Вазон ҷойгаҳ шуд ба пеши падар

وزآن جایگه شد به پیش پدر

Дўдидаҳ пураз обу пари хӯни ҷигар

دو دیده پر از آب و پر خون جگر

Чу рӯй падар дид барадаши намоз

چو روی پدر دید بردش نماز

Ҳаме буд пешаши замонии дароз

همی‌ بود پیشش زمانی دراز

Бадв гуфт кин паҳлавони савор

بدو گفت که‌این پهلوان سوار

Ки ӯро гузин кардӣ эй шаҳриёр

که او را گزین کردی ای شهریار

Биёмад чўшоҳон ки доранд фар

بیامد چو شاهان که دارند فر

Сипоҳӣ биоварад бсёрмр

سپاهی بیاورد بسیار مر

Бигуфтам сухан ҳарч омад зи панд

بگفتم سخن هرچ آمد ز پند

Бирав панди ман бар набад сӯдманд

برو پند من بر نبد سودمند

Ҳамаи ҷангу пархоши бдкоми ӯй

همه جنگ و پرخاش بُد کام اوی

Ки ҳаргизи мабодои равони номи ӯй

که هرگز مبادا روان نام اوی

Бнокоми размӣ гарон карда шуд

به ناکام رزمی گران کرده شد

Фаровони кас аз ахтар озурда шуд

فراوان کس از اختر آزرده شد

Змн бозгаштанд яксар сипоҳ

ز من بازگشتند یکسر سپاه

Надиданд гуфтӣ марои ҷзбаҳи роҳ

ندیدند گفتی مرا جز به راه

Ҳаме шоҳ хонанд баҳром ро

همی شاه خوانند بهرام را

Надиданд оғози фарҷом ро

ندیدند آغاز فرجام را

Пас ман кунун то пули наҳравон

پس من کنون تا پل نهروان

Биоварад лашкар чу кӯҳии гарон

بیاورد لشکر چو کوهی گران

Чўшди корбӣ барг бигурехтам

چو شد کار بی برگ بگریختم

Бдоми бало дар наёвихтам

به دام بلا درنیاویختم

Нигаҳ кардам акнӯн ба суду зиён

نگه کردم اکنون به سود و زیان

Набошанд ёвар магар тозён

نباشند یاور مگر تازیان

Гар эй дун ки фармон диҳад шаҳриёр

گر ایدون که فرمان دهد شهریار

Саворони тозӣ барам бе шумор

سواران تازی برم بی‌شمار

Бадв гуфт ҳурмуз ки ин рой нест

بدو گفت هرمز که این رای نیست

Ки акнӯн туро пой барҷоӣ нест

که اکنون تو را پای برجای نیست

Набошанд ёвари туро тозён

نباشند یاور تو را تازیان

Чўҷоиӣ набенанд суду зиён

چو جایی نبینند سود و زیان

Бадаради дили андари туро зор низ

به درد دل اندر تو را زار نیز

Бдшмн супоранд аз баҳри чиз

به دشمن سپارند از بهر چیز

Бад-ӣни кори пушти ту яздон буд

بدین کار پشت تو یزدان بود

Ҳамовози ту бахти хандон буд

همآواز تو بخت خندان بود

Чу бгзошти хоҳии ҳамеи марзи вбўм

چو بگذاشت خواهی همی مرز و بوم

Аз эдар бирав тозён то биравам

از ایدر برو تازیان تا به روم

Суханҳои ин бандаи чораи ҷӯй

سخنهای این بندهٔ چاره جوی

Чу рафтӣ якояк бқиср бигӯӣ

چو رفتی یکایک به قیصر بگوی

Баҷое ки дайнаст ва ҳам вхўостст

به جایی که دین است و هم وخواسته‌ست

Силеҳу сипоҳ вай оростаст

سلیح و سپاه وی آراسته‌ست

Фаридунён низ хеш тавонад

فریدونیان نیز خویش تواَند

Чўкорт шавад сахт пеш тавонад

چو کارت شود سخت پیش تواَند

Чу бишунид хусрави замин бӯс дод

چو بشنید خسرو زمین بوس داد

Басӣ бар ниҳон офарин кард ёд

بسی بر نهان آفرین کرد یاد

Ббндўӣу гирдӯӣ ва Густаҳм гуфт

به بندوی و گردوی و گستهم گفت

Ки мо бо ғам ва ранҷ гаштем ҷуфт

که ما با غم و رنج گشتیم جفت

Бисозед ва яксар бунаи брнҳид

بسازید و یکسر بنه برنهید

Бирав буми Эрон бдшмн диҳед

بر و بوم ایران به دشمن دهید

Бигуфт ин ва аз дида овоз хост

بگفت این و از دیده آواز خاست

Ки эй шоҳи неки ахтар ва дод варост

که‌ ای شاه نیک اختر و داد و راست

Яке гирди тираи баромади зи роҳ

یکی گرد تیره برآمد ز راه

Дирафшии дирафшони миёни сипоҳ

درفشی درفشان میان سپاه

Дирафшии куҷо пайкараш аждаҳост

درفشی کجا پیکرش اژدهاست

Ки чубина бар наҳравон кард рост

که چوبینه بر نهروان کرد راست

Чўбшнид хусрав биёмад бадар

چو بشنید خسرو بیامد به در

Гурезон бирафт ӯ зи пеши падар

گریزان برفت او ز پیش پدر

Ҳаме шуд сӯй рӯм бирасон гирд

همی‌ شد سوی روم برسان گرد

Дирафшии пас пушт ӯ ложвард

درفشی پس پشت او لاژورد

Бипечед ёл ва бар ва рӯй ро

بپیچید یال و بر و روی را

Нигаҳ кард Густаҳму банди вай ро

نگه کرد گستهم و بندوی را

Ҳамеи ронданди он ду тани нарми нарм

همی‌ راندند آن دو تن نرم نرم

Хурӯшед хусрав ба овои гарм

خروشید خسرو به آوای گرم

Ҳамоно сарони тони з пеш омадаст

همانا سران‌تان ز پیش آمده‌ست

Ки бадхоҳи тони ҳамчу хеш омадаст

که بدخواهتان همچو خویش آمده‌ست

Агар на чунин нарм рондан чарост

اگر نه چنین نرم راندن چراست

Ки баҳроми наздик пушт шумост

که بهرام نزدیک پشت شماست

Бадв гуфт бндўии к-эии шаҳриёр

بدو گفت بندوی کای شهریار

Дилатро ббҳроми ранҷаи мадор

دلت را به بهرام رنجه مدار

Куҷои гирди моро набинад зи роҳ

کجا گرد ما را نبیند ز راه

Ки давраст з эдар дирафши сиёҳ

که دورست ز ایدر درفش سیاه

Чунинаст ёронатро гуфту гӯй

چنین است یارانت را گفت و گوی

Ки моро бад-ӣн тохтан нест рӯй

که ما را بدین تاختن نیست روی

Чу чубина ояд боиўони шоҳ

چو چوبینه آید به ایوان شاه

Ҳам онгаҳ ба ҳурмуз диҳад тоҷ вагоҳ

هم آنگه به هرمز دهد تاج وگاه

Нишинад чу дастур барадаст ӯй

نشیند چو دستور بر دست اوی

Бдрё расад коргари шасти ӯй

به دریا رسد کارگر شست اوی

Бқисри яке нома аз шаҳриёр

به قیصر یکی نامه از شهریار

Нависад ки ин бандаи нобакор

نویسد که این بندهٔ نابکار

Гурезон бирафтаст зини марзи вбўм

گریزان برفته‌ست زین مرز و بوم

Набояд ки ором гирад биравам

نباید که آرام گیرد بروم

Ҳам онгаҳ ки ӯ хештан кард рост

هم آنگه که او خویشتن کرد راست

Нижандии вкжии азин баҳри мост

نژندی وکژی ازین بهر ماست

Чу ояд барон марз бандаш кунед

چو آید بر آن مرز بندش کنید

Дили шодмонро газандаш кунед

دل شادمان را گزندش کنید

Бад-ӣн боргоҳаш фиристед боз

بدین بارگاهش فرستید باز

Ммонид то гардад ӯ сарфароз

ممانید تا گردد او سرفراز

Бабандед ҳам дар замон бо сипоҳ

ببندید هم در زمان با سپاه

Фиристед гирёни бад-ӣни ҷойгоҳ

فرستید گریان بدین جایگاه

Чунин дод посух ки аз бахти бад

چنین داد پاسخ که از بخت بد

Сазад зини нишони ҳарч бар мо расад

سزد زین نشان هرچ بر ما رسد

Суханҳо дарозасту кории дурушт

سخنها درازست و کاری درشت

Ба яздон кунун боз ҳаштем пушт

به یزدان کنون باز هشتیم پشت

Баранд аспи вагуфти онч аз хубу зишт

براند اسپ و گفت آنچ از خوب و زشت

Ҷаҳондори брторки мо набшат

جهاندار برتارک ما نبشت

Ббошд нагардад бондишаҳи боз

بباشد نگردد به اندیشه باز

Мабодо ки ояд бдшмни ниёз

مبادا که آید به دشمن نیاز

Чу ӯ бргзшти ин ду бидодгар

چو او برگذشت این دو بیدادگر

Азу бозгаштанд пари кӣнаи сар

ازو بازگشتند پر کینه سر

Зроаҳи андари айвон шоҳ омаданд

ز راه اندر ایوان شاه آمدند

Пураз ранҷу дил пургуноҳ омаданд

پر از رنج و دل پرگناه آمدند

з дар чун расиданди наздики тахт

ز در چون رسیدند نزدیک تخت

Зиҳӣ аз камон боз карданд сахт

زهی از کمان باز کردند سخت

Фгнднд ногоҳ дар гарданаш

فگندند ناگاه در گردنش

Бёўихтнди он гиромии таниш

بیاویختند آن گرامی تنش

Шуд он тоҷ ва он тахти шоҳаншаҳон

شد آن تاج و آن تخت شاهنشهان

ТўгФтӣ ки ҳурмуз набад дараҷаон

تو گفتی که هرمز نبد در جهان

Чунинаст ойини гардандаи даҳр

چنین است آیین گردنده دهر

Гуҳии нӯш бор оварад гоҳи заҳр

گهی نوش بار آورد گاه زهر

Агар моя инаст судаши мҷўӣ

اگر مایه اینست سودش مجوی

Ки дрҷстнш ранҷат ояд биравӣ

که در جستنش رنجت آید به روی

Чўшди гардиши рӯзи ҳурмузи бпоӣ

چو شد گردش روز هرمز به پای

Тиҳӣ монад зон тахти фархундаи ҷой

تهی ماند زان تخت فرخنده جای

Ҳам онгоҳ бархест овози кӯс

هم آنگاه برخاست آواز کوس

Рухи хӯнёни гашт чун сндрўс

رخ خونیان گشت چون سندروس

Дирафши сипаҳбади ҳам онгаҳ зи роҳ

درفش سپهبد هم آنگه ز راه

Падед омад андари миёни сипоҳ

پدید آمد اندر میان سپاه

Ҷафои пешаи Густаҳму банди ваии тез

جفا پیشه گستهم و بند وی تیز

Гирифтанд зон кохи роҳи гурез

گرفتند زآن کاخ راه گریز

Чунин то бхсрў расед ин дўмрд

چنین تا به خسرو رسید این دو مرد

Ҷаҳонҷӯй чун дидашон рӯй зард

جهانجوی چون دیدشان روی زرد

Бидонаст к-эйашони ду дили пари зи роз

بدانست که‌ایشان دو دل پر ز راز

Чаро аз ҷаҳондори гаштанди боз

چرا از جهاندار گشتند باز

Брхсораҳ шуд чун гули шнблид

به رخساره شد چون گل شنبلید

Накард он сухан бар далерони падед

نکرد آن سخن بر دلیران پدید

Бадишон чунин гуфт кзшоаҳи роҳ

بدیشان چنین گفت کزشاه راه

Бигардед комади бтнгии сипоҳ

بگردید کامد به تنگی سپاه

Биёбон гузинед вароаи дароз

بیابان گزینید و راه دراز

Мадоред яксар тан аз ранҷи боз

مدارید یکسر تن از رنج باز