҳам барин бугзарад

سرانجام من هم برین بگذرد

Анӯшаи бадии ту ки имрӯзи ҷанг

انوشه بدی تو که امروز جنگ

Ба танг андар оварад пӯри пашанг

به تنگ اندر آورد پور پشنگ

Чу аз лашкараши гашти лухтии табоҳ

چو از لشکرش گشت لختی تباه

Аз осӯдагони хост чанде сипоҳ

از آسودگان خواست چندی سپاه

Маро дид бо гурзаи гоўрўӣ

مرا دید با گَرزهٔ گاوروی

Биёмад ба наздики ман ҷангҷӯӣ

بیامد به نزدیک من جنگجوی

Ба рӯйиш барон гӯна андар шудам

به رویش بران گونه اندر شدم

Ки бо дидагонаш баробар шудам

که با دیدگانش برابر شدم

Яке ҷодӯии сохт бо ман ба ҷанг

یکی جادوی ساخت با من به جنگ

Ки бо чашм равшан намонад обу ранг

که با چشم روشن نماند آب و رنگ

Шаб омад ҷаҳони сар ба сари тираи гашт

شب آمد جهان سر به سر تیره گشت

Марои бозу аз кӯфтани хираи гашт

مرا بازو از کوفتن خیره گشت

Ту гуфтӣ замонаи сроиди ҳаме

تو گفتی زمانه سرآید همی

Ҳавои зери хок андар ояд ҳаме

هوا زیر خاک اندر آید همی

Ббоист баргаштан аз размгоҳ

ببایست برگشتن از رزمگاه

Ки гирди сипаҳ буд ва шаб шуд сиёҳ

که گرد سپه بود و شب شد سیاه