Азон пас биёсуд лашкари ду рӯз

ازان پس بیاسود لشکر دو روز

Се дигар чу бФрўхт гетӣ фурӯз

سه دیگر چو بفروخت گیتی فروز

Набад шоҳро рӯзгори набард

نبد شاه را روزگار نبرد

Ба бечорагӣ ҷанг боист кард

به بیچارگی جنگ بایست کرد

Абои лашкари навзари афросйоб

ابا لشکر نوذر افراسیاب

Чу дарёии ҷӯшони бад ва равад об

چو دریای جوشان بد و رود آب

Хурӯшидан омад зи пардаи сарой

خروشیدن آمد ز پرده‌سرای

Абои нолаи кӯсу ҳиндӣ дароӣ

ابا نالهٔ کوس و هندی درای

Табираи баромади зи даргоҳи шоҳ

تبیره برآمد ز درگاه شاه

Ниҳоданд бар сари зи оҳани кулоҳ

نهادند بر سر ز آهن کلاه

Ба пардаи сарои ради афросйоб

به پرده‌سرای رد افراسیاب

Касеро сар андар наомад ба хоб

کسی را سر اندر نیامد به خواب

Ҳамаи шаби ҳаме лашкар оростанд

همه شب همی لشکر آراستند

Ҳамеи теғу жўпини бпиростнд

همی تیغ و ژوپین بپیراستند

Замини кӯҳ то кӯҳи ҷавшани варон

زمین کوه تا کوه جوشن‌وران

Бирафтанд бо гурзҳои гарон

برفتند با گرزهای گران

Набад кӯҳи пайдои зи регу зи шх

نبد کوه پیدا ز ریگ و ز شخ

зи дарё ба дарё кашиданд нах

ز دریا به دریا کشیدند نخ

Биёрост Қоран ба қалби андарун

بیاراست قارن به قلب اندرون

Ки бо шоҳ бошад сипаҳро сутун

که با شاه باشد سپه را ستون

Чапи шоҳи гирди телямони бхост

چپ شاه گرد تلیمان بخاست

Чу шопӯри насту бар дасти рост

چو شاپور نستوه بر دست راست

зи шабгир то хури зи гардуни бгшт

ز شبگیر تا خور ز گردون بگشت

Набад кӯҳи пайдо на дарё на дашт

نبد کوه پیدا نه دریا نه دشت

Дил теғ гуфтӣ биболади ҳаме

دل تیغ گفتی ببالد همی

Замини зер аспон бинолад ҳаме

زمین زیر اسپان بنالد همی

Чу шуд найзаҳо бар замини сояи дор

چو شد نیزه‌ها بر زمین سایه‌دار

Шикаст андар омад сӯии мояи дор

شکست اندر آمد سوی مایه‌دار

Чу омад ба бахти андаруни тирагӣ

چو آمد به بخت اندرون تیرگی

Гирифтанд таркон бирав чирагӣ

گرفتند ترکان برو چیرگی

Барон сӯ ки шопӯри насту буд

بران سو که شاپور نستوه بود

Пароганда шуд ҳрки анбӯҳ буд

پراگنده شد هرک انبوه بود

Ҳаме буд шопӯр то кушта шуд

همی بود شاپور تا کشته شد

Сари бахт эрониён гашта шуд

سر بخت ایرانیان گشته شد

Аз анбӯҳи таркони прхошҷўӣ

از انبوه ترکان پرخاشجوی

Ба сӯй диҳистон ниҳоданд рӯй

به سوی دهستان نهادند روی

Шабу рӯзи бад бар гзрҳоши ҷанг

شب و روز بد بر گذرهاش جنگ

Баромади барин низ чанде диранг

برآمد برین نیز چندی درنگ

Чу навзари фурӯи ҳашт пай дар ҳисор

چو نوذر فرو هشت پی در حصار

Бирав баста шуд роҳи ҷанги савор

برو بسته شد راه جنگ سوار

Саворон биёрост афросйоб

سواران بیاراست افراسیاب

Гирифташ зи ҷанги дирангии шитоб

گرفتش ز جنگ درنگی شتاب

Яке номвари таркро кард ёд

یکی نامور ترک را کرد یاد

Сипаҳбади крўхони висаи нажод

سپهبد کروخان ویسه نژاد

Сӯй порс фармуд то баркашид

سوی پارس فرمود تا برکشید

Ба роҳи биёбони сар андар кашид

به راه بیابان سر اندر کشید

Казон сӯи бади эрониёнро буна

کزان سو بد ایرانیان را بنه

Биҷӯед бунаи мардуми бдтнаҳ

بجوید بنه مردم بدتنه

Чу Қорани шунӯди онкии афросйоб

چو قارن شنود آنکه افراسیاب

Гасӣ кард лашкар ба ҳангоми хоб

گسی کرد لشکر به هنگام خواب

Шуд аз рашки ҷӯшон ва дил кард танг

شد از رشک جوشان و دل کرد تنگ

Бар навзар омад басони паланг

بر نوذر آمد بسان پلنگ

Ки турони шаҳи он ноҷавонмарди мард

که توران شه آن ناجوانمرد مرد

Нигаҳ кун ки бо шоҳи Эрон чаҳ кард

نگه کن که با شاه ایران چه کرد

Сӯй рӯй пӯшидагони сипоҳ

سوی روی پوشیدگان سپاه

Сипоҳӣ фиристод бемар ба роҳ

سپاهی فرستاد بی مر به راه

Шабистони могар ба даст оварад

شبستان ماگر به دست آورد

Барин номдорон шикаст оварад

برین نامداران شکست آورد

Ба нанги андарун сар шавад нопадид

به ننگ اندرون سر شود ناپدید

Ба днби крўхон бибояд кашид

به دنب کروخان بباید کشید

Туро хӯрданӣ ҳасту оби равон

ترا خوردنی هست و آب روان

Сипоҳӣ ба меҳр ту дорад равон

سپاهی به مهر تو دارد روان

Ҳаме бошу дилро макун ҳеҷ бад

همی باش و دل را مکن هیچ بد

Ки аз шаҳриёрон далерӣ сазад

که از شهریاران دلیری سزد

Кунун ман шавам бар паии ин сипоҳ

کنون من شوم بر پی این سپاه

Бигирам баришон з ҳар гӯнаи роҳ

بگیرم بریشان ز هر گونه راه

Бадв гуфт навзар ки ин рой нест

بدو گفت نوذر که این رای نیست

Сипаҳро чу ту лшкророӣ нест

سپه را چو تو لشکرآرای نیست

зи баҳр буна рафт Густаҳму Тӯс

ز بهر بنه رفت گستهم و طوس

Бдонгаҳ ки бархест овои кӯс

بدانگه که برخاست آوای کوس

Бад-ӣни зӯдии андар шабистон расад

بدین زودی اندر شبستان رسد

Кунад сози эшон чунон чун сазад

کند ساز ایشان چنان چون سزد

Нишастанд бар хон ва ме хостанд

نشستند بر خوان و می خواستند

Замонии дил аз ғами бпиростнд

زمانی دل از غم بپیراستند

Пас онгаҳ сӯии хон Қоран шуданд

پس آنگه سوی خان قارن شدند

Ҳамаи дида чун абр баҳман шуданд

همه دیده چون ابر بهمن شدند

Суханро Фгнднд ҳар гӯнаи бен

سخن را فگندند هر گونه بن

Барон барниҳоданд яксар сухан

بران برنهادند یکسر سخن

Ки моро сӯии порс бояд кашид

که ما را سوی پارس باید کشید

Набояд барин ҷойгоҳ орамид

نباید برین جایگاه آرمید

Чу пӯшидаи рӯйони Эрони сипоҳ

چو پوشیده رویان ایران سپاه

Асирон шаванд аз бади кӣнаи хоҳ

اسیران شوند از بد کینه‌خواه

Ки гирад бад-ӣни дашти найза ба даст

که گیرد بدین دشت نیزه به دست

Кро бошад ором ва ҷой нишаст

کرا باشد آرام و جای نشست

Чу шидўшу кшўоду Қорани баҳам

چو شیدوش و کشواد و قارن بهم

Заданд андарин рой бар беш ва кам

زدند اندرین رای بر بیش و کم

Чу нимӣ гузашт аз шаби дирёз

چو نیمی گذشت از شب دیریاز

Далерон ба рафтан гирифтанд соз

دلیران به رفتن گرفتند ساز

Бад-ӣн рӯй диждори бади гждҳм

بدین روی دژدار بد گژدهم

Далерони бедор бо ӯ баҳам

دلیران بیدار با او بهم

Вазон рӯй дижи бормону сипоҳ

وزان روی دژ بارمان و سپاه

Абои кӯс ва пелон нишаста ба роҳ

ابا کوس و پیلان نشسته به راه

Казу Қорани разми зани хаста буд

کزو قارن رزم‌زن خسته بود

Ба хӯни бародари камарбаста буд

به خون برادر کمربسته بود

Броўихт чун шер бо бормон

برآویخت چون شیر با بارمان

Сӯии чора ҷустани надодаши замон

سوی چاره جستن ندادش زمان

Яке найза зад бар камарбанди ӯй

یکی نیزه زد بر کمربند اوی

Ки бигусасти бунёду пайванди ӯй

که بگسست بنیاد و پیوند اوی

Сипаҳи сар ба сари дил шикаста шуданд

سپه سر به سر دل شکسته شدند

Ҳамаи як зи дигар гусаста шуданд

همه یک ز دیگر گسسته شدند

Сипаҳбади сӯй порс биниҳод рӯй

سپهبد سوی پارس بنهاد روی

Абои номвари лашкари ҷанги ҷӯй

ابا نامور لشکر جنگ‌جوی